Op deze laatste zondag van de kersttijd mochten we samen met een hapje en een drankje klinken op het nieuwe jaar. We werden verwelkomd door de warme tonen van ons nieuwe orgel, dat, met dank aan de prachtige inzet van onze organiste An, uit Nederland uit een gelijknamige parochie werd overgebracht om een tweede leven te krijgen hier in Evere.Pastoor Johnny ging samen met Chris de viering voor, waarbij de lezing uit Jesaja 42,3 centraal stond: “Het geknakte riet zal hij niet breken, de kwijnende vlaspit zal hij niet doven”.Pastoor Johnny begon zijn preek met die vraag “Wie is er gedoopt? Steek aub uw hand op”. Daarop staken natuurlijk alle aanwezigen hun handen in de lucht. De voorganger nodigde ons allen daarna uit om even stil te staan bij het waarom. Waarom hebben onze ouders ons gedoopt? Deze doop is namelijk een dubbele oproep.Het is enerzijds een oproep om ons denken, hart en ziel te verruimen en bij te dragen tot de Pax Christi. In deze zin was het mooi om vast te stellen dat in onze kleine gemeenschap op de receptie niet alleen gelovige Vlamingen aanwezig waren, maar ook gelovigen uit Kenia, Syrie en India, bijvoorbeeld. Laten we ons best doen opdat deze mensen, die thuis een andere taal spreken, zich ook in onze parochie altijd welkom voelen.Verder is de doop anderzijds ook een oproep om het geknakte riet niet te breken. Gods manier van handelen is zacht, barmhartig en hoopgevend, juist voor wie kwetsbaar is. Mensen die gebroken, onzeker of gekwetst zijn, worden door God niet afgeschreven. Waar mensen zwak lijken (een “geknakt riet”), ziet God nog toekomst en waarde.De tekst van Jesaja nodigt ons tenslotte ook uit tot zelfreflectie: hoe gaan wij om met mensen die het moeilijk hebben? Breken wij af, of helpen wij weer rechtop? Verder stelde Pastoor Johnny ons ook de vraag “Wat verwacht jij, gedoopte, van onze gemeenschap?”Na het heengaan van onze geliefde Gino, en het vertrek van Tijmen staat onze gemeenschap voor een aantal nieuwe uitdagingen in 2026. Voor wie het nog niet gehoord heeft: Tijmen wordt zorgpastor in Amsterdam. Hij gaat zowel stervensbegeleiding doen als ook academisch onderzoek. Langs de ene kant zijn we heel blij voor Tijmen dat hij zo’n mooie kans krijgt om professioneel te groeien. Langs de andere kant zullen we hem natuurlijk erg missen. Langs deze weg (en omdat we het zondag niet meer persoonlijk konden zeggen): hartelijk dank lieve Tijmen voor je inzet voor onze parochie! Het zijn grote schoenen om te vullen.Na de viering zorgden Hilde, Kathleen, en Ria voor heel wat lekkers om te eten en te drinken. Het gezellige samenzijn mag ons ook hoopvol stemmen: er zijn heel wat jonge (of jong van geest) gedreven mensen in onze parochie die deze parochie mee dragen. Is het niet zo dat Gods nabijheid in de verbondenheid zit, en niet in de massa? Namens de pastorale ploeg wens ik U, lezer, een gezond, gelukkig en gezegend 2026!
Sina Van den Bogaert
