Het thema van de viering – en meteen ook het jaarthema van de school – was ‘Iedereen mens’. Pater Marc Fierens, abt van Averbode, pater Rony Ceustermans en priester Guy Mennen gingen samen voor.
Toen iedereen zijn plaats had gevonden, werd de viering op een verrassende en bijzonder levendige manier geopend door enkele leerlingen en leerkrachten. Directeur Karin Wuyts verwelkomde vervolgens alle aanwezigen. Muziek mocht uiteraard niet ontbreken. Een koor van leerlingen en leerkrachten bracht onder meer We Are the World, een lied dat mooi aansloot bij de boodschap van verbondenheid die doorheen de hele viering voelbaar was.
In de eerste lezing kregen getuigenissen van leerlingen een plaats. Het evangelie nodigde iedereen uit om zijn licht niet verborgen te houden, maar het door te geven. Door het goede te doen, kunnen we zelf licht zijn voor anderen en ook hen helpen om te stralen.
Wat nemen we mee in onze rugzak?
Tijdens de voorbeden kreeg die gedachte heel concreet vorm. Een rugzak werd symbolisch gevuld met wat de leerlingen tijdens dit nieuwe schooljaar met zich mee willen dragen en vooral ook met elkaar willen delen: een kompas om de juiste keuzes te maken, bloemzaadjes als teken van positieve energie en groei, een stevige steen voor kracht en vastberadenheid, een spiegel om eerlijk naar zichzelf te kijken en het anders-zijn van anderen te aanvaarden, een boek voor de kennis die samen ontdekt en gedeeld mag worden, en ten slotte een kaars, als herinnering aan mensen die niet langer zichtbaar met ons onderweg zijn.
Leerlingen van het eerste jaar brachten vervolgens de offergaven aan en de eucharistie werd samen verder gevierd.
Na de communie werd het even stil bij de bezinningstekst Het pad langs de rivier. Daarin trekt een groep jongeren samen op weg tot een rivier vol stenen hun doorgang bemoeilijkt. Eén meisje stapt het water in en begint stenen te verleggen. Anderen volgen. Niet in één grote beweging, maar steen voor steen ontstaat opnieuw een doorgang. Uiteindelijk klinkt de eenvoudige maar krachtige gedachte: één ding wisten ze zeker: de rivier stroomde anders dan voorheen. En geen van hen was nog dezelfde als aan het begin van het pad.
Een mooi beeld voor wat mensen kunnen betekenen wanneer ze niet aan de kant blijven staan, maar samen hun handen uit de mouwen steken.
Die gedachte kreeg ook een heel concrete invulling in de sociale projecten van het Sint-Michielscollege. Er werd teruggeblikt op Samundra, waarvoor de school vorig jaar ruim 13.000 euro bijeenbracht. Tegelijk werd het nieuwe project Eslabon Social voorgesteld. Daarmee wil de school dit jaar mee haar schouders zetten onder een initiatief rond drinkbaar water in Ecuador.
Pater Rony zond de leerlingen ten slotte op weg voor het nieuwe schooljaar. Met het Sint-Michielslied kwam een einde aan de viering en stroomde de kerk opnieuw leeg. Buiten stonden de bussen klaar om de honderden leerlingen terug naar Schoten te brengen.
Wat overbleef, was vooral bewondering. Een viering met bijna duizend aanwezigen die tegelijk mooi, stijlvol, inhoudelijk én rustig verloopt, ontstaat niet vanzelf. Achter zo’n ochtend schuilt heel wat voorbereiding en samenwerking van leerlingen, leerkrachten, directie en medewerkers. Vele handen hebben eraan meegewerkt en vele schouders hebben mee gedragen.
Een dikke proficiat aan iedereen die van deze startviering zo’n bijzonder moment heeft gemaakt. En aan alle 968 Sint-Michielers: een mooi schooljaar gewenst. Met een goedgevulde rugzak, met licht voor elkaar en af en toe de moed om samen een steen in de rivier te verleggen.
Dirk Bellens
