Even voorstellen
Mijn naam is Emina. Ik ben geboren in 1980 en ben oorspronkelijk afkomstig uit Kroatië. Door de oorlog in het voormalige Joegoslavië groeide ik op in Duitsland. Sinds september 2015 woon ik in België, eerst in Brugge en nu in Ruddervoorde.
Waarom België?
In Duitsland werkte ik voor een klooster van de Augustijnen van Windesheim. Doorheen de jaren leerde ik hun spiritualiteit goed kennen en groeide bij mij de wens om zelf ook het kloosterleven te verkennen. De broeders vertelden mij over hun zusters in Brugge, en zo verhuisde ik in 2015. Uiteindelijk bleek het kloosterleven niet mijn roeping, maar ik werd verliefd op Brugge — en besloot te blijven.
Is geloof altijd belangrijk geweest in mijn leven?
Nee. Mijn ouders groeiden op in het communistische Joegoslavië: mijn vader in een moslimgezin, mijn moeder in een katholiek gezin. Door de omstandigheden konden zij hun geloof nauwelijks beleven. Pas bij het uitbreken van de oorlog kreeg geloof opnieuw een plaats in hun leven. Wij, mijn broer, mijn zus en ik, groeiden op als moslims. Als tieners hadden we daar weinig belangstelling voor. Mijn vader zei toen: “Bid voor je geloof.” Dat heb ik gedaan — maar het bracht mij op een andere weg.
Om een lang (maar boeiend) verhaal kort te maken: ik had een bekeringsmoment en liet mij, na een tijd van catechese, op 27-jarige leeftijd dopen. Sindsdien is mijn geloof het belangrijkste fundament van wat mij drijft en beweegt.
Wat ik belangrijk vind in mijn werk?
Dat is niet eenvoudig in één zin te vatten. Het werk van een parochieassistent is veelzijdig en afwisselend. Mijn eigen geloofsweg begon met een ontmoeting, een ervaring met God. Die ontmoeting wekte in mij het verlangen om meer te leren, te beleven en deel te worden van die levende geloofservaring. Daarom vind ik het belangrijk om mensen — kinderen, jongeren én volwassenen — te helpen om zelf zo’n ontmoeting te ervaren.
Mijn hart ligt in het bijzonder bij jongerenwerking. Bijna acht jaar lang mocht ik me inzetten in de Sint-Michielsbeweging, en ook vandaag maakt jeugdwerking deel uit van mijn takenpakket. Ik hoop iemand te mogen zijn die ik zelf als jongere nodig had.
Wil je contact opnemen?
Ik krijg graag een mailtje. Heb je deze lange tekst tot het einde gelezen? Laat gerust iets van je horen — aarzel niet en stuur me een E-MAIL
