De wegenwerken in onze straat hebben tol geëist. Om de nodige graafwerken te kunnen uitvoeren moest onze kriekenboom van 40 jaar oud verdwijnen. Het bericht kwam totaal onverwacht. Mijn hart bloedde. De boom heeft ons zoveel gegeven. Prachtige bloesems in de lente, een overmacht aan krieken, jaar na jaar. Tot vorig jaar, toen de boom echt oud werd en minder vruchten gaf. Maar het was onze boom, nog stevig geworteld ook al had felle wind al wat takken afgemaaid.
Wij hebben heel wat mensen blij kunnen maken met onze noordkrieken! Het jaarlijks plukmoment gevolgd door een ontpittingsslag. De onvermijdelijke spatten op kleren, armen of benen. Invriesactie om er later heerlijke gelei van te maken.
Potjes vullen met krieken, fruitjenever en suiker voor in de winter.
We waren trots op onze kriekenboom, een zeldzame soort die je niet veel meer vindt heb ik me laten vertellen.
We konden het niet over ons hart krijgen om onze boom zomaar, direct helemaal weg te doen. Hij werd gehalveerd. Zijn wonden werden verzorgd. Hoe het verder moet weten we niet maar voorlopig staat hij er nog. We zien wel!
Onze kriekenboom werd voor mij plots- of misschien ook niet zo plots- een tastbaar symbool van een mensenleven.
Groeien, bloeien, vruchten voortbrengen, en uiteindelijk geveld worden. Het hele gebeuren bracht me bij mijn vriendin die eind juni gestorven is aan de afschuwelijke spierziekte, A.L.S.
In de 40 jaar dat ik haar ken heb ik het hele gezin zien geboren worden en groeien. Ik heb Marina zien openbloeien in de levensprojecten die ze belangrijk vond. Ik mocht genieten van gezellige koffie-of thee momenten. Samen op reis naar Ecuador of een weekend in St. Annaland. Zorgen delen.
De vruchten plukken van een diepe vriendschap tot op het einde.
Het ziekteproces heb ik van heel dichtbij mogen volgen.
De zorg en liefde van haar man, kinderen en kleinkinderen zolang en zover het kon. De vruchten van haar levenslange zorg voor anderen weerspiegeld in de zorg van familie, vrienden en verpleging voor haar.
Een lichaam dat langzaam afbreekt, spieren die dienst weigeren. Niet meer zelfstandig kunnen stappen, schrijven of ademen.
Verlies van zelfstandigheid. Pijn en verdriet, de laatste gedachten vastleggen in beklijvende gedichten. Zich langzaam overgeven aan wat onvermijdelijk is en vrede nemen met het naderende afscheid.
Ze was een vriendin van een zeldzame soort. Zoals mijn kriekenboom. Alleen is ze veel te vroeg geveld. De hartenpijn is groot.
Mijn halve kriekenboom mag er voorlopig nog even staan. Marina blijf ik vasthouden en omarmen zoals ze vroeg, anders dan vroeger maar niet minder intens!
Mia Lamaire
