Naar aanleiding van roepingenzondag stelde ik de vraag aan 3 mensen vanuit onze gemeenschap hoe zij hun 'roeping' aanvoelen...3 unieke getuigenissen... Verhalen waarin jij je roeping misschien herkent. Blij dat we dit met elkaar kunnen delen! Dankjewel aan Ruben, Marleen en Anja voor hun getuigenis. Maar ook dankjewel aan elk van jullie, die elk op zijn/haar manier geroepen is...
Ruben Dewaele getuigt over zijn 'roeping' als misdienaar.
Van toen ik heel klein was, ging ik met mijn ouders mee naar de wekelijkse zondagsviering. Inmiddels ben ik sinds mijn 12 jaar misdienaar.
Misdienaar zijn, geeft me de kans om actief deel te nemen aan de eucharistie.
Het kruis dragen, het evangelieboek aanbrengen, een kaars ontsteken,… het zijn kleine handelingen die voor mij veel betekenen. Bovendien ben ik niet alleen. Samen met een twintigtal andere jongeren vormen we een hechte misdienaars groep. We zijn jongeren die samenkomen rond geloof, maar waar vriendschap en plezier ook belangrijk zijn. We beleven heel wat leute tijdens onze andere activiteiten zoals “Nacht onder de hemel” of onze filmavond of zoals vorig jaar toen we de kans kregen om mee te lopen in de stoet van de Heilige Bloedprocessie.
Het zijn unieke ervaringen waar ik heel dankbaar om ben.
Mijn roeping, de zorg… Marleen Baert getuigt.
Ik denk dat ik, samen met mijn 2 zussen, al vrij vroeg in mij ‘de roeping’ gevoeld heb om te ‘zorgen voor’.(Mijn oudste zus werkt in de bijzondere jeugdzorg en mijn tweelingzus is verpleegster) Als kleine kinderen waren we al een beetje ‘de ogen’ van ons mama die blind is en daarbij was ‘helpen en zorgen’ voor ons reeds op vroege leeftijd een evidentie.
Mama moest van alles opnieuw leren toen ze helemaal blind werd
en ging daarvoor naar Spermalie in Brugge waar ze haar goeie vriendin Monique leerde kennen die door een ongeluk blind werd.Het klikte heel goed met haar man en hun 3 kinderen die leeftijdsgenootjes waren en al gauw ontstond er een hechte band tussen onze 2 gezinnen.Het was ook in die jaren dat we in contact kwamen met Familiezorg en met ‘juffrouw’ die daar de vaste gezinshelpster was.
Ik was altijd vol bewondering voor wat zij deed voor Monique en haar gezin. Ze maakte als het ware deel uit van hun familie en de waardering voor haar werk was heel groot. Toen wist ik al, dit wil ik ook doen…mijn roeping ligt in de zorg voor anderen, in de zorg voor de kwetsbaren, de zorg voor hen die niet ‘meekunnen’ in de samenleving en die afhankelijk zijn van diegenen die wel ‘meekunnen’ en ik volgde de opleiding van, toen nog gezinshelpster, bij Familiezorg in Brugge.
Ik heb mijn job als verzorgende in de thuiszorg altijd met heel veel enthousiasme gedaan en vond heel veel voldoening in het nabij kunnen zijn van mensen die hulpbehoevend waren. Vooral ouderen bijstaan, was en is nog altijd het liefste wat ik doe. Door de hulp die vanuit de thuiszorg mogelijk is, kunnen mensen toch nog in hun vertrouwde omgeving blijven en dat was voor mij een grote motivatie om deze job vele jaren te doen. Het begon meer en meer te kriebelen om toch nog een diploma hoger onderwijs te halen en omdat ik mij nog meer wou verdiepen in ‘het gezin’ in al zijn facetten, volgde ik ondertussen de bacheloropleiding Gezinswetenschappen. Met nog meer enthousiasme deed ik mijn job daarna verder maar gezondheidsproblemen maakten het mij onmogelijk dit werk nog verder te doen.Dit was een heel moeilijke periode en na anderhalf jaar thuis te zijn en het verdict van mijn werk niet meer verder te kunnen doen, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe job die haalbaar zou zijn.Ik kon mij geen andere job voorstellen dan deze waarbij ik verder iets kon betekenen voor onze ouderen in de samenleving. Het werk van woon- en leefbegeleider in een wzc leek mij een haalbare kaart.
Ik ervaar het nog dagelijks als een ‘Godsgeschenk’
dat ik nu sedert een paar jaar deze job mag uitoefenen in Home St-Franciscus in Kwaremont.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat zorg dragen voor elkaar het allerbelangrijkste is in het leven. Onze ouderen zijn dan ook één van de meest kwetsbare groepen in onze samenleving die de zorg van anderen heel hard nodig hebben.Het geduld om te luisteren naar hun unieke verhaal, hen met warmte en tederheid omringen in de laatste fase van hun leven, het mogen mee bijdragen aan dat wat het leven in deze fase nog aangenaam kan maken, ervaar ik als een geschenk van God waarbij ik mij geroepen voel om te zorgen voor hen die na een leven van ‘werken en zorgen’ nu zelf de beste zorgen verdienen. Velen leven nu in deze periode van corona geïsoleerd van familie en vrienden, thuis of in een wzc en mijn oprecht respect gaat dan ook uit naar alle mensen, waar ook in de zorg, die nu het beste van zichzelf geven in deze moeilijke‘coronatijd’…
Geïnspireerd vanuit het evangelie ‘Gij zult uw naaste beminnen gelijk uzelf’ wil ik nog zolang als het kan, doen waarvoor ik ‘geroepen’ ben…
Ik werd geroepen door… vormselcatechiste Anja Debrabandere getuigt.
Sedert een 4-tal jaar ben ik vormselcatechiste. Vanaf dit werkjaar in de werking van Kaster, Tiegem en Grijsloke, voorheen enkel de vormselwerking van Grijsloke. Hoe ben ik ertoe gekomen om dit te gaan doen? Een vraag die ik me nog nooit steldet ot nu… Ik heb pas echt ‘de kriebel’ gevoeld toen onze dochter haar vormsel deed. Telkens ze thuiskwam van een VOCA-namiddag vertelde ze heel enthousiast wat ze er allemaal beleefd, gehoord, gedaan hadden. Ik vond dit heel inspirerend en had veel bewondering voor de catechisten.
Haar verhalen wakkerden iets in mij aan.
Ik wou graag mijn steentje bijdragen om de waarden van hoop, geloof, kracht, liefde,… mee te geven aan de jongeren van de toekomst. En zo gedaan, ik contacteerde de andere catechisten en het volgende werkjaar maakte ik deel uit van een enthousiast team. Het is zo belangrijk dat de vormelingen waarden meekrijgen waar ze op kunnen bouwen in heel hun verdere leven. En daar wil ik mijn schouders onder zetten. De waarde ‘vreugde’ hebben de vormelingen mogen voelen in ‘De Bolster’. Daar hebben ze ervaren dat 2 dezelfde kaartjes van een memory vinden zoveel betekent voor die mensen. Het is precies of ze het grote lot gewonnen hebben. En dan zien dat onze vormelingen ervoor zorgen dat de bewoner de gelijke kaartjes vindt, daarom doe ik het, vormselcatechiste zijn.
Maar hoe meer ik mijmer over roeping, hoe meer ik me realiseer dat ik al verschillende keren ben geroepen. Misschien u ook, beste lezer. Zonder er echt bij stil te staan hebben wij toch allemaal een taak te volbrengen? Een groot deel van mijn professionele leven staat in het teken van anderen. Eerst als verpleegkundige, een job die ik jaren met heel veel plezier gedaan heb, en nu als leerkracht. Al mijn ervaring die ik heb opgedaan in de jaren die ik als verpleegkundige heb gewerkt, wil ik nu doorgeven aan de leerlingen die zich ook geroepen voelen om in de zorg te werken. Ik wil hen dezelfde waarden meegeven die we ook aan onze vormelingen meegeven.
Geef anderen de vreugde door je job met hart en ziel te doen,
bouw vriendschappen op met het team waarin je wordt opgenomen,… Je bent niet alleen op de wereld, kijk om je heen en maak er het beste van.
Ik werd geroepen door… ik weet het nog altijd niet wie of wat het is. Maar één ding weet ik zeker, het voelt goed om gehoor te geven aan een roep,vanwaar die ook komt.
