Nog nooit heb ik mij zo vaak afgevraagd wat Pasen voor mij betekent. Wat verrijzenis nu eigenlijk is. In de kerstperiode verloren we mijn schoonvader, na een lange periode van ziekte. Plots was hij er fysiek niet meer. Nooit meer zijn verhalen, zijn goede raad, een mopje tussendoor of zijn steunende woorden. Hij is er niet meer. Misschien is dat ook wat de leerlingen van Jezus gevoeld hebben na zijn dood: het gemis, de leegte, het ongeloof dat iemand die zo belangrijk was er plots niet meer is.
En tegelijk gaat het leven verder. We proberen sterk te zijn voor elkaar en elkaar met liefde te omringen. Ook onze kinderen stellen veel vragen. Waar is opa nu? Komt hij nog terug? Slaapt hij? Heeft hij nog een bril op? Dood zijn is moeilijk te vatten, zeker voor kinderen. Maar ook voor ons.
En toch geloven wij als christenen in de verrijzenis. We geloven dat de dood niet het laatste woord heeft. Dat mijn schoonvader nu bij God, onze hemelse Vader, mag zijn en dat hij daar verder leeft. En wij worden uitgenodigd om hem niet te vergeten. Door over hem te blijven vertellen. Door zijn liefde levend te houden en door te geven.
Is dat niet ook wat Jezus tegen zijn leerlingen zei tijdens het laatste avondmaal? “Blijf dit doen om Mij te gedenken.” We mogen Hem niet vergeten. We mogen blijven vertellen over wat Hij ons heeft gegeven: liefde, hoop en vertrouwen. Iets dat zo sterk en zo goed is dat het blijft verder leven, ook vandaag.
Lees verder onder de foto
