Voor allen die hun leven even in vraag durven stellen…
Zij die de ‘run’ even achter zich moesten laten.
Zij die gulzig op weg waren naar al maar meer oppervlakkigheden.
Zij die naast elkaar leefden, gevangen rondtolden in hun ‘ikje’.
Dat zij doorheen deze coronatijd, tot dieper inzicht mogen komen
dat leven in ‘eenvoud’ helend is voor de ziel,
dat mensen elkaar broodnodig hebben,
dat zoeken naar eenheid binnenin, een weg is naar hoop …
Voor allen die bang zijn om hun zekerheden los te laten…
Zij die weinig vertrouwen hebben in de toekomst.
Zij die omwille van het isolement, het gevoel hebben, nergens bij te horen.
Dat zij mensen mogen ontmoeten die hen blijven bemoedigen,
dromen blijven vertellen,
die mens voor mensen en met mensen durven zijn…
en hen zo weer hoop geven…
Voor allen die deze dagen anderen hebben bezield en gedragen…
Voor alle woorden van inzicht.
Alle tonen van vreugde.
Alle tijd en aandacht, die nieuwe adem gaf.
Voor allen die hebben bemoedigd, een stukje mee op weg zijn gegaan…
Dat zij de kracht blijven vinden om het ‘ik zal er zijn voor jou’,
mee te blijven waarmaken…
Dat zij getuigenis blijven brengen van Zijn Liefdesverhaal, met ons…
Voor onze Vincentiusgemeenschap…
Dat wij vol vuur en vol vertrouwen weer samen mogen vieren.
Dat wij blijven zoeken hoe we ‘kerk’ kunnen zijn op vandaag.
Dat we ons met elkaar blijven verbinden in geloof, hoop en Liefde
omwille van Hem…
