Helemaal coronaproof word ik hartelijk verwelkomd door Liliane en Georges. Ze wonen nu in Haren, aan de Brusselse rand van Diegem dorp dus , maar dat is nog niet zo lang.
Zoals de traditie het wil, starten we met de klassieke eerste vraag: zijn jullie geboren Brusselaars of inwijkelingen?
Liliane : Georges is een echte Brusselaar, zijn ouders woonden in de Marollen en zijn altijd in Brussel blijven wonen. Ik ben geboren in het moederhuis van Elsene. Mijn ouders zijn afkomstig van Lebbeke/Opwijk maar woonden al in Brussel als ze trouwden.
Komen jullie uit een groot gezin en waar hebben jullie school gelopen?
Georges: ik kom uit een gezin met vier kinderen maar Liliane is enige dochter. Ik heb school gelopen dichtbij waar we woonden, in de Eburonenstraat maar ben vrij vroeg beginnen werken, al op mijn 14 jaar.
Liliane: ik ging naar school vlakbij het Sint-Joostplein, ben ook in Schaarbeek naar school geweest en later voor het middelbaar naar het Funck Instituut in Brussel-stad. Toen ik naar de lagere school ging, woonden we nog in de Wetstraat, boven kantoren in een heel groot oud herenhuis. Mijn vader was er conciërge. We hadden een kelderkeuken en ik moest 92 trappen doen naar mijn slaapkamer helemaal boven. Op 15 december 1960 trouwde onze toenmalige koning Boudewijn met Fabiola. We hadden in de kelderkeuken een televisie en mijn vader had er stoelen gezet en alle buren kwamen er kijken naar de uitzending. Er was achteraan ook een koetsiershuis en een ‘buanderie’ zoals ze toen zegden, een wasplaats. Als kind had ik dus heel veel ruimte om te spelen.
Hoe hebben jullie mekaar leren kennen?
Liliane: we kwamen allebei af en toe in een café dichtbij het Sint-Joostplein. Mijn moeder is lang zenuwziek geweest, al van toen ik nog heel jong was. Maar ik kwam daar soms met mijn vader. Het was een deftig café, in feite was het een echte vriendenkring. De cafébaas organiseerde zelfs samen met zijn klanten uitstapjes zoals een weekend in de Ardennen. Mijn vader was eerst niet zo blij met mijn keuze voor Georges die Franstalig was. Mijn vader was erg Vlaamsgezind. We hebben nog een jaar moeten wachten eer we mochten trouwen. Dat was zo in die tijd, ouders veronderstelden dat je na je studies eerst nog een tijdje voor hen ging werken. We zijn getrouwd in het stadhuis van Brussel en in de kerk van Sint-Joost. Dat was mijn parochiekerk. Georges was van de parochie van het Heilig Hart.
En jullie professioneel leven?
Liliane: Georges heeft een hele carrière, 51 jaar, gewerkt waarvan 42 jaar bij dezelfde bank : de Bank van Brussel, later BBL en nu ING. Hij maakte er zelfs in het bankagentschap een overval mee in 1974. Sindsdien zijn alle bankkantoren met glas beveiligd. De laatste jaren was Georges ook syndicaal vertegenwoordiger en maakte hij deel uit van de ondernemingsraad waardoor hij heel veel contacten had zowel bij de directie als bij het personeel. Op het einde van zijn carrière is hij gevraagd om Sociaal rechter te worden bij de Arbeidsrechtbank. Zowel in de bank als toen, als sociaal rechter heeft hij veel mensen geholpen. Hij kreeg zelfs van prins Lorenz, de echtgenoot van prinses Astrid, de titel van Eredeken van de Arbeid en nu is hij Emeritus.
Tot vandaag maakt hij ook deel uit van de Inrichtende Macht van de Ten Nude school in Brussel Noord-Oost en van het Agence Locale pour l’Emploi van Etterbeek dat langdurig werklozen aan werk helpt.
En jijzelf Liliane?
Ik heb altijd als secretaresse gewerkt, eerst bij twee Amerikaanse bedrijven, 20 jaar als zelfstandige secretaresse en de laatste jaren voor mijn pensioen bij een bouwpromotor die in Brussel heel actief is. Maar ik was er ook altijd voor onze kinderen om ze op woensdagnamiddag van en naar hun hobby’s te brengen.
Jullie hebben dus kinderen…
L.: we hebben drie zonen. Ik herinner mij nog heel goed dat ik het goede nieuws, dat ik in verwachting was van ons eerste kind aan mijn ouders heb verteld toen we Bellewaarde bezochten. We waren toen drie jaar getrouwd. Karel Van Deun, de toenmalige pastoor heeft onze tweede zoon thuis gedoopt .
Onze drie zonen hebben ieder op hun manier hun weg gemaakt in het leven, al ging dat met vallen en opstaan/al liep dat pad niet over rozen. Vooral onze oudste zoon kreeg het hard te verduren. Op zijn 39 jaar stelden ze lymfeklierkanker vast. Hij is werkelijk doodziek geweest met een lange en erg moeizame behandeling. Zijn leven hing werkelijk aan een zijden draadje. Maar hij heeft het gehaald.
Hij woont nu in Sydney in Australië. Samen met zijn vriend heeft hij die stap gezet. In 2018 zijn we hen gaan bezoeken, samen met de ouders van zijn vriend. Het was een ongelooflijke reis want tot dan toe waren wijzelf nog maar erg weinig op verre reis geweest. Philippe is heel ondernemend en maakt nu plannen om daar onder zijn eigen label Belgische chocolade te produceren.
Julie zijn al lang erg actief in het verenigingsleven. Hoe is dat gekomen?
L. : tijdens een schoolfeest van onze kinderen, toen nog in de Corregiozaal naast de kerk, sprak Josée (Schwind) ons aan. En zo ben ik lid geworden van Femma, toen nog de KAV en door Bob, dat was de man van Josée, is Georges lid geworden van de KWB. Ik ben 40 jaar lid geweest van Femma en later ben ik ook teamlid geworden. Ook met Georgine die ondertussen aan zee is gaan wonen, zijn we nog altijd bevriend. Zij had twee zonen die samen met onze jongens school liepen.
Jarenlang hebben we heel wat activiteiten meegemaakt en veel plezier gemaakt : wandelingen in het bos begeleid door Bob, avonden georganiseerd voor de ontplooïng van de vrouw, ook sport, een beetje yoga, lessen in zelfverdediging, kooklessen… In het begin was er ook babysit mogelijk. Onze oudste zoon is nog gaan babysitten op de kinderen van Brigitte Grouwels.
De KWB is ondertussen gestopt en overgenomen door Jong KWB. Sinds ons pensioen zijn we lid geworden in Haren. We hebben al uitstappen meegedaan en ook het kerstdiners meegemaakt. Door corona moeten we ons natuurlijk ook aanpassen. Zo kon de Halletocht van Femma Brussel N.O. niet doorgaan. Maar het turnen in Haren is wel terug gestart. Ik blijf actief in Sint-Joost en neem maandelijks deel aan de teamvergaderingen. Ja, we maken weer plannen zoals Kruiden voor onze gezondheid, bloemschikken…
Hebben jullie ook kleinkinderen?
Eén kleinzoon van elf jaar, van onze jongste zoon. Hij gaat naar school hier in Diegem. Normaal gezien komt hij hier vaak, bijna dagelijks. Maar door de corona hebben we hem 2 maanden niet gezien. Nu sinds september loopt alles weer wat normaal. Onze zoon brengt hem voor hij naar zijn werk in Wetteren vertrekt en ’s avonds breng ik hem terug naar huis in Vilvoorde.
Hoe zien jullie de toekomst?
We hebben een zwaar jaar achter de rug maar beseffen dat wij bij de ‘gelukkigen’ horen. We wonen ruim, konden deze zomer genieten van ons terras en we leren leven met de coronamaatregelen. Vooral de jongeren zijn te beklagen. We voelen met hen mee maar we blijven niet bij de pakken zitten. Deze maand nog maken we gebruik van de railpass die de overheid ons cadeau heeft gedaan. We hebben een bezoek gereserveerd aan de tentoonstelling over Toetankhamon in Luik. En we nemen ook deel aan de rondleiding ‘Barokke kerken’ in Brussel georganiseerd door het Davidsfonds Sint-Joost-ten-Node/Brussel-Leopoldswijk.
Beste Liliane en Georges, bedankt dat ik mocht op bezoek komen. Het was een héél aangename kennismaking. Blijf genieten van jullie kleinzoon en van alle uitstapjes en culturele activiteiten!
Ria V.A.
