Maria Lichtmis is een mooi moment voor ouders die zich het doopsel van hun kind(eren) herinneren. De ouders van Jezus gingen naar de tempel met hun 40 dagen oud kindje, Jezus. Op dezelfde wijze brengen ouders ook vandaag hun kindje naar de kerk om het aan God op te dragen in het bijzijn van familieleden en vrienden. Altijd een hartverwarmend gebeuren. Veel parochies vieren ook met Lichtmis de dopelingen van het afgelopen jaar.
Op Maria Lichtmis worden traditioneel kaarsen gewijd en een kaarsenprocessie gehouden vóór de mis; vandaar de naam lichtmis. Ook met het doopsel wordt de doopkaars aangestoken. De doopkaars is het symbool van het licht van Christus én van de nieuwe levensweg die het kind begint. De oudste vermelding van doopkaarsen dateert reeds uit de 4e eeuw na Christus.
In het evangelieverhaal van Maria Lichtmis staat de ontmoeting van de wijze Simeon en profetes Hanna met het kindje Jezus centraal. Simeon en Hanna hebben veel geduld moeten hebben voordat ze het Kind Jezus, de langverwachte redder, in hun armen konden sluiten. Ook voor ouderen vandaag, die pas op hogere leeftijd toch hun eerste kleinkind in handen mogen nemen, is dat een ontroerend tafereel.
De lofzang van Simeon, het Nunc demittis, is een van de drie grote lofzangen van het Nieuwe Testament. Zoals het Benedictus en het Magnificat heeft ook deze lofzang een vaste plaats veroverd in de dagelijkse getijdengebeden. In de Willibrordvertaling klinkt het als volgt :
Uw dienaar laat Gij, Heer, nu naar uw woord in vrede gaan:
mijn ogen hebben thans uw Heil aanschouwd,
dat Gij voor alle volken hebt bereid;
een licht dat voor de heidenen straalt,
een glorie voor uw volk Israël.
Het doet ons dromen van het einde onzer dagen, waar we in vrede kunnen heengaan met de zoete gedachte dat we Jezus in ons leven hebben ontmoet en zo nooit alleen op stap zijn gegaan. Als priester ben ik al verscheidene keren getuige mogen zijn aan het ziekbed van een gelovige en dat, na het samen bidden van het Onze Vader, de zieke in alle vrede ontslaapt.
Lichtmis is daarom niet alleen een feest voor de kinderen maar het is ook het feest van ons geloof in Jezus Christus, een licht in ons soms zo woelig leven, een ster die ons richting geeft. Jezelf kennen is al een grote opdracht in het leven, maar daarenboven ook Jezus kennen en zijn voorbeeld volgen is misschien nog een grotere opdracht. De “opdracht” van Jezus in de tempel is een voorbeeld om ook onze opdracht als christen “au serieux” te nemen.
Pastor Peter
