Van winter naar lente – een weg van hoop en geduld
In een vorig hoofdartikel van Sint-Jozef Londerzeel hadden we het over “Putteke winter”. We blijven nog even in dezelfde sfeer hangen.
“Maart roert zijn staart”, zegt het spreekwoord. Het ene moment voelt de zon al warm aan, het volgende moment snijdt de kou opnieuw door je heen.
Wie in deze weken naar buiten kijkt, herkent dat wisselvallige spel. En toch: hoe grillig het weer ook is, de winter verliest langzaam zijn greep. De dagen worden langer, het licht verandert van kleur, en de eerste verschijnselen van nieuw leven laten zich zien. Nog voorzichtig en broos, maar sowieso aanwezig. De natuur laat zich niet opjagen. “Wat groeit, groeit met tijd”. Eigenlijk houdt ze ons een spiegel voor. Zoals de natuur groeit op haar tijd, zo mogen ook wij vertrouwen op het ritme van loslaten, groeien en opnieuw beginnen.
De aarzelende overgang van winter naar lente past bij de tijd waarin wij ons als christenen bevinden. We stapten de veertigdagentijd binnen: een periode van voorbereiding, van onderweg zijn. Zoals de natuur in maart niet ineens lente wordt, zo worden wij ook niet van vandaag op morgen vernieuwd. Geloof groeit langzaam, vaak met vallen en opstaan. Pasen ligt nog een eind voor ons, maar de beweging ernaartoe is al ingezet.
In een wereld die graag vooruit wil en snel resultaat verwacht, is dat geen eenvoudige boodschap. We willen duidelijkheid, vooruitgang, oplossingen. Maar de weg naar Pasen laat zich niet forceren. Ze vraagt geduld. Ze vraagt dat we leren leven met het “nog-niet”. De weg naar Pasen is geen rechte lijn, maar een tocht met omwegen, stiltes en vragen. Zoals men zegt: “Wat groeit, groeit met tijd.”
Dat geldt ook voor ons persoonlijk leven. Er zijn momenten waarop het geloof ons moeiteloos lijkt te dragen. Maar er zijn ook tijden waarin vragen blijven, waarin gebed droog aanvoelt en waarin we ons afvragen of we wel vooruitgaan. Dat kan voelen als een koude terugval, alsof de winter opnieuw toeslaat. Toch hoeft dat geen teken van mislukking te zijn. “Maart roert nu eenmaal zijn staart.” Wisselvalligheid hoort bij groei, bij het leven.
Ook als parochiegemeenschap herkennen we dat. We leven in een tijd van verandering, waarin niet alles vanzelfsprekend is. Het woord “kerk of parochie” schrikt veel mensen al af. Als parochie kunnen we hier een belangrijke rol in spelen. Onze kerk (met kleine letter) en onze Kerk (met grote letter) centraal zetten. Onze parochie d’AA in beweging zetten met verschillende vieringen, bezinningsmomenten, activiteiten in en rond onze “Kerk en kerk”. Zo proberen we als parochie iedereen te betrekken en gemeenschap te vormen.
De veertigdagentijd nodigt ons uit om die “niet rechte lijn naar Pasen” te aanvaarden. Minder ruis, minder oordeel, minder haast. Tegelijk meer aandacht, meer stilte, meer warmte. Niet om onszelf te bewijzen, maar om open te blijven voor wat langzaam groeit.
Misschien is dat wel de uitnodiging van deze tijd: leren kijken met geduldige ogen. Niet alleen naar wat ontbreekt, maar ook naar wat zich aandient. Niet alleen naar wat moeilijk is, maar ook naar wat mogelijk wordt. Waar een wil is, is een weg — zeker wanneer die wil gevoed wordt door hoop en geduld. Een weg van wachten naar vertrouwen.
Onderweg naar Pasen
God van licht en nieuw begin,
leer ons wachten met geduld
en kijken met hoop.
Wanneer ons leven aanvoelt als winter,
laat ons vertrouwen
dat in stilte nieuw leven groeit.
Zegen onze parochie,
maak ons tot tekenen van lente voor elkaar,
en leid ons van donker naar licht,
naar nieuw leven.
Erwin (voor parochie Sint-Jozef)
