Preek van de week

24e zondag - jaar A

13 september 2026

Lezingen

• Sir 27, 30—28, 7   (Vergeef uw naaste zijn onrecht)
• Mt 18, 21-35  (Vergeven tot zeventig maal zevenmaal)

Homilie

‘Wrok en gramschap zijn iets afschuwelijks, alleen een zondaar blijft ermee lopen.’

Meer dan 2000 jaar oud zijn deze woorden van Jesus Sirach, maar ze klinken zo bijzonder hedendaags. Immers, voortgaand op wat er dagelijks via Facebook, twitter, Instagram, google, You Tube en nog zoveel andere sociale media de wereld wordt ingezonden, lopen er vandaag miljoenen zondaars rond. Je schrikt je toch gewoon te pletter door wat je allemaal leest: heel dikwijls vreselijke uitingen van haat, wrok, aanzetten tot geweld, zelfs tot moord. Mildheid en gematigdheid zijn dikwijls heel ver te zoeken. En hoe invloedrijk dit alles is, zien we in de Verenigde Staten. Daar is deze president, door zijn haat- en leugencampagnes op enkele jaren tijd er in geslaagd het land zodanig te polariseren dat het alleen nog bewoond wordt door mensen die elkaar zozeer haten dat ze wellicht nooit meer tot eerlijkheid en wederzijds respect zullen komen. 

Maar niet alleen de Verenigde Staten zijn ziek, want hardvochtigheid, vijandschap, repressie en meer van die vreselijke dingen steken overal de kop op. Relaties worden niet meer opgebouwd, maar afgebroken, zodat de wereld en de maatschappij meer en meer onleefbaar worden, en het moeilijker wordt om onbezorgd en gelukkig te zijn. 

Het is vanuit die optiek dat we Jesus Sirach en Jezus moeten begrijpen. Zij wijzen allebei dezelfde weg aan om al dat onheil af te wenden, en dat is vergeven. Een andere weg is er niet, behalve dan die van niet vergeven. Dus moeten we ons afvragen welke weg wij bewandelen:  die van wrok, haat, verbittering en vijandschap, of die van vrede en vergeving. We weten dat vergeven niet altijd gemakkelijk is. Daarom is het goed dat wij onszelf geregeld in vraag stellen en ons in alle eerlijkheid afvragen of wij wel zo goed zijn als we ons voordoen. Of wij nooit andere mensen kwetsen, pijn doen, zwart maken, benadelen en meer van die dingen die ons kwaad maken als wij ze zelf moeten ondergaan. En als we zulke dingen wél doen, moeten wij dan  geen vergeving krijgen? Maar als wij vergeving moeten krijgen, moeten wij anderen dan ook niet vergeven? Natuurlijk moeten we dat doen.

We mogen daarbij niet vergeten dat anderen kunnen vergeven ook voor onszelf ontzettend belangrijk is, want als we het niet doen, blijven we ronddolen in haat en in wrok, en probeer in zo’n situatie maar eens gelukkig te zijn. Maar vergeven is niet alleen een zaak van het hart, maar ook van het verstand. Jezus geeft daar een prachtig voorbeeld van. Een heer scheldt een dienaar de reusachtige schuld kwijt, maar die man komt er zelf niet toe een andere dienaar die hem kleingeld schuldig is zelfs maar uitstel van betaling te gunnen. En dat is echt niet verstandig, want uit verontwaardiging trekt de heer daarom zijn kwijtschelding in en wordt hij aan beulen overgeleverd tot hij zijn hele schuld betaald zal hebben… zegt het evangelie.

Vergeving is een zaak van hart en verstand, en als wij niet willen of kunnen vergeven, moeten we er niet op rekenen dat anderen dat wél zullen doen als we in de fout gaan. Vergeven is trouwens ook een van de mooiste cadeaus die wij als christenen te bieden hebben, en dat geschenk wordt elke dag waardevoller, want in deze maatschappij en in deze wereld die de weg lijken op te gaan van haat en tweedracht wordt vergeven echt uitzonderlijk. 

We weten dat de Heer onze God altijd klaar staat om te vergeven, om nieuwe kansen te geven, om liefde als enig wapen te gebruiken, ook als we de ergste fouten maken… en niet alleen dàn hebben we veel liefde nodig… we kunnen er haast nooit zonder! Bijna iedere zondag gedenken we in deze kerk met liefde de mensen die van ons zijn voorgegaan in dit leven… of ze nu vijf maanden geleden zijn heengegaan, of 5 jaar of 10 jaar of 15 jaar… zij blijven in liefde diep in onszelf voort leven… voor hen wijkt elke wrange smaak of meningsverschil…

Hoe goed zou het toch zijn als wij ons aan Jezus zouden spiegelen, als liefde dus ook bij ons het enige wapen zou zijn. Het wapen dat ons sterk maakt in goedheid, zo sterk dat we kunnen vergeven zoals God de Heer ons vergeeft als we in de fout gaan. 

Laten we zo goed en zo sterk proberen te zijn in onze omgang met elkaar.

Amen.