“Maria-Tenhemelopneming” of “de Tenhemelopneming van Maria” of “Maria Assumptie”, het zijn alle benamingen voor één en hetzelfde liturgisch feest, dat op 15 augustus of “halfoogst” gevierd wordt. Het is een christelijke feestdag waarop de opneming van Maria in de hemel herdacht en gevierd wordt. Soms spreekt men ook over “Maria-Hemelvaart” of “Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart”. “Tenhemelopneming” is echter beter, omdat de Kerk leert dat Maria niet op eigen kracht “opsteeg”, maar door God aan de aardse werkelijkheid onttrokken werd.
Het kerkelijke jaar kent veel mariale feesten.
Vier ervan zijn hoogfeesten: 8 december: “Maria Onbevlekt Ontvangen”, 1 januari: “heilige Maria, Moeder van God”, 25 maart: “Maria Boodschap” (of het “hoogfeest van de Aankondiging van de Heer” of “Annunciatie”) en 15 augustus: “Tenhemelopneming van Maria”. Samen vertellen deze feesten het leven van Maria en vormen ze een richtsnoer voor gelovigen door het jaar heen.
De tenhemelopneming zelf van Maria staat niet letterlijk beschreven in de Bijbel. De eerste maal dat de opneming van Maria in de hemel genoemd wordt, is te vinden in “Liber Requiei Mariae”, een boek dat waarschijnlijk begin 4de eeuw geschreven werd. De officiële viering van de Tenhemelopneming van Maria werd ingevoerd door keizer Mauritius in Byzantium eind 6de eeuw. De heilige paus Sergius I (687-701) nam deze viering over. In 1950 werd de tenhemelopneming van Maria door paus Pius XII tot dogma (leerstelling) verklaard. Het feest laat niet enkel zien dat Maria een bijzondere plaats inneemt in de geschiedenis van de kerk, maar ook dat de mens bedoeld is voor de eeuwigheid.
De evangelielezing bij de Tenhemelopneming van Maria gaat over het bezoek van Maria aan Elisabet (Lucas 1, 39-45) en over het daarbij door Maria uitgesproken welbekende Magnificat (Lucas 1, 46-56).
De tekst van het Magnificat luidt als volgt: “Mijn hart prijst hoog de Heer, van vreugde juicht mijn geest om God mijn redder: daar Hij welwillend neerzag op de kleinheid zijner dienstmaagd. En zie, van heden af prijst elk geslacht mij zalig omdat aan mij zijn wonderwerken deed Die machtig is, en heilig is zijn Naam. Barmhartig is Hij van geslacht tot geslacht voor hen die Hem vrezen. Hij toont de kracht van zijn arm, slaat trotsen van hart uiteen. Heersers ontneemt Hij hun troon, maar Hij verheft de geringen. Die hongeren overlaadt Hij met gaven, en rijken zendt Hij met lege handen. Zijn dienaar Israël heeft Hij zich aangetrokken, gedachtig zijn barmhartigheid voor eeuwig jegens Abraham en zijn geslacht, gelijk Hij had gezegd tot onze vaderen.” (Willibrordvertaling 1975).
Bezinning
“Het leven is niet altijd gemakkelijk, het loopt niet over rozen, bij lange na niet, en toch is dat leven de moeite waard, ondanks alles.Die overtuiging kan je de veerkracht geven om over allerlei problemen en moeilijkheden heen te komen. En van die overtuiging is Maria de belichaming.
Maria tenhemelopneming is misschien wel een onderwerp om eens verder over na te denken over dingen zoals: waaraan besteed ik mijn tijd, mijn energie, mijn aandacht, mijn geld; kan ik daar ook daadwerkelijk een omkering van waarden bespeuren?
Die omkering van waarden vinden we duidelijk terug in het Magnificat, het loflied van Maria. Het Magnificat is een protestsong, het zet alles op zijn kop, het is een droom. Dat is iets wat het feest van vandaag in mij naar boven kan brengen: blijven dromen over een nieuwe werkelijkheid.
Een werkelijkheid waarin de ene mens niet meer de ander onderdrukt en vernedert, een werkelijkheid waarin niet macht het laatste woord heeft, waarin hebben, geld en bezit niet het hoogste scoren.
Het Magnificat is een lied van 'en toch', een lied van hopen tegen alle feiten in en van nieuwe wegen banen.
Om Maria, de moeder van Jezus, en ook van ons allemaal te ontmoeten, hoef ik niet ver te gaan. Ik ben dicht bij haar als ik het Weesgegroet bidt en met Maria het Magnificat herhaal.” (Parochie Sint-Odulphus van Brabant).
Poëzie
Hieronder vind je een stukje poëzie van priester Anton van Wilderode:
Moeder, ik roep u naar huis
met de eerste van alle namen.
Ik heb op uw lichaam gewacht.
De hemel zegt eindeloos amen.
Ik dank u voor Nazareth,
voor de jaren van zuivere vrede.
Uw huis was een huis van gebed,
de deur was een deur op de hemel.
Ik dank u voor uw verdriet
in de eenzame nachten der aarde;
het lange geduld van uw tranen.
De hemel heeft ze verzameld.
Ik dank u voor Golgotha,
voor het kruis dat u hebt zien planten,
voor uw weerloze zachte handen
aan mijn weerloos lichaam daarna.
Moeder, nu bent u thuis.
De tijd bleef beneden, de zorgen.
Een stilstaand geluk zonder morgen
in de hemel, de hemel uw huis.
Tot slot een gebed:
God, de engel zei tegen Maria dat voor U niets onmogelijk is. In dat vertrouwen bidden wijvoor armen ver weg en dichtbij, dat er mensen zullen zijn die zich hun lot aantrekken en met hen strijden voor gerechtigheid.Voor rijken en voor hen die niets te kort komen; dat zij ontdekken dat delen en investeren in gerechtigheid rijker maken.
Voor hen die vernederd zijn; dat zij mogen ervaren dat zij een hoge plaats hebben bij U en bij ons die in U geloven.
Voor onszelf; dat onze moeilijkheden ons niet neerslaan, maar dat wij hoop en kracht zullen vinden bij U en bij onze medemensen.
God, U kent onze talenten. Help ons om ze te gebruiken om samen te bouwen aan een betere wereld.
Amen.
Emilius Clerckx
Tenhemelopneming van Maria: (Lc 1,39-56)
Verre van natuurlijk is het om uit het middelpunt van onszelf te treden en ons toe te vertrouwen aan een Hogere Werkelijkheid. Het laat zich niet vatten in een methode die kant-en-klaar kan worden aangereikt, maar ontspringt aan een diepe, persoonlijke zoektocht.
In alle religieuze tradities vormt dit zich-overgeven aan het Grote het fundament van de spiritualiteit, als een wezenlijke voorwaarde om als mens tot volle ontplooiing te komen. Om dit loslaten, dit zichzelf uit handen geven te benoemen, spreken de taoïsten over het niet-doen, de boeddhisten over onthechting, de hindoes over gelijkmoedigheid van geest en de soefi’s over heilige onverschilligheid. Verschillende woorden, geboren uit verschillende tradities, maar die in wezen verwijzen naar één en hetzelfde geheim: het loslaten van ons krampachtig vasthouden aan onszelf, opdat wij ons kunnen openen voor wat groter is dan wijzelf.
De Bijbel nodigt ons uit om dit geheim te overwegen in woorden die ons eraan herinneren dat wij door God zijn geschapen en dat onze bestemming nooit losstaat van de Bron waaruit wij voortkomen:
“Aan de HEER behoort de aarde en al wat zij bevat, de wereld en wie haar bewonen.”(Psalm 24,1)
Maria laat ons iets aanraken van deze verheven wijsheid: haar hart openen voor ‘Hij die is’, terwijl wij zonder Hem niet zijn. Zij ontving in haar schoot het mysterie van de goddelijke Aanwezigheid - als een schaduw waaruit het Licht zou voortkomen. Zo wordt ieder van ons uitgenodigd zich te openen voor die Aanwezigheid, haar in zich te ontvangen en in ons tot leven te laten komen.”
