REVALIDEREN HELPT
De meesten van jullie weten dat tussen dit artikel (zondagavond) en het verschijnen bij jullie thuis (woensdagvoormiddag) steeds 10 dagen ligt. D.w.z. ik zit nu op moederdag (zondag 10 mei) aan mijn computer en jullie lezen dit artikel (wellicht) op woensdag 20 mei. Kortom : ik kan niet anders dan steeds achter de feiten aanlopen. Ik moet mij niet opjagen. Het voordeel is dat je wat tijd krijgt voor reflectie.
Morgen worden de eerste “bubbels” geopend (“exclusieve bubbels” met max. van 4 personen), gaan tegelijk de winkels open, volgende week de scholen (van wat er nog rest en mogelijk is) en mogen, na 10 weken, de RVT’s één bezoekende persoon toelaten. Wat dit alles zal geven?? Daar heb ik nu het raden naar. Het effect zullen jullie bij het lezen wellicht beter merken. Eén ding weet ik zeker : als het niet lukt, als we de eindjes te los aan elkaar knopen, als we niet het geduld opbrengen dat nodig is, gaat het slot er weer op. Dat zou rampzalig zijn! Voor de vele mensen alleen, voor de gezinnen op appartementskamertjes, voor de economie, sociaal maar ook voor onze kerkgemeenschap.
Voor elke week dat iemand aan de beademingstoestellen ligt – zo las ik – heeft men een maand revalidatie nodig. Voor sommige coronapatiënten zal dat een half jaar tot een vol jaar zijn. Er zijn zwaar getroffenen die quasi alles opnieuw moeten leren: slikken, spreken, stappen, fijne motoriek. Soms – in een wat neerslachtige bui – denk ik hetzelfde over onze gemeenschap. Wanneer we weken niet mogen samen komen op zondag, geen doopsels of huwelijken mogen vieren, zwaar beperkt worden in het voorgaan van uitvaarten … hoe lang zal het dan duren voor we in onze gemeenschappen de dynamiek van vroeger terugwinnen?? Een jaar? Korter of langer?? Daarenboven hebben we niet direct uitzicht. Wanneer kunnen we de vroegere draad weer opnemen? Als we deze mogen opnemen : welke beperkingen en voorzorgen zullen nodig zijn? Ik schrijf zelden teksten met zoveel vraagtekens, zoveel onbekenden.
De spontaniteit van weleer zullen we voor een tijdje kwijt zijn … Komt er een leven “voor” en een leven “na” de corona?? Ongetwijfeld. Toch blijf ik optimistisch tegen de toekomst aankijken. Zeker als je het in een breder historisch perspectief ziet. In vorige berichten sprak ik over het epidemisch onheil waardoor onze voorouders werden getroffen . Ook zij waren ongetwijfeld hun spontaan doen kwijt. Maar eenmaal alles echt achter de rug was (geen enkel virus is blijvend) kreeg het gewone menselijke handelen terug de bovenhand. Ik reken op een tweetal jaar … Tegen dan is er – dat hoop ik grondig – een afdoend vaccin of medicijn. Wanneer de slimste koppen van de wereld koortsachtig zoeken met de middelen/kennis/know-how die de wetenschap vandaag bezit, moet dat zeker lukken. Wat er ook van zij : wie als eerste een probaat middel vindt… mag de Nobelprijs voor geneeskunde 2020 ontvangen (met éénparigheid van stemmen!). Pastoor Jan
