Tussen de feesten door
De grote kerkelijke feesten liggen ondertussen alweer achter ons. Kerstmis, Pasen, Hemelvaart, Pinksteren… het zijn telkens bijzondere momenten die ons optillen uit het gewone ritme van elke dag. Onze kerken vullen zich meer, families komen samen, woorden en symbolen krijgen een extra glans. Maar begin juni hangen we een beetje “tussenin”. Geen grote feestdag in zicht. Geen speciale voorbereidingen. Gewoon… juni.
En met gewoon is niks mis mee … zeker niet, dat is ook een hele mooie tijd.
Want uiteindelijk speelt het grootste deel van ons leven zich niet af op hoogdagen. Het gebeurt in de gewone dagen ertussen. In het opstaan en weer gaan slapen. In werken, zorgen, boodschappen doen, kinderen ophalen, een praatje slaan of even stoppen bij iemand die het moeilijk heeft.
Ook geloof leeft vaak op die stille plekken.
We denken soms dat geloof vooral iets is van grote woorden of bijzondere momenten. Maar misschien zit het evenzeer in kleine gebaren die bijna onopgemerkt blijven. Een vrijwilliger die trouw de kerk opent. Iemand die bloemen verzorgt. Een kaartje voor een zieke buur. Een kaarsje dat wordt aangestoken in stilte. Mensen die elkaar helpen, luisteren, dragen. Dat zijn geen grootse gebeurtenissen.
Pinksteren ligt nog maar net achter ons. Het feest van vuur en Geest. Maar de Geest waait niet alleen op één zondag per jaar. Misschien herkennen we die juist in mensen die blijven volhouden. In mensen die warmte brengen waar het koud geworden is. In mensen die geloven dat aandacht en vriendelijkheid nog altijd verschil kunnen maken.
Mensen die gewoon een gemeenschap levend houden zodat die gemeenschap kan uitgroeien tot iets groots en moois. Dat zien we in Sint-Jozef, Malderen, Steenhuffel of Sint Kristoffel. Elke parochie heeft zo zijn hoogtepunten waar mensen op een warme, gezellige manier worden samengebracht.
Onze wereld draait snel. Soms té snel. Er is veel onrust, veel lawaai, veel dat ons bezighoudt. Dan kan deze periode zonder grote feesten misschien ook een uitnodiging zijn: om opnieuw wat rust te zoeken. Om ademruimte te vinden. Om te ontdekken dat niet alles groots hoeft te zijn om waardevol te zijn.
In de verte loert de vakantie. Voor velen een tijd van uitstappen en meer tijd voor elkaar. Voor anderen wordt het misschien net een stille periode. Niet iedereen vertrekt. Niet iedereen heeft altijd gezelschap rondom zich. Ook dat mogen we niet vergeten.
Misschien kunnen de komende weken ons uitnodigen om opnieuw wat meer naar elkaar om te zien. Een onverwacht bezoekje. Een telefoontje. Even luisteren. Tijd maken voor wat anders vaak blijft liggen.
Want uiteindelijk groeit een warme gemeenschap niet alleen op feestdagen. Ze groeit elke dag opnieuw, in kleine tekens van verbondenheid.
Misschien is dat wel de mooiste boodschap van deze “tijd tussenin”: dat God niet alleen aanwezig is in het uitzonderlijke, maar ook in het gewone leven van elke dag.
“God van kleine dingen,
van gewone dagen en stille momenten,
blijf aanwezig in ons leven.
Geef ons ogen die blijven zien
waar mensen nood hebben aan warmte,
oren die echt luisteren,
en handen die niet moe worden om goed te doen.
Leer ons rust vinden
midden in de drukte van elke dag.
En laat ons ontdekken
dat hoop vaak groeit
in eenvoudige woorden,
kleine gebaren
in mensen die er voor elkaar zijn.
Gewoon …. gewoon even tussendoor.”
Erwin (voor de parochie Sint-Jozef)
