Op beloken Pasen kunnen we beter eerst het evangelie en daarna de eerste lezing lezen. Dan wordt het meteen duidelijk wat het verrijzenisgeloof met ons kan doen...
Het evangelie toont ons de twaalf, bang en opgesloten. In de eerste lezing uit het boek van de Handelingen van de Apostelen zien we een groep actieve mensen met aandacht voor anderen. Wat gebeurde er ondertussen? En kan het ons iets leren vandaag?
Als we eerlijk zijn: dat coronavirus maakt ons ook soms bang, voor sommigen die meer risico lopen is het ook een kwestie van leven en dood. En ergens zitten we ook opgesloten: we ontmoeten onze vrienden niet meer zoals vroeger. En misschien missen we inderdaad wel die eenvoudige gebaren waarin we ons verhaal, met of zonder veel woorden kwijt konden.
Wat maakte die ommekeer mogelijk?
Allereerst wenst Jezus hen vrede toe : het kan klinken als een formule om goeie dag te zeggen zoals in het arabisch assalam maleikum maar ik vermoed dat het hier om iets veel diepers gaat. Ongetwijfeld ervaarden de leerlingen heel wat verschillende emoties zo kort na de kruisdood. Enerzijds angst: ze hadden zich gecompromitteerd door met die Jezus op te trekken en nu was die als een misdadiger gekruisigd. Het kon hen ook overkomen. Er was ook verdriet om de dood van een meer dan goeie vriend. En ja, er was woede omwille van het onrecht dat Jezus werd aangedaan. Misschien leefde er ook wel wat schaamte omdat ze niet echt voor hem waren opgekomen ... Genoeg redenen om hun hart te openen voor die vrede die Jezus hen toewenst. Er moest vrede in hun hart komen : anders konden ze niet verder. Geen valse vrede. Jezus toont hen de wonden in zijn handen en zijn zijde. Als om te zeggen : kruisdood en verrijzenis zijn de 2 kanten van eenzelfde realiteit. Je geloof in de verrijzenis heeft geen poot om op te staan als je niet de harde realiteit van het lijden doorleeft met liefde.
Ook wij zullen om vrede te vinden eerlijk de realiteit moeten onder ogen zien. Wat is er allemaal gebeurd tijdens die eerste periode van corona. Hoe heeft het mijn relaties beïnvloed? Waar ben ik, doorheen de beperkingen, mezelf tegengekomen? Jezus biedt ook ons zijn vrede aan.
Een nieuwe toekomst
Jezus komt niet terug op wat gebeurde : de littekens spreken voor zichzelf. Maar hij richt hen op de toekomst : 'Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik jullie.' En hij blaast over hen : 'Ontvang de Heilige Geest.' Wat Johannes ons daar meedeelt is ongelooflijk. Het is het begin van onze gemeenschap. De leerlingen krijgen dezelfde opdracht en dezelfde kracht om Jezus' zending, die weerstand opriep en miserabel afliep, verder te zetten. Ze zullen het doen, niet uit eigen goesting of initiatief maar ze worden 'beademd' door de Verrezen Heer. Het is alsof we God zelf aan het werk zien zoals verteld wordt in het scheppingsverhaal toen hij leven blies in Adam die nog maar een blok klei was. Hier gebeurt een nieuwe schepping : Jezus, opgestaan uit de dood, blaast nieuw leven in de twaalf. Want ook zij moeten opstaan uit hun innerlijke verwarring en dood. En niet om rustig verder te leven ... maar om op hun beurt anderen te doen opstaan.
Nieuw leven, een nieuwe manier van leven. Het is nog te vroeg om ze uit te vinden maar er wordt gezegd dat we na de coronacrisis het anders zullen aanpakken. Misschien met veel meer respect voor wat het leven ons te bieden heeft. Met een andere blik op de economie en met meer begrip voor het werk van wie ons er nu doorheen helpt: zorgverleners maar ook de mannen van de vuilkar en nog zoveel anderen.
Thomas achterna
Hoeveel dagen, weken, maanden de leerlingen nodig hadden om tot dit inzicht te komen en zelf verrijzenismensen te worden, vertelt de bijbel niet en het heeft ook geen belang. Het belangrijkste is dat het gebeurt. We kunnen uren stilstaan bij ons verrijzenisgeloof .... Wat geloven we nu precies ? Is Jezus echt verschenen aan al die verschillende mensen ? Geloof ik echt in het hiernamaals ? Hoe verandert dit mijn leven ? En we moeten onze vragen en twijfels niet wegsteken : dat deed Thomas ook niet ! Hij wilde een geloof met diepgang : geen joepiejee geloof in de verrijzenis, geen vage spirituele intuitie. Hij wilde met beide voeten op de grond staan, binnen onze tastbare en door lijden getekende werkelijkheid. En hij had gelijk : want naar die werkelijkheid worden we gezonden. En daar mogen we het telkens opnieuw, vanuit Gods krachtige begeestering, waarmaken : door liefde de dood overwinnen.
Toekomst geven aan wie in zich de dood meedraagt door het verlies van een geliefde, door onrecht of door eigen schuld, aan wie worstelt met het lijden en daardoor geen voet meer in een kerk zal zetten. En zo zijn er velen vandaag, depressief, of op de vlucht voor hun eigen gevoelens. Aan hen wil Jezus vandaag zijn liefde kenbaar maken, door ons en met ons en in ons. Met Gods kracht kan een mens altijd weer opstaan en ervaren dat hij, door tranen en kwetsuren heen, opnieuw kan volstromen met nieuw leven en vrede kennen.
Daarom moeten ook wij verrijzenismensen worden. Niet om onze eigen kerken weer te doen verrijzen als machtige structuren. Maar om aanwezig te kunnen zijn waar God mensen wil doen opstaan. We kunnen het omdat we weten dat het kruis niet het einde is. Omdat we geloven dat Hij ons vrede toewenst. (pastor Tite)
