Begin december was ik weer samen met onze gezinsgroep. Het gezin dat voor het onthaal en het onderwerp zorgt, voorziet ook hapjes en de drank. Tussen al dat lekkers, het was de vooravond van Sinterklaas, stond ook dit toestelletje met een heerlijke kaas erop, Tête de Moine. Dat is een Zwitserse kaas uit de Berner Jura, het Franstalige deel van Kanton Bern, die gemaakt wordt uit onbehandelde koemelk. De kaas vindt zijn oorsprong bij de monniken van Abbaye de Bellelay in Saicourt. Daar zijn al meldingen van de kaas uit 1192. Tegenwoordig wordt de kaas gemaakt door een beperkt aantal producenten en is een beschermd lokaal product onder de naam Tête de Moine, Fromage de Bellelay. Opmerkelijk voor deze kaas is dat hij niet gesneden wordt, maar geschaafd, tegenwoordig meestal met een ‘girolle’. De korst valt bij het schaven in stukjes uit elkaar, en de kaas vormt zich tot rozetjes. Alleen al om deze kaasrozekens te zien verschijnen zou je beginnen schaven. Ze passen perfect bij de kerstdecoratie op tafel. Het bijzondere van schaven is dat je telkens een klein laagje weghaalt van wat je aan het schaven brengt, denk maar aan de houtschaaf waarmee een timmerman of schrijnwerker planken bewerkt. Niet met een beitel, mes of zaag maar zachtjes, beetje voor beetje wordt iets op de juiste maat geschaafd. De Advent is zo’n tijd om ook wat te schaven. Aan onszelf, ons hart, onze manier van leven. Om al wat ons van God en de medemens weghoudt wat weg te schaven, niet te fors of abrupt, wel zachtjes en zeker, laagje per laagje. Kromme paden die we bewandelen rechttrekken en oneffenheden afvlakken. Een moeizaam werk maar een dat de weg vrijmaakt opdat de Heer tot ons kan komen met Kerst…
