Tussen Hemelvaart en Pinksteren ligt een stille, maar veelzeggende periode. Jezus is ten hemel opgenomen, en zijn leerlingen blijven achter met zijn belofte: “Jullie zullen kracht ontvangen van de Heilige Geest.” Het is een tijd van wachten — maar geen leeg wachten. Het is een wachten dat gevuld is met gebed, met hoop en met een groeiend verlangen.
In die dagen trokken de leerlingen zich terug, samen met Maria. Ze bleven eensgezind in gebed. Die houding van verbondenheid en verwachting vormt tot op vandaag de kern van de pinksternoveen: negen dagen waarin ook wij ons als gelovige gemeenschap openstellen voor de komst van Gods Geest.
Misschien herkennen we dat wachten wel in ons eigen leven. Ook wij staan soms tussen “al” en “nog niet”: we dragen geloof in ons hart, maar zoeken tegelijk naar richting, naar moed, naar vuur. De pinksternoveen nodigt ons uit om precies daar te blijven, in die open ruimte, en ze toe te vertrouwen aan God.
Voor onze parochie is deze tijd een bijzondere kans. Als missionaire gemeenschap willen we niet alleen samenkomen, maar ook gezonden worden. We willen een kerk zijn die leeft, die naar buiten treedt, die mensen nabij is. Maar dat kunnen we niet op eigen kracht. We hebben de Geest nodig die ons bezielt, ons in beweging zet en ons de juiste woorden en daden aanreikt.
Daarom is de pinksternoveen meer dan een mooie traditie. Het is een weg die we samen kunnen gaan. Door eenvoudigweg te bidden — thuis, in de kerk, alleen of samen — maken we ruimte voor God. Misschien kunnen we elke dag even stil worden, een kaars aansteken, een kort gebed bidden of het evangelie van de dag lezen. Kleine gebaren, die ons hart openen.
Tegelijk mogen we ook uitkijken naar elkaar. Een vriendelijk woord, een uitnodiging, een luisterend oor… het zijn vaak eenvoudige tekenen waarin Gods Geest zichtbaar wordt. Zo groeit onze parochie, niet alleen in aantal, maar vooral in warmte en verbondenheid.
Wanneer Pinksteren aanbreekt, vieren we dat de Geest ons wordt geschonken. Maar het verhaal eindigt daar niet. Integendeel: het begint pas echt. Zoals de leerlingen naar buiten trokken om te getuigen van wat zij gezien en gehoord hadden, zo worden ook wij gezonden, elk op onze eigen plek.
Moge deze dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren voor ons een tijd zijn van verdieping en hernieuwde hoop. Dat we samen bidden, samen verwachten — en ons laten zenden, gedragen door de kracht van de Heilige Geest.
Diaken Marc Van Iseghem
