Er zijn verschillende wegen naar de Bron. Veel mensen verlangen in het diepste van zichzelf naar God, om vanuit de verbondenheid met Hem hun leven richting te geven. Kan een kaars daarbij helpen? Zeker weten.
Nog altijd zie ik het voor mij: het O.L.V.- beeld op de schouw thuis met een grote kaars ervoor. Die kaars brandde vaak, aangestoken door mijn moeder. Ze had daar zo haar redenen voor, die we soms wel maar dikwijls ook niet kenden. Ze was moeder van tien kinderen en had heel veel werk en weinig tijd om stil te vallen.
Haar brandende kaars was haar gebed. Op die manier was Maria heel dicht bij haar. Het Mariabeeld heb ik niet meer, maar kaarsjes branden doe ik wel. Er worden door heel veel mensen kaarsjes aangestoken. Wat is de betekenis daarvan? Gezelligheid? Licht dat duisternis verdrijft? Teken van medeleven? Een uiterlijk teken van iets dat moeilijk onder woorden te brengen is? Dankbaarheid? Een vorm van bidden? Redenen genoeg dus om kaarsjes te branden. Vooral wanneer het slecht gaat met iemand steken veel mensen een kaarsje aan. Op dat moment is zo'n kaars symbool van warmte van de ene mens voor de andere en soms ook voor de Andere.
Als ik een kaarsje neem en het aansteek voor iemand anders, dan is er sprake van warmte en bezorgdheid van mij voor die andere mens. En als ik mij daarbij richt tot God en een gebed uitspreek, dan overstijgt dat mezelf. Dat kaarsje kan dan een hele dag blijven branden. Terwijl ik druk bezig ben, valt mijn blik erop en dan wordt dat opnieuw een gebed.
Ikzelf heb dat gebed nodig om mijn relatie met God levendig te houden. Soms neem ik inderdaad veel te weinig tijd om stil te vallen en te bidden en dan kan zo'n brandend kaarsje echt wel een hulp zijn.
Hilde Jaques, uit Oriëntaties voor de Parochiepastoraal
bron: catechesehuis.be
