Putteke winter
We zitten er middenin: putteke winter. De feestdagen zijn voorbij, de kerstboom is verdwenen, de lichtjes zijn opgeborgen. Januari voelt ook vaak kaal en stil aan. De dagen zijn kort, de natuur lijkt in slaap gevallen en ook in onszelf kan het soms wat stiller worden. Maar is dit ook zo?
Die stilte hoeft niet altijd leeg aan te voelen.
Niet elke periode in ons leven is gevuld met vuur en enthousiasme. Gelukkig zou ik zeggen. Wie houdt dat vol?
Soms voelt stilte (en stilte is voor mij ook geloven) als volhouden, als stappen zetten zonder veel licht.
Maar net daar, in die gewone en soms kille dagen, werkt God vaak het diepst. als de winter de grond onzichtbaar voorbereidt op de lente, kan stilte ons hart voorbereiden op nieuw leven.
In putteke winter mogen we ons warmen aan kleine tekenen: een woord dat raakt, een kaars die brandt, een hand die helpt, een parochiegemeenschap die samen blijft komen.
Kleine wintervlammetjes, bescheiden, maar echt.
De winter nodigt ons uit om te vertragen. Om stil te staan, ons niet te moeten bewijzen. Gewoon, gewoon zijn.
In het kerkelijk jaar bevinden we ons nu in de tijd door het jaar – een periode die misschien wat kleurloos klinkt, maar die juist heel dicht bij ons gewone leven staat. De tijd door het jaar leert ons dat groeien meestal onopvallend gebeurt. Zijn dat ook niet de mooiste momenten, waarin je onopvallend mensen kunt laat verrassen?
Groeien dat is een proces dat tijd, geduld en vertrouwen vraagt.
In de lezingen van deze weken verschijnt Jezus niet meer als het kind in de kribbe, maar als iemand die op weg gaat. We horen hoe Hij zich laat dopen in de Jordaan, hoe Hij zijn eerste leerlingen roept, hoe Hij gewoon begint: stap voor stap, woord na woord. Geen groot spektakel, maar een rustige start. Ook dat past bij de winter.
Terwijl wij ons een weg banen door de koude dagen, is onze reis al ingezet. Elke zondag brengt ons dichter bij Pasen. Het licht neemt toe, langzaam maar zeker. Wat nu nog verborgen is, zal binnenkort opleven.
Mogen we deze wintertijd beleven als een gezegende tussentijd.
“In deze wintertijd hoeven wij niet verder te kijken dan vandaag.
Mogen wij leren vertrouwen dat God ook werkt in stilte, dat groeien niet altijd zichtbaar is en hoop soms klein begint.
Dat wij oog krijgen voor het kleine licht onderweg, en zo, stap voor stap, samen op weg mogen gaan naar nieuw leven.”
Erwin (in naam van de parochie Sint-Jozef)
