Zaterdag 16 oktober 2021, was het eindelijk zo ver, de eerste communie op Gent-Noord.
De communicanten hadden zich samen met hun ouders goed voorbereid. Boekjes en taken werden gelezen. Het examen (quiz) met vrucht afgelegd. De repetitie op 9 oktober was vlot verlopen. Liedjes waren aangeleerd, rechtstaan en zitten was geen probleem, zelfs handjes vouwen, tafeltje maken en amen zeggen ging makkelijk. Maar zou dit nog altijd zo zijn op de eerste communie zelf???
Zonder papa’s, mama’s, peters en meters was alles ok, maar op de dag zelf, met zoveel volk, stress, -of was deze alleen aanwezig bij de catechisten?
Een stralende dag brak aan. Mooi herfstzonnetje, geen regen, top om je communie te doen.
Iedereen had mooie kleren aan, soms leken enkele communicanten weggeplukt uit een koninklijk trouwfeest. Om 14.00 u. was er de eerste sessie. De eerste communicanten van Mariavreugde, de katholieke school van Wondelgem waren aan de beurt. Om 16.00 u. tweede sessie. De eerste communicanten van Sint-Lievens Kolegem, De Regenboog, Carpentier en De Dialoog. De kerk zat tweemaal nokvol. Stoelen werden bijgezet, op de banken aan de zijkant gingen mensen zitten, achteraan stonden er zelfs een paar recht. De deuren bleven mooi open voor de verluchting. Iedereen zag er blij en vrolijk uit.
De eucharistie begon, het koor liet de stembanden trillen, en via de tv schermen kon iedereen de tekst van de liedjes makkelijk meevolgen. In de kerk weerklonk als het ware een engelenkoor, iedereen deed zijn/haar best, elk naar eigen vermogen. Foto’s werden genomen door één van de catechisten, zo hoefden de ouders zich hierom geen zorgen te maken. De lezertjes kwamen naar voor en met enig schroom weerklonk uit de boxen, hun frêle stemmetje, wat angstig en onzeker maar duidelijk verstaanbaar gesproken, de woorden tot Jezus, voorbeden, schuldbelijdenis, dankwoorden alles passeerde de revue. Natuurlijk was er ook het evangelie, de woorden van Jezus zelf waar iedereen vol van geloof naar luisterde. En toen wat zou er dan gebeuren? Pater Guido nam de loop-microfoon en begaf zich tussen de kinderen. Met de laatste rij begon hij, vragen stellen, de communicanten betrekken, soms grappig, maar meestal heel doordacht, eenvoudig, maar to the point. De kinderen begrepen dat het onze taak is om de liefde van Jezus, het voorbeeld dat Hij ons gegeven heeft, verder te zetten. Heel simpel: “door elkaar gaarne te zien”. Elkaar graag zien is de basis van een goede mens, als we dat doen kan de rest vanzelf volgen.
Allemaal mooie woorden, maar onze communicanten zijn wel gekomen om voor het eerst, Gods aanwezigheid, Gods liefde, letterlijk te ervaren. Hoe zou die hostie smaken? Plakt dit werkelijk aan je gehemelte? Zoet, zout, zuur? Mooi op één rij kwamen ze naar hun eerste communie. En of het bij iedereen smaakte weet ik niet maar aan de gezichten te zien was het wel een unieke ervaring.
De eucharistie liep ten einde, iedereen content, glimlach op het gelaat, en nadien feesten met de familie. Een dank aan iedereen die zorgde dat dit kon doorgaan.
Tot de volgende gezamenlijk eerste communie, als het God belieft, 18 mei 2023.
Ferdinand Cobbaut
