’s Morgens en ’s avonds merk je het al een tijd dat de dagen ‘lengen’ en dat er meer daglicht is en zeker op een zonnige dag zoals vandaag wanneer ik dit schrijf. We zijn met z’n allen blij dat het ‘putteke’ van de winter voorbij is en kijken uit naar de lente. Maar dat is nog niet voor morgen. En toch zag ik al tekenen van een vroege lente zoals deze paasbloemen die reeds al hun vrolijkheid de lucht in staken en zonder schroom staan te bloeien in de middenberm. Op 31 december was het eerste geel al te zien en nu staan ze helemaal open. Een beetje vroeg neen? Seffens krijgen ze nog een pak sneeuw op hun dak en dan? Zelfs de sneeuwklokjes lieten zich nog niet zien en als er één bloem iets van kou en winter afweet zijn zij het wel. Maar niemand kon deze bloemen tegen houden. De warme en zonnige dagen van december nodigden hen uit. Ook al kennen ze geen kalender, de tijd was rijp en daar waren ze. Hoe voelen en kijken wij naar onze tijd? Zien wij tekenen van een nieuwe lente? Zien we de tekenen van de tijd en kunnen we ze lezen? Als christen mag men van ons toch enige waakzaamheid verwachten. Dat wij horen en zien en interpreteren en dan handelen Zien, oordelen en handelen zei mgr. Cardijn ooit. Het blijft actueel. In onze wereld en onze Kerk. Aan ons om er dit nieuwe jaar wat van de maken.
