Vorige maand was er overgang bij Chiro Wacko in Anderlecht. Elke jeugdbeweging kent in de loop van september zo’n moment dat kinderen en jongeren overgaan naar een volgende afdeling (Chiro) of tak (Scouts). Het was hier in Anderlecht niet anders. Iedereen kijkt er naar uit want mogen overgaan betekent heel wat. Je bent een jaartje ouder en komt in een oudere leeftijdsafdeling. Waar er andere activiteiten zijn waarbij je anders speelt en al iets meer mag. Overgaan betekent ook andere leiding krijgen, niet meer diegenen die je al twee of drie jaren kende. Daarenboven zijn er ook jongeren van de aspiranten overgegaan naar de leiding en weer andere leiders stopten in de leidingsploeg. Kortom, het heeft iets spannends zo’n overgang. Maar vóór dat intense moment werden alle sketches en dansjes van het kampvuur van het voorbije kamp nog eens gebracht zodat ouders en alle aanwezigen konden genieten van wat wij op kamp al zagen. Maar daarna werden alle kinderen per afdeling met hun naam naar voren geroepen en iedereen die overging kreeg een applaus mee. Overgaan verdient inderdaad een applaus een aanmoediging, een schouderklopje.. Niet alleen in jeugdbewegingen zijn er overgangen, ons leven zit er vol van. Denk maar aan je eerste schooldag als kleuter of op de lagere school. Dan naar de secundaire school en later al of niet naar hoger onderwijs. Maar huwen, priester of religieus worden, gaan nog veel dieper omdat ze een overgang inhouden die ons leven helemaal verandert. En vaak riep iemand ons bij onze naam. Tel ze maar eens in je eigen leven waar jij één of andere overgang maakte. Ook in ons geloofsleven vind je ze en niet het minst in onze Kerk. Ook daar gaan we van vertrouwde en bekende situaties naar onzekere en ongekende. Dat vraagt veel vertrouwen. Maar is dat niet juist leven: in beweging blijven, niet stil blijven staan maar groeien?
