Of je nu op vakantie gaat of een daguitstap maakt, schrijf een kaartje naar de parochie via het adres van Mia
en we hangen alle kaartjes achteraan op in de kerk.
(Mia Verbanck, Troyentenhoflaan 120, 2600 Berchem)
-------------
Vakantie is tijd maken
Tijd maken om gewoon goed te zijn,
liefdevol en vriendelijk.
Tijd maken om te lachen
en om het leven met wat meer humor te kruiden.
Tijd maken om te luisteren
en zo beschikbaar te zijn voor anderen.
Tijd maken om stil te zijn,
niet uit angst voor een druk leven,
maar omdat de diepste waarden
in stilte worden ervaren.
Tijd maken om na te denken,
want het is de mens onwaardig
oppervlakkig door het leven te glijden
zonder kritisch oordeel over levensvisies
die "in de mode" zijn.
Tijd maken om te bidden,
bewust dat Gij, God,
met ons leven begaan zijt.
Tijd maken om te beminnen en bemind te worden,
want het leven waarin enkel het verstand meespeelt
doet ons geluk en dat van anderen krimpen.
Tijd maken om iets moois te lezen,
te genieten van de mooie dingen
die zo talrijk aanwezig zijn rondom ons ...
als we ze willen zien.
gelezen op de Fecbookpagina van de PE Clara van Assisi, Turnhout
-----
God,
geef mij een hart dat vakantie kan nemen,
zich even uit het gareel van de zorg
en de verantwoordelijkheid los kan maken,
de aarde kan proeven en ruiken
en de lucht en het water en de mensen erbij.
Geef mij een hart, God,
dat - klein als een kind - de verrassing beleeft
van elke nieuwe morgen en elke nieuwe horizon,
dat zich laat drijven op de wolken
en gaat rusten in een ondergaande zon.
Geef mij een hart dat nog kan luisteren naar de vogels
en kan glimlachen bij de verre geluiden
van koeien als de morgen begint.
Geef mij een hart dat nog op de uitkijk staat
naar vreemde mensen en andere dingen
en gelukkig is om hun anders-zijn.
Geef mij een hart dat nog kan spelen,
en alles kan vergeten
bij een bal in het water of een kind in het zand.
Geef mij een hart God, een open hart en open handen
om naar mensen toe te gaan,
te luisteren naar hun verhalen
en te snoepen van hun vriendschap als de avond valt.
Geef mij een hart dat uitnodigt – als een rustbank in de zomer –
iedere voorbijganger, ieder mens langs de baan.
Geef mij een hart dat zich wil bekeren
tot de eenvoud en het geluk om kleine dingen,
een hart dat kan bewonderen, zonder te bezitten,
en kan bidden zonder woorden,
een hart dat doorheen de dingen
kan schouwen naar Uw oneindigheid.
God, geef mij een hart dat vakantie kan nemen zoals Gij,
op die zevende dag,
toen alles weer goed was wat Gij had gemaakt.
En of ik dan in een vliegtuig zal stappen of mijn fiets zal gebruiken,
of ik de andere kant van de wereld
of de andere kant van mijn dorp zal zien,
of de kracht van mijn lichaam zal meten met de golven,
of stil van de zetel naar het bed zal gaan,
geef mij een hart dat vakantie kan nemen …
En dan is het feest al begonnen.
Manu Verhulst
Bron: Eensgezind volharden in gebed, Brepols, Turnhout, 1988, p. 530-532
