Onlangs was het weer prijs: één van de bomen in mijn laan was weer een dikke tak verloren. Op zo’n 20 meter van de oprit van de parochie Het had een beetje gewaaid maar niet zo erg en toch was er weer schade. Niet verwonderlijk, al deze wilde kastanjelaren zijn immers ziek. In totaal zijn er al elf afgeknakt bij stormweer in de voorbije jaren. Zomaar halverwege de stam knapt de boom en valt zijn kruin neer. Ooit is een boomchirurg met zijn pikhamertje alle bomen komen nakijken maar verder gebeurde er niets. Ik vraag me dan af: moeten ze één voor één sneuvelen vooraleer men ingrijpt of erger nog: moet er iets gebeuren met een persoon die toevallig langs komt en een dikke tak op zijn of haar hoofd krijgt? Ik denk dan aan alle gebrokenheid van mensen, aan alle leed van mensen die onder bombardementen en geweld sneuvelen en de wereld die toekijkt. Vanuit de angst om te spreken? Vrees om de ander tegen de haren in te strijken met de kritiek op het onrecht? Om onze eigen belangen niet te schaden? Deze dagen volgen we Jezus bij zijn gevangenneming, zijn veroordeling, op zijn lijdensweg. Niemand nog die het voor Hem opnam. Verlaten door iedereen sterft Hij op het kruis, solidair met elke mens opnieuw die verlaten sterft. Ook vandaag daalt Hij af in de diepste ellende van mensen om hun leed mee te dragen. Hem zullen we gedenken, denken we ook aan hen?
