Laatste eucharistieviering met Stefaan als voorganger.
In de kerk van Haasrode heeft Stefaan Callebaut op zaterdag 12 september zijn laatste mis opgedragen.
Wij zullen wij het hebben over zijn homilie en dankwoord, de toespraak van Eric Dendooven publiceren wij ook graag.
Ruim vijftig gelovigen woonden deze viering bij, die werd gevolgd door een receptie die ruim tot 21 uur duurde. Ook hier trakteerde Stefaan met pralines.
Ter gelegenheid van het Dankfeest in Haasrode op zaterdag 26 september wuiven we Stefaan ‘defintief’ uit, en verwelkomen we onze nieuwe parochieherder Sven Bosmans.
Homilie en dankwoord van priester Stefaan Callebaut:
Meer dan te spreken over een afscheidsviering, heeft zoiets als het heengaan van iemand, zou ik eerder spreken over een dankviering.
Danken maakt gelukkig, doet deugd, wijst de weg naar vreugde.
Alleen zeggen wij het zo weinig, is het alles behalve vanzelfsprekend.
Nochtans hebben christenen iets met dankbaarheid, namelijk wanneer er eucharistie gevierd wordt.
Dat woord betekent letterlijk danken. Het verwijst naar het Laatste Avondmaal, een intens mooie, maar toch pijnlijke ervaring.
De diepe betekenis van het woordje danken vinden wij terug in het Franse woord ' rendre grâce,' de genade teruggeven. Eigenlijk zeggen dat je erkent dat het goede dat je te beurt valt een genade is die je door een ander wordt gegeven. Wie die ander ook is, een mens op je weg, maar ook die ander met een hoofdletter, uiteindelijk God. Zo heb ik dit ervaren, want het gaat niet om mij, maar om God.
Maar ik ben jullie dus dankbaar dat ik hier negen jaar dienstbaar mocht zijn, dienaar onder de mensen in alle betekenissen van het woord.
In vergelijking met de geschiedenis van deze kerk, met de eeuwigheid, is negenjaar niet veel, maar in die jaren is veel goeds mij te beurt gevallen door jullie en mag ik ook een beetje, het omgekeerde hopen, dat jullie door mijn inzet veel goeds te beurt is gevallen. Dan gaat het niet om de vele realisaties en verwezenlijkingen waarvan mensen nog vele jaren zullen spreken. Alles is betrekkelijk. Waar het mij om te doen was in die jaren, hoorden wij in de lezingen.
Liefde is de basis van mijn doen
Waar het mij om te doen was, was het uitbouwen van een gemeenschap waar we, de woorden van de apostel Paulus vandaag indachtig, elkaar niets dan liefde schuldig zijn. Het klinkt groots en pretentieus. Liefde is de basis van mijn doen, liefde voor elkaar en voor God. Een liefde waarbij we verbondenheid creëren, elkaar niet loslaten, stappen zetten naar elkaar, woorden spreken van vergeving.
Dit wil ik ook doen, oprecht vergeving vragen aan mensen die ik gekwetst heb: een liefde waarbij wij elkaar niet loslaten en voor elkaar zorgen, een liefde die ver gaat. Niet altijd gemakkelijk, niet altijd eenvoudig, een liefde waarbij we echt leren luisteren naar elkaar, elkaar naar waarde schatten, het opnemen voor de anderen, vanuit een oprechte bezorgdheid de andere ‘terechtwijzen’, de andere graag blijven zien, ook als die niets meer met jou te maken wil hebben, waar wij ons verantwoordelijk weten voor elkaar, ten goede en ten kwade. Dat is de boodschap van het Evangelie. Wat wij dan doen, wat wij mensen elkaar aandoen, telt ook voor ons God.
Die liefde wordt ook zichtbaar in de Kerk die wij zijn, een Kerk in een veranderende wereld, een Kerk met haar armoede, waar wij niet meer van tel zijn, die zich vragen stelt over de dag van morgen, maar die toch iets te bieden heeft aan deze wereld.
Die liefde mag ons kracht geven open te staan voor het onverwachte.
Juist daar bieden zich kansen aan, meer dan we denken.
Die liefde houdt ook in dat we voor elkaar bidden, want zo besluit Jezus zijn Evangelie: wanneer twee van jullie eensgezind op aarde iets vragen, wat het ook zal zijn, zal mijn vader in de hemel het voor hen laten gebeuren. Bidden is geen vlucht uit de werkelijkheid, maar een manier om haar werkelijk onder ogen te zien. In ons gebed mogen wij onze zorgen, onze machteloosheid en hoop neerleggen bij God, misschien ook erkennen dat wij het niet zelf in handen hebben en daardoor ontstaat er ruimte voor vertrouwen, voor het onverwachte.
Als we samen bidden om het goede te doen, dan zal God ons verhoren.
Dat wordt ons beloofd. Laten wij dan zo zorgen en bidden voor elkaar, leven met open geest, authentiek en in Gods liefde. Om Paulus nog even te citeren: 'Wees niet bezorgd God te vragen wat we nodig hebben en Hem te danken.
Dan zal de vrede van God uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren’.
Mijn gebed zal met jullie meegaan
Over veertien dagen zal het zijn met jullie nieuwe herder. Niet toevallig gaat het Evangelie van de herder vooraf aan dit evangelie. Ik zal het doen op mijn verdere weg. Mijn gebed zal met jullie meegaan. God gaat met ons mee. Hij laat ons niet los.
Om te eindigen wil ik hierbij een gebed van zuster Jeanne de Vos aanhalen
"Riskeer meer dan wat anderen ‘veilig’ vinden, zorg meer dan wat anderen ‘wijs’ vinden, droom meer dan wat anderen ‘praktisch’ vinden, verwacht meer dan wat anderen ‘mogelijk’ vinden, doe meer dan je dacht dat je kan. Deel meer dan je dacht dat je kan missen.
Hoop tegen beter weten in en woorden van vrede zullen leven en alles nieuw maken."
Het gaat jullie goed.
Stefaan
Afscheidswoordje van Eric Dendooven.
Naar aanleiding van de laatste eucharistieviering in Haasrode die door Stefaan Callebaut werd voorgegaan sprak Eric Dendooven, voorzitter van de parochieraaad, volgende tekst uit:
Beste mensen,
We zijn aan het einde gekomen van deze viering. En zoals jullie weten, is dit een bijzonder moment: het is de laatste keer dat Stefaan hier als zonepriester voorgaat in de kerk van Haasrode.
Stefaan was negen jaar lang onze pastoor. Ik herinner mij nog hoe hij in 2017 naar onze zone kwam en tijdelijk zijn intrek nam in de pastorie van Haasrode, terwijl de dekenij in Bierbeek klaar gemaakt werd. Het was het begin van een periode waarin veel is veranderd en gegroeid.
Onder zijn impuls werd een kerkenbeleidsplan opgemaakt, waardoor vandaag twee kerken openblijven voor de erediensten: Oud-Heverlee en Haasrode. En nog dit jaar zijn de vier parochies van onze zone samengegaan in één nieuwe gemeenschap: de Magdalena parochie. Dat zijn belangrijke stappen geweest, die richting en toekomst hebben gegeven aan ons kerkelijk leven.
Maar boven alles zullen we Stefaan herinneren als een pastoor die niet boven ons stond, maar midden onder ons. Iemand die liet voelen dat Kerk begint bij mensen die elkaar dragen. Hij was er bij de jongerenvieringen, waar hij sprak op hun niveau - letterlijk en figuurlijk. En hij was er evenzeer in de moeilijke momenten van het leven: bij ziekenbezoeken, bij de ziekenzalving, bij wie nood had aan nabijheid en troost.
Ik wil hier niet te lang uitweiden, want na de viering is er nog een drankje en gelegenheid om Stefaan persoonlijk te spreken. Ook het afscheidscadeau volgt later, op zaterdag 26 september, tijdens het officiële afscheidsmoment.
Maar vandaag wil ik alvast, maar diep gemeend, zeggen: dank je wel, Stefaan. Dank voor je nabijheid. Dank voor je eenvoud. Dank voor je trouw aan onze gemeenschap. Dank voor alles wat je voor Haasrode en Blanden hebt betekend.
Moge de weg die voor je ligt licht zijn. Moge je rust en vreugde vinden. En moge je weten dat je hier altijd een plaats hebt - in onze herinnering en in ons hart.
