Elke zondag komen wij bijeen om in de eucharistieviering ons geloof te voeden rond het Woord van de Heer en de Gaven die Hij met ons deelt.
OPSTAND-ING
22 maart 2016, tien jaar geleden, was een verschrikkelijke dag van terreur en geweld in België. We waren allemaal geschokt, want wat al veel gebeurd was op andere plaatsen kwam nu heel dicht bij ons. Het gevoel van het einde daagt bij dergelijke vormen van geweld en oorlog vaak op. Ook bij het huidige oorlogsgeweld in het Midden-Oosten met kernwapens op de achtergrond, beginnen sommige mensen te denken dat het einde gekomen is.
Dat gevoel leefde sterk bij de mensen in de Babylonische ballingschap. De toekomst was somber. Ezechiël geeft in een beeld zijn overtuiging weer. De graven van de doden zijn niet het eindpunt. Het leven is méér dan hier en nu. Daarmee brengt hij hoop bij de ballingen.
Jezus geeft de opdracht om de steen van het graf van Lazarus weg te rollen. Hij gelooft dat het leven hier en na de dood één is. Lazarus leeft verder. De steen die wordt weggerold is de steen van wanhoop en twijfel bij de vrienden en nabestaanden van Lazarus. We zien de weggerolde steen terug opduiken in het evangelie als de vrouwen die Jezus’ graf bezoeken de hoop op opstanding vinden.
Ons geloof als christenen maakt ons tot mensen van opstand en van opstanding. Wij keren ons tegen geweld en terreur en wij brengen met hoop en liefde mensen tot opstanding. Want het leven is onverbreekbaar in de dood.
Terreurslachtoffers van tien jaar geleden worden betreurd. Overlevenden getuigen. Het is een lied zonder einde met steeds hetzelfde refrein. Met ons opstandingsgeloof kunnen wij hoop brengen en zware stenen wegrollen.
