Pinksteren had ook dit jaar voor de vormelingen een heel bijzondere dag moeten zijn.
Dat lukte dus niet. Maar we zijn onze vormelingen niet vergeten.
We kijken hoopvol uit naar zondag 27 september: de nieuwe datum voor vormsel en Plechtige Communie.
En op Pinksteren kreeg elke vormeling deze tekst in de (mail)bus:
Het had vandaag een echt feestelijke dag moeten zijn,
één die eigenlijk al vroeger begon,
gespannen zenuwen, nog even checken, de laatste afspraken,
de voorbereidingen op woensdag en zaterdag,
heel even knikkende knieën en plankenkoorts,
op naar de bekroning van een klein jaartje 'samen er naar toe leven',
een pinksterdag om nooit te vergeten.
Gevormd worden: Gods Geest als een geschenk mogen ontvangen
Het mocht niet zijn - de hele wereld op zijn kop -
ontgoocheling, een traan, een harde vloek of een stil gebed misschien,
een droom ver weg.
Komaan, de rug gerecht,
de sterke geest van Pinksteren warmt ons hart.
Laat ons hoopvol uitzien naar een nieuwe dag,
zalvende olie, levengevend water, louterend vuur,
helende handen en een vlammende Pinkstergeest.
We geloven erin, handen op elkaar.
We geloven erin: iedereen heeft bevestigd om er op 27 september bij te zijn.
Geen pinksterevangelie die dag, wel pinkstervreugde?
Die zondag lezen we in Matteüs: Een vader had twee zonen...
Hij vroeg hen om in zijn wijngaard te gaan werken.
Wie deed de wil van zijn vader?
De Heer nodigt ook ons uit om te gaan werken in Zijn wijngaard!
