Mia Vandezande echtgenote van René Spreuwers en gewezen voorzitster van Ziekenzorg en gewezen voorganger bij uitvaarten in Haasrode en Blanden werd geboren in Oud-Heverlee op 15 september 1938 en overleed in UZ Leuven campus Gasthuisberg op 23 januari 2026. De plechtige uitvaartliturgie had plaats in de Onze-Lieve-Vrouwkerk, in Haasrode op zaterdag 31 januari 2026 om 10 uur.
Ikzelf leerde Mia een 15-tal jaren geleden kennen toen er nog parochiale (later zonale) jaarlijkse reizen of bedevaarten werden georganiseerd. Mia was steeds in de weer opdat iedereen die wou meekon, en ter plaatse stak zij ook graag een helpende hand toe.
Maar het meeste leerde ik Mia kennen en waarderen toen wij onder ons voorganger waren bij de uitvaarten in Blanden en Haasrode.
Mia kón een uitvaatliturgie leiden, en haar preken waren steeds om U tegen te zeggen. Op regionale ontmoetingsdagen (of ’s avonds) gebeurde het dikwijls dat Mia mij thuis kwam oppikken met haar wagentje. Mia zat aan het stuur... en ik zat met een beetje schrik. Want Mia reed met de wagen zoals zij was: recht door zee, recht op het einddoel af, niet te veel rekening houden met bochten, versnellingen of snelheidsborden...
Een diepgelovige, christelijke vrouw, die dikwijls - wanneer het ergens niet zo goed meezat - aan hun overleden dochtertje Bieke hulp en advies vroeg.
Bedankt Mia, en een fijne aankomst in de hemel bij onder meer jullie Bieke.
H.Hollé.
Homilie
Voorganger Francis Suriël sprak tijdens de uitvaart volgende homilie uit. Het was uit het Mattheusevangelie over de zaligsprekingen:
Vandaag herdenken we onze lieve Mia, en het evangelie schildert een beeld van haar leven. Want Mia was iemand die in alle nederigheid mensen heeft geholpen en gediend. In het evangelie horen we welke soorten mensen Zalig zouden genoemd worden: niet de luidste, niet de machtigen, maar zij die met zachtheid, eenvoud en liefde door het leven gaan. Mensen die anderen dragen, die troosten, die vrede brengen. Mensen die hun geloof niet uitroepen, maar het laten zien in kleine daden van goedheid.
De deur van het huis stond steeds open en er kunnen wat mensen getuigen van: vrienden, familieleden, collega’s… Maar wat indrukwekkend is, is het aantal families en mensen dat Mia heeft in deze kerk vergezeld in het moeilijkste moment van hun leven. Vandaag kunnen we haar en haar familie vergezellen in hun moeilijkste moment, d.w.z. de uitvaartviering.
Vandaag stel ik jullie een vraag voor: wat kunnen we vanuit Mia getuigenis en leven trekken? Waar zit ons hoop ? Waar putten we onze krachtens uit on door in het leven te gaan? In onze dierbare Mia word het duidelijk: zij was altijd in verband met God zijn Vader. Laat ons vandaag dank zeggen voor alles dat we met haar gedeeld hebben.
Ik wens jullie allemaal slechts één ding: mogen mensen jullie zalig noemen zoals we vandaag Mia zalig noemen. Het gaat niet over vriendelijk of dienstbaar, maar over God aan de mensen te laten zien door ons woorden en daden zoals Mia haar leven lang gedaan heeft.
Ten slotte wil ik graag opmerken dat Mia hield van reizen met haar kinderen en kleinkinderen naar Spanje, Zwitserland, de zee… Moge de Heer haar goed aanvaarden in deze laatste reis naar haar ware huis, met alle zaligen en heiligen.
