In deze reeks brengen we mensen in beeld die zich een goot deel van hun leven met hart en ziel hebben ingezet voor het pastorale leven en vaak nog steeds op één of andere manier een steentje bijdragen. Dit keer bezocht Luc vooral mensen met een band met initiatie-sacramenten (doop-eucharistie-vormsel), meer bepaald rond de doopwerking en catechese. Hier zijn verslag.
Een zonnige ochtend en één van de eerste echte warme dagen, afspraak ten huize Théresette Vanhees en echtgenoot André Beelen. We zitten op het gezellig terras, van in de tuin zie je de kerk van Booienhoven. Al bijna vijftig jaar wonen ze op een boogscheut van de plaatselijke Heilige Odulphus. In die vroege jaren '70 bruiste Booienhoven van het leven, gezinnen met jonge kinderen trokken elke zondag naar de kerk. Aanvankelijk was er de rustige en inwonende priester van de abdij van Grimbergen maar na diens dood kwam zijn neef, pastoor Frans. Die richtte de chiro, het zangkoor en zelfs een toneelvereniging op. André was zaalverantwoordelijke in Booienhoven. Toen hij les begon te geven in het collége van Zoutleeuw en Thérésette onderwijzeres was in het lager onderwijs aan de Stationsstraat bleven de pastorale contacten met Zoutleeuw niet lang uit. In Booienhoven nam Louis Mombaerts de pastoraal verder in handen maar tot in de jaren '90, toen ook pastoor Felix op het toneel verscheen, bleef André weliswaar de pastorale verbindingsman tussen Zoutleeuw en Booienhoven. Thérésette was in die tijd lid van de BJB, Boerinnen Jeugd Bond (later KLJ, Katholieke Landelijke Jeugd).
Toen pastoor Johny vanaf 2006 dienstdoende priester werd in Zoutleeuw, kon hij rekenen op Thérésette en André die sinds 1999/2000 op pensioen waren. Tem. het spijtige fietsongeluk in 2019 was Thérésette doopverantwoordelijke en heeft ze heel veel jonge ouders gelovig begeleid en zorg gedragen voor de bijbehorende administratie (doopregister). Wijlen Theo Pans zorgde dat alles netjes en tijdig klaar stond in de kerk maar tijdens de doop was Thérésette als vertrouwenspersoon voor de ouders en familie steeds aanwezig. Waar zij met het doopgebeuren aan de wieg van het leven stond, zou André zich, tot vandaag, engageren als lector bij uitvaarten. Begin en einde van het leven, de cirkel is rond.
Diezelfde namiddag houd ik halte bij een vroegere dorpsgenoot van André, Paula Evraerts uit Hogen-Geetbets. Na meer dan twee uur babbelen, blijft er nog stof over om over uit te weiden. De historiek van de 'Parochie Onze Lieve Vrouw van Vrede' (gesticht in 1941) is een verhaal op zich. Weet u bijvoorbeeld dat het zangkoor Amabilé al in 1974 opgericht werd en alle kerkelijke feestdagen opluisterde, nog steeds bestaat en voorlopig stil ligt omwille van de corona toestanden? Paula verwijst ook naar de bloeiende start destijds van de chirowerking of de enthousiaste en uitgebreide misdienaarswerking. Toch maar bij de zaak blijven en inzoomen op het indrukwekkend en voortreffelijk werk dat Paula de voorbije 20-25 jaar geleverd heeft.
Als verantwoordelijke voor het parochiecentrum stond ze in voor het beheer van de zaal. Samen met haar echtgenoot, wijlen Daniël, organiseerden ze vele restaurantdagen. De Kerk van Hogen werd op bepaald moment de doopkerk voor de bredere regio Geetbets-Hogen, Rummen, Budingen, Grazen. Als doopverantwoordelijke stond ze lange tijd in voor het administratief beheer van de doopregisters. Maar bovenal organiseerde ze - vaak bij haar thuis - infoavonden voor de ouders/peters-meters. Soms wel vier tot vijf koppels per avond, er kwam wat organisatie aan te pas! Paula drukte de ouders op het hart om dit initiatie sacrament te beleven vanuit een gelovige invalshoek en probeerde er steeds een geloofsgesprek aan vast te koppelen. De doopviering zelf kreeg vorm in samenwerking met collega Nicole Tutteleers, die aanvankelijk doopverantwoordelijke was voor Geetbets en nu nog steeds actief met vormselcatechese. Vóór haar betrokkenheid met het doopgebeuren nam Paula midden jaren '90 ook de catechese voor haar rekening. Tot dan had dochter Greet zich hierover ontfermd. Dat ging door in de parochiezaal of thuis in haar veranda. Kortom, Paula's pastorale bevlogenheid in en rond Hogen is alom gekend. Het christelijk geloof was en is de dragende grond in haar bestaan. Toch heeft ook Paula enkele existentiële vragen aan God die soms te zwaar om dragen zijn voor een mens en die alles te maken hebben met de dramatische dood van haar kleinzoon Jonas in 2018. Doop en dood, ook hier komen die twee kanten van de medaille op een fragiele manier tezamen.
'Joepie, geen ondervragingen meer', riep zoon Jan van Rosette Torsin toen hij vormeling was en nadat pastoor Sanne de catechese niet meer kon leiden in Halle. Na een hartinfarct, we bevinden ons dan rond 1977, moest de eerwaarde wat gas terug nemen en Rosette, die al eerder betrokken was bij de voorbereiding op de eerste communie, voelde zich geroepen om ook de vormselcatechese erbij te nemen.
Als godsdienstlerares in het middelbaar en lager onderwijs nam ze het inhoudelijk èn organisatorisch in de hand en beleefde mooie tijden. Zo herinnert ze zich in latere jaren het catecheseweekend in het Cardijncentrum, Bautershoven te St. Truiden met hulp van twee andere collega's en met pastoor Felix die 's avonds de groep vervoegde voor een wandeling en gebed. Die er toen bij waren, herinneren het zich nu nog. Haar gezondheid kreeg een eerste knauw in 1989 en toen nam Rosette wat gas terug, ze stopte met het voorzitterschap van KAV maar met ziekenzorg doet ze tot de dag van vandaag verder. Iets vager in de herinnering maar zeker het vernoemen waard, is haar bijdrage in de opleiding van misdienaars, vele jaren geleden. In Halle kennen de mensen haar van de gebedswakes op de vooravond van een begrafenis alwaar ze nog steeds lector is tijdens begrafenissen. Al vrij snel voeg pastoor Johny aan Rosette om de doopselvoorbereiding ter hand te nemen. En ja hoor, vele jaren heeft zij ook dit pastoraal domein met hart en ziel ondersteund in Halle, zelfs tot aan het begin van de corona uitbraak.
Voor een vierde straffe madam in het pastoraal veld, trek ik naar Grazen. Vanaf haar achtertuin ligt op wandelafstand de mooi gerestaureerde St.-Anna kapel, in de volksmond de 'piskapel' omwille van de aanroepingen tegen bedplassen. Brigitte Vanderhoeft hielp al een handje mee ter ondersteuning van de vieringen van de eerste communie en tijdens de kerstvieringen met de kinderen van de school maar vanaf ongeveer 2008 lag de grootste focus bij de vormselcatechese die doorging op de pastorij van Geetbets. Brigitte werkte samen met oa. Nicole Tutteleers, Nicole Cerulus en Kelly Vandijck en hield de kinderen bij de les. Brigitte maakte die lesjes weliswaar heel aantrekkelijk en op hun bevattingsvermogen maar eiste terecht de nodige aandacht en discipline, ook tijdens de vormselvieringen zelf. Wat begrafenissen betreft, heeft Brigitte nogal wat jaren de rol van lector tijdens de voorafgaande gebedswake voor zich genomen.
Net zoals mijn confrater-voorgangers kan ik mij als pastoor gelukkig prijzen om op mijn beurt vele jaren met zulke geëngageerde mensen omringd te zijn. Pastoraal werker Luc heeft deze reeks terecht genoemd; 'Kerk zijn…een werk van mensen'.
In naam van heel de pastorale gemeenschap, een welgemeende dank voor zoveel inzet.
Pastoor Johny.
