De viering van Palmzondag begon met het evangelie van de intrede van Jezus in Jeruzalem: ‘Hosanna’ klonk het toen. Die jubelzang horen we terug met Pasen: ‘Alleluia! Christus leeft!’
Tijdens de vieringen tijdens de Goede Week mogen we Jezus volgen op zijn weg van Palmzondag naar Pasen. Een weg van verbondenheid met zijn leerlingen, van eenzaamheid ook, van lijden en dood naar verrijzenis.
Er is nog een viering, misschien wat minder gekend, maar rijk aan symboliek en betekenis: de chrismaviering. De aartsbisschop wijdt het chrisma dat wordt gebruikt bij de sacramenten van het doopsel, vormsel en de wijding van priesters en bisschoppen. Tevens wordt de olie voor de catechumenen en voor de zieken gezegend. De zalving met chrisma schenkt de kracht van de heilige Geest. Tijdens de chrismaviering hernieuwen priesters en diakens hun gelofte.
Deze viering mogen meemaken in een volle kathedraal is altijd een intense ervaring.
Witte Donderdag
Jezus houdt met zijn leerlingen ‘het laatste avondmaal’, het paasmaal. In dit samenzijn toont Jezus hoeveel Hij van de leerlingen en van ons houdt, hoe groot zijn verbondenheid is.
De zending die Hij van zijn Vader heeft ontvangen, vertrouwt Hij hen en ons toe.
In de eerste brief aan de Korintiërs spreekt Paulus over de instelling van de eucharistie: in gebroken Brood en vergoten wijn geeft Jezus zichzelf. ‘Dit is mijn lichaam. Dit is mijn bloed. Doet dit om mij te gedenken.’ In elke eucharistie worden me met die woorden uitgenodigd breken en delen uit liefde voor de ander.
Er is ook dat andere teken van uiterste dienstbaarheid: Jezus wast de voeten van zijn leerlingen zoals we horen in het Johannesevangelie.
Hij toont ons zo de weg die we moeten gaan als christen: dienaar zijn, geen meester. Verschillende keren mocht ik mij de voeten laten wassen tijdens de viering van Witte Donderdag. Het voelde onwennig aan, zoals ook bij Petrus het geval was. Het zijn momenten die me nederig maakten en dankbaar tegelijk.
Goede Vrijdag
We gedenken het lijden en de kruisdood van Jezus, tijdens de kruisweg om 15 uur en ’s avonds tijdens de kruishulde. In de steek gelaten door zijn leerlingen gaat Jezus zijn lijdensweg om te sterven op het kruis, een slavendood. Niet dat Hij die dood wilde: ‘Vader, neem alstublieft deze beker van Mij weg; maar toch, laat niet mijn wil gebeuren , maar die van U.’ De wil van God is dat niemand verloren gaat, dat kwaad en dood niet het laatste woord hebben.
De viering van Goede Vrijdag is een stille viering die begint met de priester en diaken die op de grond gaan liggen, zoals Jezus in de Hof van Olijven.
De kruishulde kan op verscheidene manieren gebeuren maar het leggen van een klein kruisje bij het grote Christuskruis raakt mij altijd diep. Onze zorgen, ons lijden en dat van zovele mensen mogen bij Jezus brengen. Hij neemt het op zich en verlicht het zo voor ons.
Op het einde van de viering wordt dan een kruisje meegegeven, uitnodiging en zending om mee het kruis van anderen te dragen.
Pasen
De steen van het graf is weggerold. Jezus is verrezen. Hij leeft!
Zo eenvoudig was het niet voor Maria Magdalena, die ’s morgens vroeg naar Jezus’ graf ging. Het was nog donker staat er, buiten en in haar hart. Petrus en de andere leerling, die Jezus liefhad, renden naar het graf. Die andere leerling ging na Petrus het graf binnen. ‘Hij zag en geloofde.’
In elke eucharistieviering spreken ook wij ons geloof uit dat Jezus op de derde dag is opgestaan uit de dood, dat Hij verrezen is. Misschien spreken we het soms twijfelend uit, zoals de leerlingen. Geloof in de verrijzenis had bij hen en heeft bij ons tijd nodig om te groeien.
Met Pasen mogen wij altijd opnieuw vertrouwen dat God ons altijd een derde dag belooft. Wat een vreugde!
Zalig Pasen!
Pastor Chris
