Een getuigenis dat blijft groeien – COOL op bezoek bij Alois en Chris
Met een laatste groep vormelingen uit Lichtaart en Tielen trokken we er in het kader van ons COOL-project op uit voor een bijzonder bezoek aan Alois en Chris. Wat een gewone ontmoeting leek, werd al snel een warme en inspirerende ervaring.
Alois, voorzitter van de kerkraad in Tielen, en Chris, actief lid van de plaatselijke geloofskern én vrijwilliger bij het Rode Kruis, ontvingen ons met open armen. Jarenlang runden zij samen een aardbeibedrijf, dat intussen met zorg werd overgenomen door hun zoon en schoondochter. Het was mooi om te zien hoe hun levenswerk verder groeit — letterlijk én figuurlijk.
Maar het was vooral hun geloofsgetuigenis dat indruk maakte. Hun boodschap was eenvoudig en krachtig: “Wie goed doet, goed ontmoet.” In hun dagelijks leven ervaren zij dat dit geen loze woorden zijn. Wanneer het leven moeilijk wordt, nemen ze bewust de tijd om stil te vallen, te bidden en ook te danken. Want, zo klonk het: vragen is belangrijk, maar danken evenzeer.
Alois vertelde hoe het geloof hem diep raakte, vooral door het voorbeeld van zijn ouders. Zijn vader, was lector en zijn laatste tekst waren de woorden uit de tweede brief van Paulus aan Timoteüs: “Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb de loop volbracht, ik heb het geloof behouden.” Die woorden zijn Alois altijd bijgebleven en dragen hem nog elke dag.
Ook hun ervaringen met ziekenbezoek kwamen aan bod. “Wat zeg je tegen iemand die gaat sterven?” vroegen de vormelingen zich af. Volgens Alois is nabijheid het belangrijkste — en ja, zelfs humor kan dan een grote kracht zijn. Het geloof mag ook daar zacht en hoopvol aanwezig zijn.
Chris en Alois getuigden ook over vertrouwen: vertrouwen dat moeilijke tijden voorbijgaan, dat piekeren niet helpt maar bidden wel rust kan brengen. Ze vertelden over hun verbondenheid met Maria en de oproep om te bidden voor vrede, zoals die klinkt in plaatsen als Lourdes, Fatima en Medjugorje. Aloïs zijn moeder, die bijna 100 werd, bleef tot het einde trouw bidden — een eenvoudig maar krachtig voorbeeld.
Opvallend was ook hun open blik: mensen, ongeacht hun achtergrond, zijn verbonden. “Moslims en christenen geloven uiteindelijk in dezelfde God,” klonk het, een boodschap van verbondenheid en respect.
Na dit hartverwarmende gesprek mochten we nog proeven van het werk dat hen zo lang heeft beziggehouden. In de serres hingen de aardbeien rood en rijp te wachten. En ja, ze smaakten heerlijk! Het werd een mooi symbool van wat we die dag mochten ervaren: alles wat je met liefde verzorgt, groeit.
We kijken dankbaar terug op deze ontmoeting. Een getuigenis dat blijft nazinderen — en hopelijk ook verder groeit in de harten van onze jongeren.
