Een paar weken terug was ik met mijn familie op bezoek in Louvain-la-Neuve. Deze stad werd gebouwd voor de Franstalige studenten na de splitsing van de universiteit in Leuven, naar het model van middeleeuwse Italiaanse steden: een doolhof van straten en steegjes maar ook van allerlei pleinen en openbare gebouwen. Het centrum is bijna volledig autovrij. Er zijn in zo’n recente stad ook heel wat muurschilderingen en street-art en deze is er één van: ‘La Tour infinie’. Het werk is ontworpen door de François Schuiten en de kunstenaar Alexander Obolensky voerde dit werk van 13 m hoog en 7 m breed uit. De muurschildering is gemaakt op doek in het atelier, daarna gelamineerd en geplakt op de muur. Het fresco is geïnspireerd op het werk van Breughel. Het verbindt wetenschap, psychologie, mythologie, geschiedenis en volkskunde met elkaar. Op het eerste zicht is het werk wat bevreemdend. Dan kan je dichter gaan kijken naar de verschillende details. De toren gaat over in een soort Griekse godin van de rede en zo worden twee stromingen die aan de wieg van het Westen staan, verbonden met mekaar: de bijbelse en de Grieks-Romeinse. Onderaan zie je de wegen waarop het snelle verkeer van deze tijd zijn gang gaat. Het groene van de buxushagen brengt dan rust en evenwicht. Studenten haasten zich naar de toren van de kennis. De titel zegt iets over dit proces van zoeken en denken, dat nooit af is. De mens blijft een rusteloze zoeker om alles te doorgronden. Dezer dagen is er veel te doen over AI (Artificiële Intelligentie). Waar liggen de grenzen en wat met de ethische kant ervan? Dit zoeken is ‘infinie’. Waar en wanneer vindt de menselijke geest rust? Wellicht pas in het licht van God zelf. ‘Mijn hart is onrustig tot het rust vindt in u’ schreef ooit Augustinus. Ik kan het alleen maar beamen…
