Al wordt mijn lichaam afgebroken,
Al sterft mijn hart,
Gij zijt mijn Rots, mijn God,
De toekomst die op mij wacht.
(Psalm 73,26)
In dit geloof is van ons heengegaan de heer PAUL VAN ROOST Priester
geboren te Holsbeek op 14 juli 1929 en er overleden op 12 mei 2026, gesterkt door de ziekenzalving.
Priester gewijd te Mechelen op 25 april 1954
Leraar aan het Onze-Lieve-Vrouwecollege te Tienen 1954
Medepastoor van de St.-Franciscusparochie te Heverlee 1964
Pastoor van de Onze-Lieve-Vrouweparochie te Haasrode 1971
Aalmoezenier aan het wzc Sint-Margaretha te Holsbeek 2001
Priester op rust sinds 2013
De plechtige uitvaartliturgie, waartoe wij u uitnodigen, zal plaatshebben in de Sint-Maurusparochiekerk, Gebr. Van Tiltstraat in Holsbeek-Dorp op zaterdag 23 mei 2026 om 10 uur.
Gelegenheid tot condoleren in de kerk vanaf 9.40 uur.
Bij het overlijden van Pastoor Van Roost
Pastoor Van Roost is overleden. Ook al bereikte hij een hoge leeftijd en was hij nu al geruime tijd gepensioneerd, zijn heengaan komt als een schok. Hij was voor allen die hem kenden, niet in het minst zijn parochianen in Haasrode, een uiterst toegankelijke en innemende man met vele talenten, die hij volop inzette in dienst van de gemeenschap.
Wanneer ik aan hem terugdenk zie ik in de eerste plaats spontaan de herder (“pastor”), die verantwoordelijk is voor de pastorale zorg in zijn parochie. En deze dienstverlening beperkt zich niet tot sacramenten, liturgie en parochiale administratie, maar vraagt ook een totale inzet van spirituele begeleiding en nabijheid bij de mensen. Precies in die vele en diverse taken ontplooide pastoor Van Roost zijn vele talenten.
Op de eerste plaats had hij aandacht voor iedereen. Dat hebben wij als familie meteen ervaren toen we in Haasrode gingen wonen waar we absoluut niemand kenden. Al heel snel is “Mijnheer pastoor” ons komen opzoeken, niet met één of ander dringend verzoek, maar om ons van harte welkom te heten in de plaatselijke gemeenschap. Dat heeft geleid tot andere contacten waardoor de bal van “zich thuis voelen” in de nieuwe gemeenschap aan het rollen is gegaan.
Pastoor Van Roost was, hoewel altijd bescheiden, ook ruimdenkend. Als priester was hij gevormd in een Kerk die vaak pretendeerde de enige absolute waarheid te bezitten. Onze parochieherder slaagde erin de trouw aan het instituut te combineren met de nodige openheid en respect voor andere meningen. Hij kon echt luisteren en de inzichten van anderen ter harte te nemen. Hij was daarbij niet de man van spectaculaire experimenten, maar wel van een meer bedachtzame geleidelijke evolutie.
Mooie en waardige liturgie
Een bijzonder belang hechtte hij aan een mooie en waardige liturgie. Hij slaagde erin daarvoor voldoende mensen te motiveren die allerlei taken op zich namen, zoals catechese, goede voorbereiding van jongerenvieringen, onderhoud en inrichting van de kerk, zang en muziek. Zelf was hij zeer nauwgezet in het voorbereiden van zijn homilie in de zondagsmis en die bracht hij dan met vaste stem, op een rustige manier die tot echt luisteren uitnodigde.
Als pastoor nam hij ook deel aan allerlei besturen van plaatselijke verenigingen. Hij kende heel goed de plaatselijke noden en vervulde in hun vergaderingen dan ook een gewaardeerde rol door zijn kennis en zijn raad, ook bij het oplossen van eventuele problemen. Hij was echter even goed in staat de handen uit de mouwen te steken bij praktische zaken zoals reparaties verrichten of een barbecue organiseren. En zijn vermogen tot goede samenwerking in alle omstandigheden was aanstekelijk.
Uiteraard heeft een pastoor toch al eens wat vakantie nodig. Hij hield dan van rustig genieten bij het lezen van goed boek en vooral ook van een mooie reis in binnen-of buitenland, met de nodige aandacht voor cultuur, streekeigen gastronomie en plaatselijke gewoontes. Aan fotografie beleefde hij op die reizen ook veel plezier.
De jeugd
Een permanent aandachtspunt was zeker de jeugd. Niet alleen vanuit het standpunt van de zorg voor aangepaste misvieringen of de opgang naar vormsel of plechtige communie, maar evenzeer voor zaken zoals een schoolreis naar Zwitserland, waarbij hij steeds bereid was de nodige steun te verlenen aan de Vlaamse kermis om voor die reis wat geld in de lade te brengen. Even gedreven was hij begaan met het lot van ouderen en met ziekenzorg, waarbij hij graag in rusthuizen of klinieken op bezoek ging.
Een volledig beeld van wie Paul Van Roost was heb ik hier niet kunnen of willen schetsen, al was het maar omdat ik van zijn pastorale activiteiten die aan de Haasroodse periode voorafgingen maar enkele fragmenten ken. En bovendien weet ik helemaal niets over zijn uitgebreid plaatselijk werk van vertrouwelijke individuele contacten, steun en nabijheid als priester en vriend. Nochtans is dit ongetwijfeld een hoofdbrok geweest in de kern van zijn ministerie. Vele dorpsgenoten kunnen daarover in gesprekken zeker getuigen. Ook in die zaken was hij een man was van grote intelligentie, hulpvaardigheid, ruimdenkendheid en praktisch verstand bij het bespreken en oplossen van de meest diverse problemen.
Heel vaak heb ik kunnen vaststellen dat Paul Van Roost alom werd gewaardeerd als persoon en als priester. En dit is ook na zijn vertrek uit Haasrode zo gebleven. Zoals velen ben ik samen met mijn familie erg blij hem te hebben gekend en ook blijvend dankbaar voor zijn vriendschap. Hij was inderdaad een ware Herder in de diepste zin van het woord.
Walter De Klerck
