Met het sluiten van de Heilige Deur in Rome op 6 januari, door paus Leo, is het jubeljaar officieel ten einde. Een deur dicht. Een ritueel afgerond. En toch voelt het niet als een slot. Het Verhaal gaat verder.
In ons bisdom blijft 'Pelgrims van hoop' tot juni de grondtoon, maar eigenlijk laat hoop zich niet in een kalender vangen. Hoop stopt niet, niet met het sluiten van de heilige poort en evenmin eind juni.
Wij worden telkens opnieuw uitgenodigd om De Hoop te volgen. Stap na stap, soms aarzelend, soms moedig, maar altijd in de richting van vrede. Een weg die niet één jaar duurt, maar een leven lang.
Hoe vaak willen we vrede maken, plannen, organiseren… alsof er een draaiboek zou bestaan. Maar de vrede van Christus is nooit ons project geweest. Het is Zijn project.
Misschien is dat wel de grootste opluchting: dat we niet alles zelf hoeven te dragen. Want de mensenwereld maakt er een potje van…
Wij geloven:
Dat de Geest ons zalft en ons vormt tot instrumenten van Zijn vrede, zelfs wanneer wij denken dat we er nauwelijks toe in staat zijn.
Dat vertrouwen belangrijker is dan strategie.
Dat overgave dieper reikt dan berekeningen.
Dat Vrede niet iets is, maar Iemand.
Aan het begin van dit nieuwe jaar wensen wij ieder van jullie:
Dat dit vertrouwen ons kompas mag zijn.
Dat we, als pelgrims van hoop, de wegen van vrede blijven verkennen.
Niet uit eigen kracht, maar geleid door Christus die ons voorgaat.
Joris Vancoppenolle, educatief medewerkerk, CCV in het bisdom Brugge
