We hebben van hetzelfde brood gegeten.
Niemand kreeg een groter stuk
omdat hij belangrijker was.
Niemand een kleiner stuk
omdat hij minder meetelt.
Christus gaf zichzelf.
Aan ieder van ons.
En misschien begint precies daar
de wereld waarvan Hij droomt:
waar niemand aan de rand van de tafel hoeft te staan,
waar niemand moet smeken om wat overblijft,
waar de vreemdeling geen vreemde blijft,
waar de mens achter het etiket weer zichtbaar wordt.
Die vreemde vrouw uit het evangelie
vroeg niet eens iets voor zichzelf.
Ze riep om haar kind.
Haar liefde maakte haar moedig.
En haar geloof maakte de tafel groter.
Misschien is dat ook onze roeping:
de tafel groter maken.
