September wordt een drukke maand: afscheid nemen van onze huidige pastoor zal het eerste en tweede weekend gebeuren op verschillende plaatsen waar de gemeenschap eucharistie viert. In de pastorale zone Meander Liedekerke houdt Sven dan ook zijn afscheidsvieringen. Nadat wij priester Stefaan hebben uitgewuifd, verwelkomen wij onze nieuwe zonepastoor tijdens de dankdag in Haasrode op zaterdag 26 september. Sven zal niet zijn handen in zijn broekzakken steken, doch uit zijn mouwen halen. Ondertussen is priester Stefaan verhuisd en zal Sven zijn intrek genomen hebben in de pastorij van Bierbeek, die aan een opknapbeurt toe is. En de mensen die in de pastorij komen, zijn gewaarschuwd. Tes, een hongaarse Vizla, een viervoeter, houdt Sven gezelschap. Dus het kan zijn dat je hem voor dagelijkse wandelingen met de hond, tegenkomt. Tijdens het inpakken - en elke verhuis is een gelegenheid om naar het containerpark te gaan-, konden wij hem strikken voor een interview om kennis temaken. Vertel wat over jezelf? Familie, hobby’s Eénenvijftig jaar geleden zag ik het levenslicht in Lubbeek, helemaal niet ver van de pastorale zones waarvan ik nu pastoor mag worden. Mijn eerste levensjaren speelden zich af in Tienen. Al snel verhuisden we naar het centrum van Lubbeek, waar mijn ouders ‘Meubelen Bosmans’ – de meubelzaak van mijn grootouders – overnamen. In een later stadium veranderde de zaak in ‘Taverne Bosmans’. In Lubbeek groeide ik op, ging ik naar de lagere school en sloot ik me aan bij de Katholieke Landelijke Jeugd. Ik ging naar de middelbare school in Leuven en Aarschot. Op mijn 18de startte ik met de priesteropleiding. Na twee jaar filosofie in Leuven studeerde ik nog drie jaar theologie in Mechelen. Waarom priester geworden? Dé drijfveer om priester te worden, was en is het verlangen om gelukkig te zijn. En dat geluk te delen met vele anderen. Gelukkig worden en vooral gelukkig zijn, is niet iets dat uit de hemel komt vallen. Het is veeleer een weg die je gaat, met vallen en opstaan. De weg die Jezus ons voorging, is daarin het pad dat ook ik wil bewandelen. Dat pad volg je niet alleen: van meet af aan zijn er tochtgenoten met wie je de reis deelt en samen opweg gaat. Waar was je actief? Na mijn priesterwijding op 10 februari 2001 werd ik benoemd tot medepastoor in de toenmalige federatie Ternat, waar ik tot 2007 actief bleef. Momenteel ben ik pastoor in de pastorale zone (in wording) van Liedekerke en Affligem, twee gemeenten die grenzen aan Oost-Vlaanderen. Vertel iets leuks wat je hebt meegemaakt in 25 jaar priester zijn? Veel in de kerk kunnen we plannen. Da’s ook goed. Het ‘verrassende’ daarentegen hoef je niet te plannen en is ook niet te plannen. In een gesprek of in een viering gebeurt soms dat verrassende. Het fietst door onze plannen en verwachtingen. Zo gaat er een nieuw perspectief open. Zou dat het Goddelijke kunnen zijn? Hoe kijk je naar nieuwe uitdaging? Wat vind je belangrijk? Kerkgemeenschap vormen is vandaag de dag een uitdaging, en dat mogen we gerust benoemen. Maar juist dat maakt het zo boeiend. Het is hoopvol om te zien dat er overal mensen de weg van Jezus durven te gaan in de wereld van vandaag; hoe zij bouwen aan gastvrije gemeenschappen waar iedereen welkom is te midden van een wereld waarin verbinding en openheid onderdruk staan. Waar beleef jij vreugde in de kerk? Het doet me deugd wanneer ik zie dat mensen elkaar ontmoeten in de kerk. Deze kan een huis zijn waarin mensen elkaar op hun zoektocht vinden. Hoe verschillend die zoektochten en mensen ook zijn, in de kerkgemeenschap komen ze elkaar tegen. We delen er alles wat ons gaande houdt en alles wat tegenzit. En op de een of andere manier gaan we zo samen hoopvol verder op de weg van Jezus. Misschien heb je je al afgevraagd waarom pastorale zone Liedekerke de naam Meander heeft gekregen? Het antwoord is heel eenvoudig. Het verwijst naar de vele bochten die de Dender maakt. Maar ook het leven van mensen is niet altijd rechtlijnig. Schrijft God ook niet langs kromme lijnen? We wensen Sven heel veel geluk en vreugde in onze parochies
