Op weg in vergeving. Op weg in genezing. We worden allemaal gekwetst. Vaak leren we iets bij door deze pijnlijke ervaringen. Ze motiveren ons om zelf te veranderen of we leren meer begrip te hebben voor anderen. Maar soms bouwen kwetsuren niet op. Soms beheerst het onrecht dat ons werd aangedaan ons hele leven.
Dan wordt alles wat we voelen, denken en doen bepaald door wat iemand, vaak uit onze intiemste kring, ons ooit heeft aangedaan.
Of soms lijken we kwetsuren ‘vergeten en vergeven’ te hebben, maar woekert de pijn vanbinnen verder en tast ons zelfbeeld, onze nieuwe relaties en ons geluk aan. Zal er nieuw leven ontstaan?
Wanneer de winter vergiffenis schenkt aan de lente, de lente aan de zomer, de zomer aan de herfst, de herfst aan de winter?
Wanneer de nacht de dag vergeeft en de zon de maan?
Wanneer geliefden elkaar vergeven dat ze willen samen zijn maar ook vrij? Wanneer een moeder haar veeleisend kind vergeeft en een vader zijn rebelse zoon of dochter?
Wanneer een kind vergiffenis schenkt aan de jongere die hij wordt, de jongere aan de volwassene, de volwassene aan de oude man of vrouw?
Wanneer wij God vergeven om die onvolmaakte wereld?
Wanneer U ons vergeeft omdat wij op U willen lijken?
Jean Monbourquette
Jean Monbourquette werd in 1933 in Iberville, nabij Québec, geboren.
In 1954 trad hij toe tot de oblaten en in 1958 werd hij tot priester gewijd. In 1975 werd hij professor aan de universiteit van Ottawa.
De Canadees, die zichzelf als een ‘arts van de ziel’ omschreef, was een van de eersten die nadrukkelijk psychologie en spiritualiteit combineerde, in het bijzonder bij rouwverwerking, de begeleiding van stervenden en mensen met huwelijksproblemen en het streven naar verzoening. Zijn voordrachten kregen vooral in de Franstalige wereld grote weerklank. Hij werd wereldwijd bekend met zijn boek 'Commentpardonner'. Hij zag vergeving eerder als een heilzame weg die mensen kunnen kiezen, dan als een einddoel dat bereikt moet worden.
Vertrijk, dinsdag 24 maart
Er zijn stenen waarover we steeds opnieuw struikelen.
Er zijn stenen die op onze maag blijven liggen en ons hart bezwaren. Ze liggen in de weg om ons open te stellen voor elkaar. Soms sluiten ze ons af van de wereld, van God.
Stilstaan bij wat ons hart hard maakt. Nadenken over hoe we in de wereld staan. Durven geloven dat we van God altijd nieuwe kansen krijgen. De vreugde mogen ervaren van bevrijding als we onze fouten durven erkennen en nieuwe stappen durven te zetten tot vergeving of zelfs tot verzoening.
Als christenen mogen we rekenen op Gods barmhartigheid als we fouten maken en spijt hebben. Als we onze tekorten onder ogen zien en bereid zijn om er aan te werken.
Deze bevrijdende boodschap is belangrijk op onze weg naar Pasen, christelijk feest bij uitstek van nieuw en anders leven.
In de verzoeningsviering op 24 maart in Vertrijk stonden we stil bij mogelijke stenen die ons verhinderen in vrede te leven met onszelf, met elkaar en met God. Stenen van onbegrip en ongeduld, de steen van onverschilligheid of berusting, de steen die ons verlamt: moedeloosheid, angst of verdriet.
De steen die mijn kwetsbaarheid verbergt.
Op het woord van Jezus: ‘Wie zonder zonde is werpe de eerste steen’, kon al wie het wilde zijn steen in het zand laten vallen. Geen steen gooien om elkaar of jezelf te veroordelen maar de steen die het ons moeilijk maakt om samen te leven los laten.
Met de steen van verzoening op onze weg wordt Pasen een echt vreugdevol feest van bevrijding en nieuw leven.
Mia Lamaire
