Mensen zeggen wel eens:
''t Zijn maar woorden',
alsof woorden weinig
waarde hebben,
niets kunnen, niets vermogen.
Maar woorden kunnen
als messen zijn
en kunnen diepe wonden slaan.
Ze kunnen als gif zijn en
sluimerend hun vernietigende werk doen.
Ze kunnen als bloemen zijn
en iemand opvrolijken.
Ze kunnen iemand vleugels geven
maar ook verpletteren.
Ze kunnen iemand doen groeien
maar ook klein maken.
Ze kunnen iemand blij maken
maar ook verdrietig.
Voor onszelf weten we
maar al te goed
welke woorden we het liefst horen.
Het zouden wel eens
dezelfde woorden kunnen zijn,
waar een ander ook van houdt,
waar een ander ook beter van wordt.
Wat belet ons die woorden uit te spreken
die mensen doen groeien,
die ze vleugels geven,
die hen gelukkig maken,
die hen genezen
of minstens minder ziek maken?
