Wellicht ben ik net niet té laat om eerst enkele nog mooie en deugddoende paasdagen te wensen, met of zonder lentezon buiten, maar in elk geval vanbinnen. Dat doe ik van harte.
Deze brief wil vooral een “Dank je” zijn voor de vele mensen die op of rond het missiefeest begin juli met een mild hart ‘Trooster’ voor mensen waren, mensen voor hen veraf, voor mij almaar ‘dichterbij’!
Dank om de aandacht voor onze pogingen hier enorm leed een beetje te verzachten … de spreekwoordelijke ‘druppel’, maar die o zo welkom was! De gekregen ongeveer 10 000 euro werden in twee verdeeld: de helft ging naar het budget voor de plaatselijke bijdrage, gevraagd voor het project Aanbouw van een nieuwe school, die de ingestorte van Bagira zal vervangen. Ik had het er over op 2 juli. De andere helft ging naar één van de zes vluchtelingenkampen (zie foto) rond Goma, waar onze zusters zich dagelijks voor inzetten. In het kleinste “wonen” 14 000 mensen! Men kon aan 300 van de allerarmste gezinnen een zeildoek (bâche) geven die als tent dienst doet, en een hoeveelheid rijst. (zie foto’s). Natuurlijk lees je over gelijkaardige situaties, krijg je er beelden van op tv of via sociale media… maar direct geconfronteerd worden… met mensen die inderhaast moesten vluchten voor de M 23 rebellen. Alles achterlaten: huis, grond met al wat daarbij hoort. Niets meer hebben tenzij de kleren om je lijf. Kunnen we ons dat voorstellen …?
…met moeders of kinderen die in de lange, lange rij staan om van een organisatie een met rijst gevulde plastic beker te krijgen of de helft van een stuk zeep …
… met de ‘tentjes’ gemaakt van stukken plastic, lege rijstzakken, stukken zeil, stof, waaronder het hele gezin slaapt, op de grond…
Naar het kamp zelf gaan om uit te delen, kan niet, want het is er niet altijd veilig, onder andere omdat honger en ellende agressief kunnen maken. Begrijpelijk!
Daarom werd, met de hulp van sociale werkers ter plekke een lijst opgemaakt van wie naar het terrein van de zusters kon komen om het zeil en de rijst voor het gezin te ontvangen … veel anderen volgden de groep … toen er al niets meer was …!
De dankbaarheid voor ‘de druppel’ ontroert en maakt je beschaamd, hoorde ik een getuige zeggen, als je beseft hoe rijk je bent en hoe vaak je veel ZO vanzelfsprekend vindt, dat je er niet aan denkt, dankbaar te zijn …” Las je misschien ook ‘Goudkorrel’ van de Druivelaar op de keerzijde van 5 maart: “Als je eten in de koelkast hebt, gekleed bent, een dak boven je hoofd hebt, een bed voor de rust, dan ben je rijker dan 75 % van de bewoners van de planeet.”
De confrontatie met “Goma” was voor mij in elk geval een duidelijke wenk voor meer dankbaarheid en meer vrijgevigheid! En daarop in gaan kan ook hier in Bukavu met zijn toenemende armoede en misère.
In mijn eentje zing ik “Mens voor de mensen zijn, herder als God. Trooster voor groot en klein, zo lief als God!” en ik dank je voor jouw ‘troost voor groot en klein’!
Een hartelijke en dankbare groet uit Bukavu!
Zuster Lea Oosterlinck
Voor wie nog steunen wil, mijn nummer:
Religieuzen van de H. Familie
IBAN BE 14 0000 0680 8083
BIC BPOTBEB 1
CHAUMONTELSTRAAT 5
1030 Brussel
melding: voor Lea (Hulpactie Goma)
