Zuster Magda Smet is goed gekend in Waasmunster. Magda Smet komt uit een kroostrijk gezin. Ze werkte enkele jaren als leerkracht aan de toen nog bestaande ‘Vrije Beroepsschool in de Kerkstraat te Waasmunster. 55 jaar geleden trad Magda in bij de ‘Fraterniteit van de Kleine Zusters van Nazareth’. Zuster Magda werd twee keer verkozen tot algemeen overste van de Fraterniteit. Na een verblijf in Parijs kwam zuster Magda voorgoed in Beiroet terecht.
In het vluchtelingenkamp voelt ze zich helemaal thuis bij haar Arabische vrienden. Ze blijft graag contact houden met haar thuisbasis in Waasmunster.
Hieronder kan u een brief van zr Magda lezen:
Dbayeh, 18 maart 2026
Nieuwssprokkels vanuit de fraterniteit van de Kleine zusters van Nazaret /Libanon,
Aan onze kleine zusters,
Aan onze families,
Aan onze vele vrienden,
Het is een mooie lentedag met een prachtige blauwe hemel. Heel vroeg, als alles even stil was, zongen de vogels prachtige melodiën. De geur van de bloeiende citrusbomen in onze tuin, is een onbetaalbaar parfum!
Het Camp ontwaakt na een moeilijke nacht. Gisteravond werd Libanon enorm gebombardeerd door Israël: wraak omwille van de vele raketaanvallen van Hizb Allah op Israël. Libanon telt reeds meer dan 900 doden en duizenden gewonden sinds het begin van deze oorlog op 28 februari 2026. De oorlog in Libanon en het Midden-Oosten is een onderwerp in alle nieuwsberichten op TV. en radio. Ik wil graag wat vertellen en antwoorden op de vele vragen die jullie ter harte gaan...
De nieuwe oorlogsuitbarsting tussen Israël-Amerika en Iran begon op zaterdag 28 februari. Hizb Allah, trouwe bondgenoot van Iran, bleef 2 dagen toekijken, maar toen de opperste geestelijke leider van Iran, Ali Khamenei, vermoord werd op zondag 1 maart, namen de vrienden van Iran de wapens op en werd Libanon tegen de zin van velen, opnieuw meegesleurd in een vernietigings-oorlog waar het land niets mee te maken heeft.
De nacht van 2 maart begon de vluchtelingenstroom uit de dorpen van Zuid-Libanon, uit Zuid-Beiroet en uit de Bekaa-vlakte. Gezinnen met slapende kinderen in de auto, op zoek naar een veilige schuilplaats,sommigen in de hoop welkom te zijn bij dezelfde families van anderhalf jaar geleden.
Ook onze kleine zusters, Laure en Josephine, maakten pak en zak en verlieten, solidair met velen, de gevaarlijke zone om bij ons te schuilen voor het geweld. Hun fraterniteit in Aïn El Remaneh ligt op de demarcatielijn tussen de christelijke militie: Forces libanaises en de wijk Chiah, waar de sjiieten, (Hizb Allah) wonen. Die wijk, en gans Zuid-Beiroet wordt dagelijks zwaar gebombardeerd door Israël en begint te lijken op Gaza: tot op de grond gelijk gemaakt.
We wonen dus samen in het vluchtelingenkamp waar het momenteel nog redelijk veilig is: we horen de bombardementen dag en nacht, de gevechtsvliegtuigen vliegen soms laag en het scherp geluid van drones verhoogt de zenuwoorlog. Ons “Camp” bevindt zich ook dicht bij de Amerikaanse Ambassade die van bij het begin van de oorlog bedreigd wordt door Iran.
Ondertussen zijn er ook reeds een 40-tal gevluchte families die in het kamp een onderdak gevonden hebben bij families, bij vrienden, bij mensen met een groot hart die het niet kunnen aanzien dat kinderen op straat slapen. En elke dag komen er nieuwe vluchtelingen bij naargelang de dorpen en wijken die door Israël moeten ontruimd worden: sjiieten uit Zuid Libanon, uit Zuid-Beiroet en christenen uit Tyr en andere grensdorpen. Toch is het onthaal heel anders dan in september 2024. Alle verplaatste families moeten zich aangeven bij wat wij, in België, de burgemeester en de gemeente zouden noemen, ook al hebben zij geen directe verantwoordelijkheid voor een Palestijns vluchtelingenkamp. Dit om veiligheidsredenen. Er heerst een panische, gegronde schrik bij de kampbewoners en ook bij ons,dat er bij de verplaatste families zich leden van de partij van Hizb Allah zouden bevinden, gezocht en achtervolgd door Israël. Eén raketaanval is immers voldoende om het ganse kamp te vernietigen. Alle kampbewoners zijn dus heel alert, controleren het gaan en komen van onbekenden en geven het door! Ik probeer de nieuwe families te bezoeken, kennis te maken en anderen gerust te stellen.
We “leven” dus momenteel in een harde, meedogenloze oorlog: geen sprankeltje hoop dat er spoedig een staakt -het -vuren komt. Die oorlog ging vooraf door jaren economische en politieke crisis, conflict en faillissement: in 2019 brak de revolutie uit, gevolgd door Covid-periode, de moordende ontploffing in de haven in 2020 en dan op 7 oktober 2023 de oorlog in Gaza, met een onmiddellijke deelname van Hizb Allah, vanuit Libanon ...en dit tot op vandaag!
Die realiteit weegt zwaar door in het dagelijks leven van de kampbewoners, vooral bij de kinderen, bij de armsten en kwetsbaren : er is angst, spanning, slapeloosheid, depressie, geweld...het aantal kankers en hartproblemen stijgt ...De kinderen hebben meer en meer nood aan professionele hulp. Alles is zo enorm duur en de prijzen gaan voortdurend de hoogte in...En dan denk ik vooral aan de schoolkosten en de gezondheidszorg... melk voor kinderen... voeding...transport enz...
Die realiteit is ook onze veranderde realiteit en bepaalt hier en nu onze zending als kleine zusters. In de fraterniteit leven we nu met 5 en niet met 3 zoals eerder. Dit vraagt een goede regeling, meer tijd, meer geduld en een aanvaarden van wat mogelijk, aanwezig en moeilijk is. Solidair met hen die ons omringen, erkennen we onze onmacht, hebben we af en toe schrik, slapen slecht of niet en verlangen innig naar Vrede die er nu nog niet komt.
Wat onze zending naar buiten betreft is er geen verandering, wel een intensere beleving en een groter aantal kampbewoners . De verplaatsten vragen materiële (matrassen, dekens, hoofdkussens enz...) en humanitaire hulp.
Meer dan ooit blijft onze fraterniteit een schuilplaats voor allen die even tot rust willen komen, die willen uithuilen zonder hun last te delen met de huisgenoten. Een plaats waar ouders mogen bekennen dat zij schrik hebben en ganse nachten luisteren en waken want als de raketaanvallen in Beiroet hevig zijn, schudt en beeft hun huis en dragen ze hun kinderen naar buiten om niet bedolven te worden onder puin. Een plaats waar men zonder schaamte, als familie, geldelijke steun mag vragen omdat de geldbeugel leeg is en de onderneming waar vader werkte door de oorlog gesloten is. Een plaats waar verbondenheid beleefde realiteit is.
We proberen speciale aandacht te geven aan de kinderen, de grootste slachtoffers van de oorlog. De armsten die naar het officieel onderwijs gaan kunnen niet naar school. De gebouwen zijn schuilplaatsen voor de Libanezen op de vlucht. Sinds deze week krijgen zij les ‘online’, maar je moet dan wel smartphones of tabletten bezitten voor elk kind, en dat is een groot financieel probleem !Cecile en ik geven wekelijks op zaterdag, voorbereiding op de eerste communie en in de namiddag, samen met een 10-tal verantwoordelijken, catechese en spel aan de kinderen. Meer dan ooit hebben onze kinderen nood aan een knuffel, nood aan het uitzeggen van hun schrik, nood aan spel, dans en vieringen...
Lieve kleine zusters, families en vrienden, deze brief is ook een ‘dank’ aan u allen voor uw gebed, meeleven en meedragen. Het geeft ons moed en kracht. We stellen het goed en beleven met ons ganse zijn deze moeilijke realiteit, dankbaar voor zoveel kleine goedheid die wij dagelijks mogen ervaren van de kampbewoners.
Fraterniteit van Libanon
