Er is momenteel heel wat te doen rond een filmpje van Studio Brussel-presentatoren Eva De Roo en Dries Lenaerts, waarin onder meer religieuze beelden worden stukgeslagen. Meer concreet: een beeld van het Heilig Hart van Jezus en een Mariabeeld.
Voor sommigen is dit misschien een ludieke actie, bedoeld als ontspanning of ontlading. Maar voor heel wat gelovigen raken zulke beelden aan iets diepers. Zulke beelden zijn niet zomaar objecten. Ze zijn tekenen van geloof, van hoop, van verbondenheid met God en met elkaar. Ze staan vaak symbool voor momenten van vreugde en verdriet, van gebed en troost.
In onze kerken zien we elke dag hoe mensen even binnenlopen. Niet uit gewoonte, maar omdat ze op zoek zijn naar rust, naar zin, naar een luisterend hart. Ze steken een kaarsje aan, fluisteren een gebed, of zitten er gewoon stil bij. Bij Moeder Maria, bij een heilige, of in de nabijheid van het Heilig Sacrament.
Daarom doet het pijn wanneer wat voor velen heilig is, wordt herleid tot iets om kapot te slaan. Niet uit verontwaardiging alleen, maar omdat het toont hoe groot de afstand soms geworden is tussen geloof en samenleving. Tegelijk willen we niet blijven steken in tegenstelling. Integendeel. We geloven in ontmoeting, in dialoog, in het leren verstaan van elkaar.
Hoewel de presentatoren intussen al hun excuses hebben aangeboden, raakt de actie aan iets dat we als geloofsgemeenschap willen benoemen. Daarom nodigen we Eva De Roo en Dries Lenaerts van Studio Brussel graag uit voor een gesprek. En vooral: om eens langs te komen, bijvoorbeeld in de Sint-Pieterskerk in Leuven. Om zelf te zien hoeveel kaarsjes er branden. Hoeveel mensen er langskomen. Hoe velen bij Maria even verstillen, een gebed fluisteren of gewoon op adem komen. Hoe belangrijk dit is voor vele mensen. Nog steeds.
Misschien kan zo'n ontmoeting meer zeggen dan duizend woorden. En kunnen zo de brokken gelijmd worden.
