TALENTEN
Talenten (Matt, 25 : 14-30) in naam van de Vader en de Zoon/
In deze gelijkenis vertelt Jezus over een man die zijn dienaren een verschillend aantal talenten toevertrouwd. Zij staan symbool voor Gods investering in ons leven.
Terwijl buiten de donkerte en de kou wijkt en de lentezon haar opwachting maakt halen de meesten onder ons opgelucht adem.
De natuur herleeft en het paasfeest bevestigt ons dat er ook in onze parochies nog altijd mensen zijn die uitgedaagd worden om uitdrukkelijk te kiezen voor de weg die het christendom ons wijst.
Onze talenten gebruiken. Dat geeft hoop!
Zelf kunnen kiezen, want niemand wordt nog “automatisch” in onze geloofsovertuiging binnengeleid.
Soms zou een mens willen dat hij Trump was. In een zwak moment natuurlijk, maar toch!
Wat zouden we soms dolgraag onze “geloofstarieven” opleggen aan veel meer dorpsgenoten. Make our parish and village great again like before.
Die tijd van een overrompelend christendom is niet eens zo lang voorbij. Onze talenten verkeerdelijk gebruiken om anderen te overtuigen.
Ergens eind de jaren 60 van de vorige eeuw werd van ons leerlingen in een streng katholiek college verwacht dat we gelovig waren of toch heel goed konden doen alsof. Elke lesdag begon bij voorkeur met een Wees Gegroet of kruisteken in naam van de Vader en de Zoon. Rechtstaand voor onze bank uiteraard. Bovendien was er elke week één lesuur voorbehouden aan een eucharistieviering in de kapel. Met als voorganger onze klastitularis die, hoe kan het anders, een geestelijke was.
Op vrijdag voormiddag moest iedereen in de biechtstoel bij diezelfde leraar. De meesten bezaten dan voldoende talent om vergiffenis te vragen voor zonden, die van horen zeggen, bijna de hele klas had begaan. Om nadien plechtig een kruisteken te slaan in naam van de Vader!
Vele ouderen zullen bij het aanhoren van deze herinneringen een gevoel van herkenning ervaren.
Toegegeven, op dat gebied werd er voortdurend beroep gedaan op slecht gebruikte talenten, een beetje hypocriet toch?
Hypocrisie, daar dacht ik eertijds ook aan bij de inauguratie van Donald Trump. Tijdens een verkiezingsmeeting had hij als bij goddelijk wonder een aanslag op zijn leven overleefd. Op die koude januaridag had ‘de hand van God’ hem van de dood behoed. Maar dat hij Amerika weer groot zou maken, was dat echt in de naam van de “hemelse” Vader?
Ook onze vriend Poetin bakt de laatste tijd zoete broodjes met de patriarch van de Russische kerk om zijn oorlog met OekraÏne goed te praten. Beide heren van stand gebruiken hier hun welsprekendheid en macht verkeerdelijk als talent om er zelf beter van te worden, om zich te beroepen op God aan hun zijde.
Bezorgd ons dat geen gevoel van onrecht, een misbruik van talenten?
Daarentegen zien wij in onze parochies nog talrijke gewone mensen die wel hun talenten eerlijk te gelde maken. Zich onbaatzuchtig inzetten voor hun gemeenschap, die bruggen bouwen en die zo zorgen voor verbinding en niet voor tweedracht.
Ook dat geeft hoop. Want het zijn die simpele gebaren die in deze moeilijke tijden van oorlog en geweld de burger moed geven.
De nieuwe lente kan dan een periode inluiden waarin we niet alleen oog hebben voor de ontluikende natuur maar ook voor elkaar. Soms slechts kleine gebaren die het verschil kunnen maken. Waarvoor niet veel talent nodig is. Om het met de woorden van paus Leo XIV te zeggen tijdens de voorbije vastentijd.
Laten wij de kracht putten om woorden die kwetsen te verminderen zodat er meer ruimte komt voor de vredevolle stem van die andere. Een vernieuwde opbouw voor de beschaving van liefde, niet van oorlog. Een gedachte waarvoor we geen koning of president nodig hebben. Zij zijn slechts voorbijgangers.
God zal er altijd zijn voor ons. In naam van de Vader, de Zoon en de H. Geest.
Nog zalige paasdagen. Laat de zomer straks maar komen.
Voor de parochie Londerzeel Sint-Jozef, Ben T.
