Even kennismaken …
In 2004 werd ik tot priester gewijd in Zwevegem, vanwaar ik afkomstig ben. Daarna kwam ik terecht in de boterstad Diksmuide, voor mij toen totaal onbekend terrein. Ik werd er benoemd als pastoor in de federatie Ijzerkerken bestaande uit Diksmuide, Esen, Woumen en Driekapellen en ging wonen in de vrijgekomen pastorie in Woumen. Zelf werd ik vooral verantwoordelijk voor de parochies in Woumen, Esen en Driekapellen en later ook in Vladslo, Beerst, Keiem en Leke. In 2014 werden alle parochies van Groot-Diksmuide een pastorale eenheid. Ik werkte er samen met de Diksmuidse deken, Roland en daarna lange tijd Wilfried. Er waren ook wijlen diaken Palmer, de parochieassistenten Bernadette, Greet en Stefaan en tal van vrijwilligers. Ik verbleef er tot 2019. Terugkijkende op die tijd hou ik er veel mooie herinneringen aan over. In september 2019 begon een nieuwe opdracht voor mij in Wingene. Ik trok in in de nieuwgebouwde pastorie aldaar.
De pastorale eenheid Sint-Augustinus
In de parochies van Diksmuide was ik dus al vertrouwd met het werken in een pastorale eenheid. Gezien de vele kleinere parochies waren we de eerste pastorale eenheid die werd opgericht in ons bisdom. De groeiende samenwerking tussen de verschillende gemeenschappen was geen gemakkelijke, maar een boeiende uitdaging. Het vraagt luisterbereidheid en geduld. Deze ervaring is mij dienstig in de nieuwe plaats Wingene. Toen ik in Wingene aankwam, moest nog een pastorale eenheid opgericht worden. Deze werd gevormd samen met Zwevezele, Ruiselede en Groot-Beernem en is van start gegaan in februari 2022 onder de naam ‘Pastorale eenheid Sint-Augustinus Beernem-Ruiselede-Wingene’.
Ondertussen is er in de laatste jaren alweer veel veranderd. Priesters vallen weg en worden niet meer vervangen, maar er zijn ook heel wat minder mensen die actief deelnemen aan het kerkelijk leven. Zo is pastoor Edouard die vooral werkzaam was in Beernem deken geworden in Kortrijk. Toch blijft het hoopvol te mogen rekenen op de medewerking van velen, zeker ook van diaken Danny, de parochieassistente Emina, de teamleden en de lokale vrijwilligers. We zoeken samen hoe we in snel veranderende tijden ons best organiseren.
Thans betreft de pastorale eenheid geografisch gezien Ruiselede, Wingene en Zwevezele en gaan we verder onder de naam ‘Pastorale eenheid Sint-Augustinus Wingene’.
Levende gemeenschap
Het vormen van een pastorale eenheid kan de indruk wekken dat het vooral gaat om een herstructurering van parochies. En dit is het ook, maar het gaat om veel méér dan dit …
Herstructurering zonder de kansen te benutten tot verdieping en een grotere beleving zou weinig zin hebben. Hopelijk mogen we vooral uitgroeien tot één biddende, warme en vierende gemeenschap. Het hart van onze kerkgemeenschap mogen wij nooit loslaten: het vieren van de eucharistie op zondag of op de vooravond. Ook al zal het niet meer op alle plaatsen kunnen zoals het altijd geweest is, hopelijk komen mensen er toch naar toe. Daar groeit verbondenheid met Jezus Christus en met elkaar.
Zo’n Kerkgemeenschap lijkt me voor vandaag en morgen heel belangrijk om elkaar als christenen te dragen in het geloof en een teken van Gods liefde te zijn voor mensen op zoek naar zin en spiritualiteit.
Sint-Augustinus kan ons daarbij inspireren, want hij is zelf lang een zoekende persoon geweest. Toen hij het antwoord op zijn vragen vond in het christelijk geloof, heeft hij er veel boeken over geschreven.
Gastvrij en open … kerken
Ik ben er grote voorstander van dat de kerken altijd open zijn. We zien ten andere dat er elke dag mensen in de kerk binnenkomen om even te bidden, een kaarsje te ontsteken, even tot rust te komen. Als de kerk een open huis is te midden van een dorp heeft ze een diepe betekenis, ook al zijn er niet vaak meer diensten. Het is goed dat er zulke open stilteplaatsen zijn waar alle mensen terecht kunnen.
Vrije tijd
Ook voor de priester is tijd nemen voor rust en gebed van essentieel belang. En af en toe gewoon er even tussenuit om wat ontspanning te nemen. Voor mij hoeven dit geen grote dingen te zijn. Ik ben al tevreden als ik eens rustig een boek kan lezen en uitlezen … Tevens hou ik van een wandeling in de natuur of een fietstocht en tijdens het verlof een cultureel reisje. Gezellig samenzijn met familie of vrienden met een etentje vind ik ook plezant.
Al komt het er niet altijd op aan om veel vrije tijd te nemen, als we maar ons werk voldoende ontspannen kunnen verrichten!
Alleen zo kunnen we blijven doorgaan in liefde, want op liefhebben komt het aan.
“Ama et fac quod vis” – “Bemin, en doe (voor de rest) wat je wil” adviseerde Sint-Augustinus.
