Het was tijdens de Advent van 2016 dat Selina De Maeyer de kortfilm Come and see draaide en het was ook in de Advent, eind 2017 dat de film bekroond werd. Een wonder toeval voor een film die de zoektocht toont van elke mens naar het Licht. Want leeft niet in ieder van ons het verlangen om thuis te komen? Zonder iets op te dringen en in een prachtige beeldtaal vertelt deze kortfilm dat Christus dit verlangen verwelkomt en vervult.
Verlangen stuurt mensen op weg. Zo ook het kind uit de film. Het wordt a.h.w. geroepen door winters licht aan de hemel en door de affiche ‘Kom en zie’. Met een brandende kaars gaat het op weg doorheen Antwerpen. Het stapt door de straten, neemt de tram en komt bij de duiven in het besneeuwde park. Op zijn tocht ontmoet het enkele mensen en wisselt met hen enkele gebaren, zonder dat er gesproken wordt. Uiteindelijk komt het in een kerk en begint te stralen van geluk bij de monstrans, die uitgestald staat voor de eucharistische aanbidding. Dat is de bron die alles meer en meer vult met licht.
Dat het over Christus gaat, is aan de ene kant heel duidelijk en tegelijk wordt het voorzichtig en via kleine details meegegeven. Duidelijk is het voor de mensen die vandaag nog weten dat de uitgestalde hostie naar de zelfgave van Jezus en naar zijn blijvende aanwezigheid verwijst. Maar heel velen weten dit niet. Evenmin herkennen ze de zin die aan het einde verschijnt,
‘I am the Light of the world’,
als woorden van Jezus in het Johannesevangelie. Maar zij worden op weg gezet door tal van sprekende details als een stille, niet dwingende gids: in het begin bijvoorbeeld de prent van het Heilig Hart of onderweg de kruisbeelden en het straatnaambord ‘Jezusstraat’.
Dit is de rijkdom van de film:
er zitten zoveel kleine verwijzingen en betekenislagen in dat je hem meermaals moet bekijken om ze te ontdekken en aan te voelen.
Dat begint al bij het gegeven dat het om een film in zwart-wit gaat en dat scherpe beelden afgewisseld worden met wazige: daardoor wordt de werking van het licht heel bijzonder. Enkele voorbeelden van de rijkdom die te ontdekken valt: in het huis van het kind zijn veel devotievoorwerpen te zien, het jongetje wordt bij wijze van spreken door een geloofstraditie gestuurd en ondersteund. Onderweg ziet het kind duiven, drie op een gegeven moment, die doen denken aan de Geest en aan de Drievuldigheid. De verschillende ontmoetingen blijven open: wat zeggen de blikken die het kind en de bedelaar uitwisselen? Waarom betaalt de man die met het kind op de tram stapt te veel? Welke indruk wekt de houding van de trambestuurder? Ook de filmmuziek blijft open en dringt geen enkel gevoel op; de film eindigt trouwens in de stilte van de eucharistische aanbidding.
Op één of andere manier appelleert Come and see aan het kind in jezelf: durven we nog eenvoudig genoeg zijn om naar het diepe verlangen te luisteren, om in beweging te blijven en naar het ware Licht op weg te gaan? Licht dat te vinden is in de zelfgave van Jezus, getoond in het eucharistische brood. Licht dat te vinden is in de kribbe van het Kerstfeest dat we binnenkort mogen vieren.
Selina De Maeyer, die ook als kunstfotografe veel erkenning geniet, vertelt dat ze op het einde van de opnames aan de kleine hoofdrolspeler vroeg wat hij het moeilijkste vond om te doen. Zijn antwoord: ‘naar Jezus kijken’.
‘Zo is dat in ons leven ook,’ zegt ze, ‘God vraagt van ons het meest eenvoudige: onze focus op hem houden. En toch is dat voor ons het moeilijkste dat er is.’
Geert Vervaecke, CCV in het bisdom Brugge
