We houden er ons nog even aan vast. Doch; waar het vuur niet aankon, kon de waterschade wél aan.
Alle brandglazen smelten als sneeuw voor de zon. Het spitse torentje komt naar beneden? Mensen van Heule spreken van de ‘Notre Dame van Heule’.
Van het bronzen klokje dat elke dag meerdere keren klepte, blijft de klepel over die we vinden tussen de brokstukken.
Nog elke dag declareren er zich mankementen als gevolg van de brand.
Eerst dachten wij dat het alleen de kapel was die werd getroffen.
Doch, stilaan wordt het duidelijk dat een groot deel van het gebouw werd geteisterd, hetzij door het vuur, hetzij door waterschade.
Drie vierden van de zolder is weggebrand. Ook daar werd alles meegesleurd en vernietigd. In ons hele huis zijn er lekken, plafonds zijn naar beneden gekomen, zelfs op het gelijkvloers waar zich de spreekkamers bevinden.
Eén sacristie blijft gespaard, alsof de brand daar zijn kracht kwijt was om toe te slaan.
Het is dààr dat we met Charisma bezig waren aan de inventarisatie van kelken, cibories, enz.
De tweede verdieping is eveneens erg toegetakeld en onbewoonbaar. De eerste verdieping leed eveneens onder het bluswater en is niet meer te betreden.
En de zusters?
Wat een sereniteit en goede verstandhouding mochten/mogen wij ervaren. Niemand panikeerde en iedereen ging gewillig mee naar de plaats die ons, als evaluatieplaats, en wat later op de dag als voorlopige woonst werd toegewezen.
En dan de gulle, zusterlijke gastvrijheid van de zusters die ons hartelijk en meelevend opvangen.
Een heuse confrontatie met wat aan een gemeenschap zo mooi kan zijn.
Ook het Mariabeeldje waaraan onze Stichteres eens een gouden sleutel overhandigde als symbool van toewijding van onze Congregatie aan Maria, wordt bewaard.
Eén van die kleine heropstandingsmomenten was de intrede die het Mariabeeldje met de gouden sleutel deed in Huize Sparrenhof. Geen processie, geen stoet, doch de grote eerbied waarmee de zusters die toen op de gang stonden, het beeldje mochten verwelkomen, sprak boekdelen. Een werkman bracht het voorzichtig vanuit ons sterk gehavend klooster naar ons toe. Ontroerend! Het beeldje kwam heel dicht bij ons, amper 20 cm hoog maar toch zoveel kracht uitstralend. Het herinnert er ons aan dat Moeder Agatha de bescherming van Maria afsmeekte en ons allen aan haar beleid toevertrouwde.
Ja, ook dit feit maakte zoveel los aan emotie en dankbaarheid tegelijk.
Het beeldje blijft nu hier tot het ooit weer naar de stichting plaats van de Congregatie kan terug gebracht worden.
We zijn zo blij dat het gespaard bleef.
Heel veel (zware) beslissingen staan ons nog te wachten: wat met de nabije toekomst? Wat met de verdere toekomst?
Enkele zaken staan al vast in een 1ste fase:
- de kapel zoals ze was, zal niet opnieuw worden gebouwd. We denken eerder aan een stiltetuin, een groene open ruimte waarin symbolisch wordt herinnerd aan onze wortels,
- we bereiden ons voor om onze intrek opnieuw te nemen in de nog onbeschadigde delen van het kloostergebouw: de huidige ziekenafdeling en het centraal huis. Daartoe dienen er bepaalde aanpassingen te gebeuren.
Samen zochten we een nieuwe naam voor de ziekenafdeling. DAGERAAD.
Meerdere motieven staven die keuze:
- Dageraad is een andere naam ook voor Christus. Het is omwille van Hem dat we samen zijn en verder willen gaan.
- Het is ook een paasnaam. Vroeg in de morgen… gingen de vrouwen Jezus zoeken. Ook dit willen wij verder samen doen.
- Vanuit het hele gebeuren van pijn en verdriet, mogen wij met een nieuwe kans als het ware her-schikken. Met deze herschikking en iedere dag hebben we de mogelijkheid om een frisse start te maken. Een frisheid die we in dié naam zeker willen beklemtonen. Met dié frisheid hopen wij nog gelukkige jaren te beleven in de ons gegeven situatie.
- Die naam ligt ook goed in de mond.
We zien ernaar uit om dààr, met vernieuwde moed, ons verder leven uit te bouwen.
De voorbereidingen om ons opnieuw in de Mellestraat te vestigen zijn volop bezig. Schilderwerken zijn reeds aan de gang in Dageraad, in de living boven en wat onze kapel moet worden krijgt ook meer en meer – in onze gedachten, maar ook concreet – uitwerking. Achteraan in de ruimte werden de houten kasten omgetoverd in individuele kastjes waar we onze boeken kunnen opbergen. Het tabernakel en de ambo zijn geleverd, alsook de godslamp en het wierookvat. De compacte kruisweg, de replica die wordt gemaakt van het wandtapijt van ons schild, zijn nog in bestelling. De voorste puntgevel werd gestut; beide achterste puntgevels tot op veilige hoogte afgebroken.
Wat er op langere termijn dient te gebeuren is voor een verdere fase…
We danken iedereen heel oprecht voor het gebed, het meeleven bij dit confronterend gebeuren.
Alleszins zal ons leven een gans andere wending krijgen. Doch, als paasmensen willen we blijven geloven dat inderdaad vanuit de as nieuw leven kan opstaan. Nieuw leven en een vernieuwd samenleven waarin zusterlijke verbondenheid nog veel meer dan voorheen een waarde is; nieuw leven dat ons méér doet relativeren; nieuw leven dat ons leert dat loslaten soms via een niet geplande weg komt; nieuw leven gebouwd op niet beschadigde fundamenten…
Tot slot nog deze oproep:
Draag nu reeds zorg voor uw patrimonium. Dankzij VZW Charisma zijn er foto’s genomen (zover als kon) en werd er geïnventariseerd. Als veel materiaal wordt ontnomen kan inventarisatie en fotomateriaal toch nog de geschiedenis mee vastleggen.
Zuster Bernadette Beernaert
