Fragment toespraak van de familie
Beste Johny,
We dragen dezelfde naam en dat is geen toeval. Onze vaders waren kozijns. Onze grootvaders waren broers. Onze stam ligt in het Hageland, in Betekom, Begijnendijk, in Werchter, in Rillaar, in Aarschot. Ik heb er nooit gewoond maar vele keren geweest op bezoek of op vakantie. (…).
Als we bij mijn grootouders kwamen dan gingen we steevast naar de tantes in Betekom. Jij hebt ook geweldige herinneringen aan tante Gusta, Sidonie, Julienne en hun broers en zussen. De molen was al in 1914 afgebrand maar de mechanische molen heeft nog gedraaid tot in de jaren zestig. De tantes hadden ook een reusachtige boomgaard vol perziken. We kregen dan telkens een bak mee naar huis. (…).
Johny je bent zogezegd een late roeping maar feitelijk voelde je je al van jongs af aan geroepen. Je hebt je hart gevolgd. Het is al meer dan dertig jaar geleden dat je gewijd werd. Ik ging naar één van je eerste missen in Pepingen waar je stage had gelopen. Je moest mij maar vragen en ik kwam spreken waar je mij ook vroeg. Zoals bij de inhuldiging van de eeuwenoude Sacramentstoren in de Sint Leonarduskerk in Zoutleeuw. Een uniek stuk. Het toont nog vandaag hoe belangrijk Zoutleeuw ooit was in Brabant. Jullie kerk is drie eeuwen ouder dan de Sint Pietersbasiliek in Rome!
(…) Priester zijn vandaag is een even moeilijke opdracht als in de politiek zijn vandaag. Het geloof is niet meer vanzelfsprekend zomin als het levenslang stemmen voor eenzelfde partij. Telkens moet het lidmaatschap verdiend worden. Vaak moet je als priester en pastoor tegen de stroom oproeien. Er zullen ook bij jou momenten zijn van ontmoediging en zelfs meer. Maar je blijft trouw aan je roeping. Je hebt een geloof dat bergen verzet en bovenal je ziet de mensen graag. Die authenticiteit is van huize uit meegegeven en die heb je behouden. Je kan je taak niet alleen vervullen. Je hebt de mensen rondom jou van de parochies en je hebt bovenal jouw God, je Vader, je Helper, je Trooster in goede en kwade dagen. Johny, we zijn fier op jou.
Herman Van Rompuy
Fragment toespraak Dominique Hayen, voorzitter Kerkfabriek Zoutleeuw
(...) “Ik wil jullie graag even meenemen doorheen het parcours dat ons tot deze dag heeft gebracht. Johny Van Rompuy werd in de zomer van 1995 aangesteld als pastoor in Geetbets. Hij was afkomstig van Werchter, dat wij vooral kennen van zijn festival en niet van zijn pastoors. Daarnaast had hij ook zijn bekende familienaam mee. Voor het overige was hij een nobele onbekende. In november 2006 werd hij gevraagd om Zoutleeuw mee onder zijn vleugels te nemen. Naar verluidt werd er zelfs via kardinaal Danneels druk uitgeoefend om toch maar ja te zeggen. En zo werd Zoutleeuw gedepanneerd door de heren van Geetbets. Samen vormden de beide parochies een nieuwe parochiale zone. Een hele uitdaging ongetwijfeld.
Zoutleeuw was en is immers geen gewone parochie: een monumentale kerk in het centrum van Zoutleeuw, een klein kerkje op de Ossenweg, verschillende parochies daarnaast met hun eigenheden en mondige parochianen. En zo leerden we in Zoutleeuw ook Johny Van Rompuy kennen. Misschien niet zo groot van gestalte maar met duidelijke ideeën. Zelf heb ik Johny goed leren kennen via de kerkfabriek van Zoutleeuw. (…) De vergaderingen zijn soms pittig, maar altijd constructief. Pastoor Johny is iemand die houdt van een mooie liturgie met gezangen, van een mooie versierde kerk en het mag ook al eens wat blinken.
Ik ben er zeker van dat hij enorm heeft uitgekeken naar deze dag. 15 jaar priesterschap heeft hij kunnen vieren, maar zijn 25-jarig jubileum viel in het water door corona en op de 30ste verjaardag liet zijn gezondheid het afweten. Daarom nu dus de 30 +1. Ik heb nog nooit iemand een dergelijk jubileum weten vieren dus ik mag zeggen dat onze pastoor ook wel een “specialleke” is.
Johny, vandaag is dan ook een mijlpaal die getuigt van toewijding aan je roeping, aan de Kerk en aan de gemeenschap. Je hebt je parochianen bijgestaan in mooie momenten, maar ook in tijden van afscheid en verdriet. Bovendien lijkt het me niet evident om een morele gids te zijn in een periode waarin de Kerk in woelig water zit. Dat vergt doorzettingsvermogen en volharding; dat vraagt een onwankelbaar geloof. (…).
Beste Johny, namens de parochiegemeenschappen en kerkfabrieken, wil ik je bedanken voor je jarenlange inzet.
Dit is een moment denk ik, om onze schutspatroon erbij te halen, Leonardus, en daarmee sluit ik af. Leonardus schutspatroon hoor ons in dees zalige dagen. Zegen Zoutleeuw, zegen uw woon, zegen uw herder Johny, die wij nog vele mooie, gezonde jaren in ons midden toewensen.”
Dominique.
Fragment tekst van Rik Dehairs voorgelezen door Monique Purnelle-Cleynen.
“Onze pastoor vroeg mij om een ludiek woordje te spreken. Tja dat begint al met zijn naam: Johny. Kent gij veel pastoors die Johny heten? Toen hij hier voor het eerst toekwam dacht ik dat Johny zijn artiestennaam was, maar neen dat was zijn echte naam. Al vroeg droomde hij van muzikale optredens voor een groot publiek begeleid door instrumenten en koren. En dus...werd hij pastoor. En kunnen wij dus genieten van zijn optredens. Personen die daar een andere mening over hebben worden vandaag verzocht die mening strikt voor zichzelf te houden.
Even heeft onze Johny ook gedacht aan een politieke carrière, maar onder druk van zijn ouders, die de lieve vrede in de familie wensten te behouden, heeft hij daar uiteindelijk van afgezien. Wat dus wil zeggen, dat Herman, Eric en andere Peter van Rompuys hun carrière eigenlijk te danken hebben aan het zich genadiglijk terugtrekken van onze Johny.
Maar bon, het werd dus pastoor. En als pastoor kon Johny zijn kunsten en ornamentele vaardigheden uit zijn vorig leven ongebreideld inzetten en loslaten op de aan zijn hoede toevertrouwde kerken. Hij toverde zijn kerken om tot prachtige bloemrijke, naar hemelse wierook geurende, barokke, haast familiale kunstencentra, waarbij hij zich vooral niet stoorde aan de mening van kortzichtige architecten of ambtenaartjes van Onroerend of Roerend Erfgoed. Vooral de kapel van de Ossenweg transformeerde hij tot het gezelligste religieus gebouw van West Europa en omstreken. (…)
Nog één heeeel echt waar gebeurde anekdote over onze Jonhy: Een oude man die al jarenlang geen kerk meer aan de binnenkant gezien had, besloot op een dag dat hij toch nog maar eens te biechten moest gaan voor het te laat was en hij koos daarvoor de wereldberoemde Sint-Leonarduskerk in Zoutleeuw. Hij stapt de biechtstoel binnen en ziet daar tot zijn grote verrassing een in ijs gekoelde fles champagne staan naast een bakje met prachtig blinkende aardbeien. Whaw, mijnheer pastoor, roept hij door het luikje naar de andere kant, het is nog al veranderd in de kerk tegen mijnen tijd. Eruit, riep Johny, ge zit aan mijne kant!
In naam van Rik en van mijzelf dank ik U voor uw aandacht.”
Ingekorte tekst van burgemeester Guy Dumst.
31 jaar pastoor zijn, dat is leven tussen de mensen. Dat is aanwezig zijn in vreugde en verdriet. Dat is luisteren, dragen, troosten en verbinden. En daarom wil ik vandaag niet alleen spreken over wat pastoor Johnny doet, maar vooral over wie hij is. Want sommige mensen betekenen veel meer voor een gemeenschap dan ze zelf beseffen.
Vandaag is de wereld veranderd. (…) Verbondenheid is vandaag niet meer vanzelfsprekend. En net daarom zijn mensen die blijven verbinden zo belangrijk. En net daarom zijn wij vandaag zo dankbaar dat wij pastoor Johnny in ons midden hebben. (…).
Wat mij in u raakt, is dat u open en breeddenkend bent. U probeert te begrijpen. En tegelijk blijft u trouw aan uw roeping, aan uw geloof en aan de waarden die u belangrijk vindt. Dat evenwicht bewaren is niet gemakkelijk. Want mensen verwachten veel. Maar ook een pastoor is een mens. Ook u kent zorgen, vermoeidheid en moeilijke momenten. En toch blijft u doorgaan. U zet vaak uw eigen zorgen aan de kant om anderen te dienen. Wij zien dat. Wij voelen dat. (…).
Vandaag zijn hier veel mensen aanwezig. En dat is geen toeval. Dat is uit respect voor u. Uit waardering voor wat u al 31 jaar betekent. Niet alleen als pastoor, maar ook als mens.
Beste pastoor Johnny, Uit naam van alle inwoners van onze stad, uit naam van de parochie die u onder uw hoede hebt, wil ik u danken. Dank u voor uw trouw, uw inzet, uw warmte en uw geloof in mensen. Dank u omdat u onze tradities bewaart en tegelijk open blijft staan voor deze tijd. (…). Mag ik u vragen om ons te blijven voorgaan. Blijf ons de weg wijzen naar het goede in onszelf.
Vandaag vieren wij 31 jaar pastoor Johnny. Maar eigenlijk vieren wij veel meer dan dat. Wij vieren 31 jaar nabijheid, dienstbaarheid, geloof en verbondenheid. In een wereld waarin mensen elkaar soms verliezen, bent u één van die zeldzame mensen die ons telkens opnieuw bij elkaar brengt. Dank u om wie u bent. Dank u om wat u doet. Wij zijn dankbaar dat u met ons verbonden bent. En wij hopen dat u nog lang die warme, sterke en verbindende aanwezigheid mag blijven in onze parochie, onze stad en onze regio. Dank u wel.
Ingekorte tekst van burgemeester Jo Roggen, Geetbets
We hebben zojuist een prachtige viering achter de rug naar aanleiding van het 31 jarig jubileum van onze pastoor Johnny Van Rompuy. Zoals bij elke misviering brood en wijn horen, hoort er bij een 30 jarig jubileumviering ook een receptie.
Vandaag staan we hier stil bij een getal dat even indrukwekkend als veelzeggend is: dertig jaar. Dertig jaar geleden (1995) kwam pastoor Johnny eerst naar onze gemeente in Geetbets. In 2006 werd hij federatiepastoor van Zoutleeuw en Geetbets en volgde de verhuis naar Zoutleeuw. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de schaduw van de Sint-Leonarduskerk en de harten van onze beider inwoners.
De wereld is in drie decennia razendsnel veranderd op alle vlakken, en dat geldt evenzeer voor de katholieke beleving van het geloof. De evolutie kenmerkt zich door een enorme geografische verschuiving naar het Zuiden en een theologische koerswijziging onder verschillende pausen. Van de nadruk op de traditionele morele waarden van Paus Johannes Paulus II, de strijd tegen het relativisme van Benedictus XVI, de totaal andere stijl van Franciscus die meer focuste op sociale rechtvaardigheid, armoede, klimaatverandering en barmhartigheid. En nu paus Leo XIV die de kerk als open huis, een kerk die in de wereld moet staan en niet er boven.
En dat laatste is wat onze pastoor typeert; hij is voor velen een baken van rust en standvastigheid gebleven. Hij is niet alleen een "pastoor van de kerk" is, maar een pastoor van de mensen. Hij verstaat de kunst van het luisteren – oprecht en zonder oordeel. Of het nu gaat om een diep spiritueel gesprek of een informeel praatje op straat, in de Leeuwenaar of in de kleine Tafel. Johnny is er. Hij combineert zijn ambt met een menselijkheid en een nuchterheid die hem sympathiek maakt.
Een pastoor is een theoloog, spirituele leider en herder met de handen uit de mouwen, een psycholoog zonder praktijkuren in vreugde en verdriet en een manager van zijn kerkfabrieken, religieus erfgoed, verenigingen en vrijwilligers.
Ik weet dat we de band tussen Zoutleeuw en haar priester groot is. Wij gaan Johnny nooit meer terugkrijgen in Geetbets. De kerk en de pastorij zijn veel groter hier dan bij ons. Johnny heeft de zorg voor ons religieus erfgoed altijd hoog in het vaandel gedragen, maar hij weet bovenal dat de echte "levende stenen" van de kerk de mensen zelf zijn, hier in Zoutleeuw en evenzeer in Geetbets.
We hopen dat je nog lang in ons midden mag blijven, met diezelfde toewijding en die kenmerkende glimlach en knipoog. Wij toosten vandaag op jou.”
