ALLERHEILIGEN/ALLERZIELEN IN ONZE H. DAMIAANPAROCHIE MET KRUISJES OVERLEDENEN AAN FAMILIELEDEN
Wie herinnert het zich niet van vorig jaar? De tweede lange en strenge lockdown begon op 1 november 2020. In zeven haasten werd de viering van Allerzielen aangepast in een soort “take away-formule”. Familieleden konden, één voor één, in een stemmige kerk het kruisje van een overleden familielid afhalen. Bidden, zingen, gebedsdienst of eucharistie zat er niet meer in … Het blijven onwezenlijke herinneringen. Dit jaar – na een geslaagde vaccinatie in Vlaanderen – ziet het er beter uit. Langs deze weg nodigen wij jullie, in het bijzonder de familieleden, uit om de kruisjes van hun overleden geliefden mee naar huis te nemen en daar te bewaren. Dit gebeurt op diverse kerkplekken, soms op Allerheiligen zelf, soms de dag erna op Allerzielen. In principe ontvangt iemand van de familieleden een persoonlijke uitnodiging. In de verschillende lokale kerken doet men daarvoor zijn uiterste best. Hier alvast een overzicht:
Aaigem: 1 november Allerheiligen om 14u: gebedswake + kruisjesuitdeling
Bambrugge: 1 november Allerheiligen om 9u: hoogdagviering + kruisjesuitdeling
Burst: 1 november Allerheiligen om 14.30u: gebedswake + kruisjesuitdeling
Erondegem:1 november Allerheiligen om 14.30u: gebedswake + kruisuitdeling
Mere + Erpe (samen): 2 november Allerzielen om 19u: eucharistie + kruisuitdeling
Ottergem: 1 november Allerheiligen om 9u: hoogdagviering + kruisjesuitdeling
‘Een verte’
Zo vaak zag ik je
kijken naar de horizon.
Ik weet niet wat je zocht.
Inzicht in dit bestaan,
in wat wij waren.
Of een helder teken
voor wat te gebeuren stond.
Misschien is er altijd
een verte die ons wenkt
voorbij de dingen.
Misschien is er
een windstreek
die wij nog niet kennen
maar die voorzichtig
onze ogen wendt.
Ik kan het je niet vragen.
Maar als ik sta
daar waar jij stond
is er dat zacht vermoeden
van een hemel
zonder grenzen.
Daar waar jij ergens
nu moet zijn,
boven de wolken
van mijn denken
en al dat onvertaald verlangen.
Wanneer ik ’s avonds
de gordijnen sluit, denk ik:
zie dan,
ik kom alweer
een dagje nader. (Kris Gelaude)
HOOGDAG ALLERHEILIGEN
Een aantal jaren geleden schelde de bel van de pastorie – zoals steeds – schril. Achter de deur hoorde ik gegiechel en gestoei. Ik deed nieuwsgierig open. Er stonden drie jongetjes op de dorpel; ze waren – schat ik - een jaar of negen. De middelste stak van wal en vroeg : “Pastoor … Jimmy hier wil beroemd worden. Kun jij hem helpen?”. Ik dacht aan een flauwe grap maar neen. “Beroemd?” “Wil hij zingen?” vroeg ik. Of misdienaar zijn? De jongens haalden hun schouders op. “Maakt niet uit”. Geen van beide is Jimmy geworden. Hij mikte hoger. Er stonden nog vele wegen voor hem open. “Jimmy wilde beroemd zijn”, bij ieder in aanzien staan. Allemaal zijn we op zoek naar mensen in wie we onze idealen verwerkelijkt zien : sporthelden, popzangers, idealisten. Op Allerheiligen eert de kerk haar grote sterren. Daarbij betrekt ze ook onze eigen ouders, familie, (en) vrienden en anderen die zo belangrijk waren. We horen tot een grote gemeenschap van mensen, ook door de tijd heen. De overledenen zijn niet afgeschreven omdat “LIEFDE BLIJFT”. Allerheiligen/Allerzielen.
Deze liturgische feesten willen het gevoel versterken dat wij mensen, voorbij-gangers, passanten zijn. Jachtend en jagend, door zomertijd en wintertijd, geen-tijd en “waar-blijft-de-tijd?”, worden wij gedragen in de eeuwigheid. Onze tijdelijkheid hoeft ons geen angst aan te jagen, ze rust in de eeuwigheid. Het is de kunst, om ergens in onze rusteloze geest, een plek te vinden, waar we even boven al het gedoe uitstijgen en onze geliefden een mooie plaats geven. Daar waar we onze beminde echtgenote, een lief kind, een goede vriend, een vader of moeder treffen met een glimlach. Dat kan in deze dagen bij het graf, dat kan zomaar in een gesprek, tijdens een wandeling aan zee of in het bos, of … als je een lichtje aansteekt bij een foto. Op al die momenten ga je niet op in de dingen die voorbijgaan, maar bevind je je samen met alle anderen in een Mysterie dat ons overstijgt. Zo’n ontmoeting, in een vluchtig, ongrijpbaar maar enorm weldadig moment vertellen ons alle paasverhalen. Jezus was vermoord. Zijn vrienden proberen te begrijpen. Ze bestuderen, wandelen in de Schrift. Typisch voor de joodse traditie is het zoeken welke grote verhalen een licht werpen op vandaag. Niemand begreep dat een man als Jezus, die zich elke dag in dienst stelde van zieken en verstotenen – de onschuld zelf – gedood moest worden. Wat heb je aan een God die alles van je vraagt en niets voor je doet? Nu vragen zijn getrouwen zich af of het eerder was vertoond dat een man van God vervuld, vermorzeld werd door het kwaad. Waarachtig, vinden zij die teksten bij de profeten. Wanneer ze dan aan tafel gaan beseffen ze – heel even maar! – dat diezelfde Jezus aanwezig was in hun handen, in hun breken en delen. Even hebben ze geproefd van eeuwigheid; nu kunnen ze verder. Kent uzelf die momenten? vraag ik me af. Ogenblikken dat je de tijd waarin je leeft niet slechts ervaart als een voort denderende trein. Maar dat je – even maar – diegene bent die de trein voorbij ziet razen. Een fractie soms waarin je je sterk verbonden weet met allen die eerder uit de trein gestapt zijn? Niet enkel als gevoel, maar ook als een keuze. M.a.w. kies je voor een wereldbeeld waarin een blind noodlot het laatste woord heeft; waarin slechts pure willekeur regeert? Of kies je voor een wereldbeeld waarin het recht hoog gehouden wordt. Waarin het geluk er is voor elke mens. Waarin voor Gods ogen “iedereen beroemd” mag zijn. Naast Jimmy een eindeloze stoet gekleed in witte gewaden!!
ZALIG HOOGFEEST U ALLEN!!!
Pastoor Jan (in naam van collega’s en parochieploeg H. Damiaan Erpe-Mere)
