Hoe is het? Horen we nogal eens. Een begroeting, een teken van aandacht en vaak ook wel een échte vraag. Waar we soms écht op antwoorden of soms wat omheen draaien. Op 1 februari gingen we op ‘ploegdag’. Met de pastorale ploeg stellen we dan eigenlijk deze vraag voor onze pastorale eenheid. Hoe gaat het met ons?
Zuun
Om rustig door te kunnen werken vroegen we of we in het Missiehuis van Zuun terecht konden. We werden er, zoals altijd bij de Scheutisten, hartelijk onthaald. Zuun is WZC voor bejaarde paters die na vele jaren in Congo, China, de Filippijnen of nog elders terugkomen en medische zorg nodig hebben. Er wonen nu ongeveer 25 paters. We mochten ’s middags met hen mee aan tafel aanzitten en het werden boeiende gesprekken. Het huis zelf heeft een lange geschiedenis waar in de namiddag pater Cyriel ons nog even over vertelde: van priorij van Klein-Bijgaarden (1251-1797) langs de ‘Familie Wittouck’ (1800-1920) naar het Missiehuis van Scheut (1941 tot nu). Op de middag genoten we ook even van het prachtige en uitgestrekte park…
Elkaar beter leren kennen
Een eerste deel van onze ploegdag zorgt ervoor dat we elkaar wat beter leren kennen. Eens hebben we onszelf voorgesteld aan de hand van een voorwerp. Een andere keer was het met een lied. Vorig jaar schreven we onze ‘nieuwjaarsbrief’ naar elkaar. Dit jaar hebben we elk een geliefd bijbelstukje meegebracht. Zo luisterden we naar twee psalmen: ‘de Heer is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets’ (Ps.23) en ‘Heer, u kent mij, u doorgrondt mij’ (Ps.139). Verder klonk er de parabel van de verloren zoon (Lc.15) en het roepingsverhaal van de eerste leerlingen die vissers van mensen worden (Lc.5,1-11). Raad maar welke tekst bij wie hoort….
Check-up
Daarna begon het echte werk. We bekeken onze pastorale eenheid doorheen een checklist. Twee jaar geleden kwam Mgr. Kockerols op pastoraal bezoek en bezorgde ons nadien een brief met zijn bevindingen. Zo deed hij met alle nederlandstalige eenheden van het vicariaat Brussel. Van daaruit maakte de vormingsdienst een ‘checklist’ met de ambitieuze titel: ‘Bouwen aan een duurzame Kerk’. Verschillende onderwerpen komen erin aan bod: initiatie, eucharistievieringen, diaconie, scholen, communicatie, het ‘tijdelijke’, de pastorale ploeg, samenwerking. Telkens kan men over een aantal uitspraken antwoorden met ‘ja’ of ‘nee’ en wordt er gevraagd naar ‘is er actie nodig?’ Veel te veel natuurlijk om alles grondig te kunnen bespreken. Maar enkele ‘stellingen’ springen er toch uit. Hieronder de belangrijkste:
Initiatie :
‘De catechese is hervormd tot een driejarig project.’ ‘De nadruk ligt in de catechese op de Eucharistie’ We kunnen op beide ‘ja’ zeggen en toch is er ‘een grote maar’.
Onze catechistenploeg is aan vernieuwing en verjonging toe. Gelukkig doet al één van de plussers, een 16-jarige mee. We moeten de toekomst voorbereiden: jongeren moeten de kans krijgen zich te vormen en verantwoordelijkheid te nemen. Het is heel belangrijk dat ze zich daarin ondersteund weten.
In ons catecheseproject komt de Eucharistie wel aan bod. Het maakt deel uit van de catechese dat de kinderen maandelijks naar de gezinsviering komen en dat vinden we belangrijk. We zien echter dat velen één of enkele keren komen en dan wegblijven op zondag terwijl ze wel de catechese blijven volgen… Waarom? Wat kan er veranderen?
Eucharistievieringen :
‘De eucharistievieringen in onze PE zijn goed verzorgd en m.n. de homilie is zeer goed voorbereid’ ‘In onze kerken is aandacht voor een warm onthaal en weten mensen zich welkom’ Hier durven we volop ‘ja’ zeggen. Dit is zeker één van de sterkere kanten van onze P.E. Tegelijkertijd zegt ons logo ook, hoe moeilijk het is mensen van verschillende culturen écht samen te brengen in één gemeenschap. Ook Mgr. Kockerols noemde dit al de grote uitdaging voor onze PE. Samen vieren zijn mooie momenten waarop hier aan gewerkt wordt.
Diaconie:
‘We vinden gemakkelijk nieuwe, jongere vrijwilligers voor diaconale initiatieven en ziekenbezoek.’ Nee, vandaag vrijwilligers vinden is niet gemakkelijk. Ons lijstje ‘vrijwilliger gezocht voor’ groeit gestadig aan. Diaconale initiatieven zijn er wel heel veel of helemaal niet, het hangt er vanaf hoe je het bekijkt. Als Nederlandstalige geloofsgemeenschap hebben wij hier in Anderlecht weinig of geen ‘structuren’. Maar er gebeurt heel veel aan hulp, ziekenbezoek en vrijwilligerswerk door mensen uit onze gemeenschap. Een enorm netwerk waar niemand zicht op heeft tenzij ‘onze Vader die in het verborgene ziet’. Als pastorale ploeg willen we dan ook meer inzetten op het ondersteunen van dit netwerk dan op het creëren van nieuwe initiatieven.
Er was teveel stof tot nadenken voor één dag. Tijdens de gewone vergaderingen van de pastorale ploeg willen we hier nog eventjes mee verder gaan. De concrete acties vertellen we jullie later nog wel.
Conclusie: ‘Hoe gaat het met ons? Goe, da moet wel hé’ (pastor Tite)
