Laat je met God verzoenen
In deze veertigdagentijd bereiden we ons voor om het Pasen van onze Heer Jezus Christus te vieren. We vieren dat Hij Licht gebracht heeft in onze duisternis door zijn lijden en sterven te aanvaarden en door uit de dood te verrijzen. Dit is het grootste teken van liefde voor ons mensen, die gewond zijn door het leven en het samenleven, door ons mens zijn.
In de verzoeningsvieringen willen we ons bezinnen, stil staan bij ons eigen leven, maar ook uitzien naar de genade en de verzoening die ons geschonken wordt. In het sacrament van de verzoening wordt het ons op een heel bijzondere manier toegezegd. We mogen daar horen dat ook God met ons de weg gaat van de opstanding en ons in zijn liefde wil opnemen.
De verzoeningsvieringen waartoe we uitgenodigd worden:
- Woensdag 4 maart 2026 om 19.30 uur verzoeningsviering in de kerk van Geraardsbergen-centrum
- Woensdag 18 maart 2026 om 19.00 uur verzoeningsviering in de kerk van Herzele
- Vrijdag 20 maart 2026 om 19.00 uur catechese en verzoeningsviering in de kerk van Zottegem-centrum
- Vrijdag 27 maart 2026 om 19.30 uur Taizé-gebed met verzoeningsviering in de kerk van Nederbrakel
- Maandag 30 maart 2026 van 10 tot 11 uur biechtgelegenheid in de kerk van Geraardsbergen-centrum
- Dinsdag 31 maart 2026 om 19.30 uur getijdengebed met biechtgelegenheid in de kerk van Everbeek-Boven
- Stille Zaterdag 4 april 2026 van 10 tot 11.30 uur biechtgelegenheid in de kerk van Zottegem-centrum
Wie geneest onze wonden?
Over de betekenis van ‘zonde’
Als we gewond geraakt zijn, lopen we daar meestal niet mee te koop. We dragen ze mee, maar trachten ze uit het zicht van anderen te houden. En toch dragen we die wonde mee. Ze heeft hoe dan ook impact op ons leven. Als het al niet fysiek is, ook mentaal dragen we die wonde mee. Als we een wonde niet gaan verzorgen kan ze zelf nog groter worden, of ontsteken en dergelijke meer. Soms kan een leven er zelfs op gericht zijn om een wonde of een trauma te verbergen. Zeker als ze vroeg in een mensenleven is opgelopen, kan dit het hele leven gaan beheersen. Het kan zo gaan overheersen dat alles wat er verder in het leven gebeurt ondergeschikt daaraan is. Iemand kan het zelfs zien als zijn levenstaak. Het kan soms als edelmoedig gezien worden dat iemand zijn verdriet of wonden eerbiedwaardig meedraagt in zijn leven.
Er zijn ook situaties waarin wonden getoond worden of zelfs tentoongesteld. Denk maar aan de oorlogswonden. Het zijn symbolen van moed en opoffering, in principe gebracht voor een hoger doel. Ook in vele oerverhalen gaat het over die wonden, die een individu of een volk meedraagt. Soms worden wonden ook getoond om situaties van ellende aan te klagen. Een bedelaar die zijn gewonde ledematen toont en hoopt op ondersteuning van de voorbijganger. Het kan ook armoede prominent aanwezig stelling in een samenleving.
De mens is meer!
Toch is het niet goed dat een mens gereduceerd wordt tot een wond, of zichzelf reduceert tot een wond. Een wonde zelf heeft geen integriteit. Het verwijst naar een gebeurtenis in het verleden. Maar het appelleert ons, het kan ons aanzetten tot handelen. Tegelijk kunnen we er ook aan wennen. Denken we maar aan de vele beelden die we te zien krijgen via de media over bijvoorbeeld oorlog of een onrecht.
Als we het over wonden hebben in deze tijd, gaat het ook over de wonden van Jezus Christus, zijn lijden, zijn kruisiging. Maar ook over de manier waarop Jezus door zijn wonden de genezing van onze wonden mogelijk maakt. Denken we maar aan de kern van het christelijk geloof, dat Jezus geleden, gestorven en verrezen is om ons zonden en om ons met God te verzoenen.
Wat noemt de Schrift ‘zonde’?
Deze wonden die we meedragen in ons leven, noemt de Schrift ‘zonde’. Zonde laat sporen na in onze geest en in ons lichaam, zoals ook een wonde doet. Het kan ons verlammen, ons op een dwaalspoor brengen. We zijn pas echt ‘mens’ als we dit erkennen. Meer nog als we ons verzoenen met het verlies, ja zelfs met de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke wonde, de dood. Toch mogen we daarbij niet vergeten dat die verwonding tijdelijk is en dus zal voorbijgaan. Meer nog het evangelie wil ons duidelijk maken. Als we openhartig onze wonden erkennen, mogen we ook uitzien naar de definitieve genezing. Dit is de verandering waarop gedoeld wordt als de Schrift het heeft over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, waar de dood niet meer zal zijn, geen gerouw, geen pijn zullen er nog zijn. Maar eerst moeten al deze dingen voorbij gaan. (zie Openbaring 21,1-4) Deze eerste dingen moeten eerst gebeuren. Dit is juist de struikelblok in het christendom. De menselijk geest verlangt naar een verlossing die alles in een klap kan wegnemen wat pijn veroorzaakt, wat wonden toebrengt.
In het evangelie lijkt die hoop op het eerste gezicht vervuld te worden wanneer Johannes de Doper, de voorloper, naar Christus verwijst en uitroept: ‘Zie, het Lam Gods dat de zonden van de wereld wegneemt.’ Is het niet dat wat we vaak zoeken? Een voorbeeld dat geschikt is de last die we dragen en die ons neerdrukt te verlichten? Iemand die onze lasten wegneemt, of dumpt, als we ze maar niet meer zien, werkt in de realiteit niet.
Zeker als we naar het werk kijken dat Christus heeft gedaan, zien we dat een dergelijke verwachting dwaas is. Het Lam Gods neemt de zonde niet weg door met een toverstaf te zwaaien, maar door haar op te nemen en te dragen. Ook wij worden op onze beurt geroepen om onze eigen last te dragen. En als we dit doen in gemeenschap met Christus, als een lid van zijn lichaam, zullen we merken dat onze last opnieuw wordt vormgegeven. De last zal herkenbaar blijven. Maar het juk zal het gemakkelijker maken, zal de last verlichten. Dat wat ons eerst verplettert, zal ons optillen. We worden in een opwaardse beweging gezet. De zon zal oprijzen uit onze duisternis met genezing in haar vleugels, waardoor mijn wonden – terwijl ze genezen – op mysterieuze wijze kunnen bloeien.
De logica van het kruis
Deze paradoxale dynamiek, die empirisch gezien geen zin heeft, vormt de kern van wat Paulus noemt ‘de logica van het kruis’. Voor de wereld is het waanzin, maar voor hen die er hun leven mee verbinden een bron van kracht, genezing en vreugde. Het kruis is het symbool van de fatale verwonding van de God gegeven mens, Jezus Christus. Het lijden en sterven is het kardinale punt in het evangelie. Het goede nieuws is gericht op het ‘offer’ dat moet gebracht worden, de wonden die moeten gedragen worden, de dood die moet geleden worden. Maar tegelijk staat er bij dat dit niet het laatste is. ‘Na drie dagen zal hij ‘weer opstaan’’. Maar de dood is zo dwingend in de menselijke waarneming, dat we het moeilijk vinden om verder te kijken. Het christelijk geloof en het christelijk leven is een pedagogie die geleidelijk aan onze ogen opent dat geen enkele verwonding het definitieve einde betekent.
Deze tekst kan ons helpen in deze veertigdagen tijd een goed begrip te krijgen van wat ‘zonde’ is. Eric Varden, die de vastenpreken verzorgt in het vaticaan dit jaar schreef er over in zijn boek ‘Healing Wounds’. Deze tekst put er uit. (E.V.)
