Op de kruising van renaissance en barok staat één man op eenzame hoogte in de 17e eeuwse Duitse muziek: Heinrich Schütz (1585-1672). Precies 100 jaar voor Bach laat hij het woord en de muziek op ongeëvenaarde manier naadloos in elkaar overvloeien in een meesterlijke synthese van tradities. Zo ook in de Psalmen Davids, Geistliche Chormusik of in het magistrale Schwanengesang, zijn allerlaatste compositie waarin de pracht van de Venetiaanse meerkorigheid versmelt met Lutherse zeggingskracht!
