Het was een waar genoegen om op woensdagavond 24 december meer dan 130 mensen te mogen verwelkomen in de mooi versierde Lambertuskerk. Ja, er waren meer mensen aanwezig dan we misboekjes gedrukt hadden. Je zou bijna gaan wensen dat dit elke week zo zou mogen zijn. ‘Komt allen tezamen’, zongen we dan ook uit volle borst als intredelied, want tezamen waren we zodat misdienaars, diaken, pastor en priester het Jezuskind, vergezeld door het Vredeslicht van Bethlehem, naar voren konden dragen en in de kribbe plaatsen. Daar brandden al de vier adventslichten, maar we mochten er nog een vijfde kaars, de Vreugdekaars bij doen branden omdat het Kind geboren wordt, door God gezonden als het licht in de duisternis: ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.’ En wat deed het deugd om na 4 weken zonder Gloria weer een langgerekt ‘Gloria in excelsis Deo’ te mogen zingen.
In de eerste lezing hoorden we Jesaja verkondigen dat het volk dat in het duister wandelt een groot licht zal zien, een Zoon die ons geschonken is. De antwoordpsalm 96 werd prachtig mooi gezongen. En het Evangelie verhaalde weer over de volkstelling van keizer Augustus, hoe Jozef met zijn verloofde Marie die zwanger was naar Bethlehem trok en daar haar eerstgeborene in een kribbe legde. Hoe de herders het bezoek kregen van een engel en hoe de hemelse heerscharen verkondigden ‘Eer aan God in den hoge en op aarde vrede onder de mensen in wie Hij welbehagen heeft’.
In zijn homilie herinnerde pater Ludwig er ons aan hoe zeer we ons alle verheugen over de geboorte van een kind en hoeveel moeite we doen om toch maar originele namen of geboortegeschenkjes te vinden. Hij nam ons ook mee terug in de tijd, naar 700 voor Christus: het Joodse volk was volledig verloren, het was in ballingschap. Het mocht zich terecht vragen stellen of het zou kunnen overleven, of er nog toekomst was. En in die periode van grote wanhoop brengt Jesaja een prachtig visioen: een Zoon is ons geschonken en grote macht en een onbeperkte welvaart willen toevallen aan Davids troon en aan zijn koninkrijk. Vandaar maakte hij de paralel met onze tijd die ook duister is. Waar zeer weldra het laatste kernwapenverdrag ten einde komt, waar politici ons overtuigen van de noodzaak om in oorlogsretoriek mee te stappen, waar het eigendomsrecht in vraag gesteld wordt. En Ludwig verhaalde hoe het mogelijk was dat het Duitse volk zo gemakkelijk in de oorlogsretoriek meeging onder het naziregime. Het volstond, zo zei Göring in Nürnberg, om een vijandsbeeld te creëren en om al diegene die daar niet in mee gingen als volksverraders te bestempelen. Ieder van ons kon zonder veel moeite de parallel met vandaag maken. En toch, ook in zulk een tijd is er hoop. Ook heden is ons een redder geboren! Een krachtige preek die veelvuldig werd nabesproken.
De viering ging stijlvol verder, omlijst met de prachtige kerstliederen die ons trouw gelegenheidskoor onder leiding van Marita weer voorzong en die wij graag, soms ingetogen en soms uit volle borst, meezongen.
Nadien werden we nu al voor de 15de keer uitgenodigd op de Kerstherberg, met warme choco, Glühwein, kerststronk en koffiekoeken. Mooi dat we nog konden napraten met de vele bekenden uit andere parochies die we veel te weinig zien.
En toen mocht het Kerstmis worden!
Diaken Dirk
