Komende zondag zijn we al halverwege onze voorbereidingstijd van de Advent. Deze derde zondag wordt ook wel ‘Gaudete-zondag’ genoemd. De vreugde om de nabijheid van de geboorte van de Redder van de wereld klinkt dan elk jaar door in de lezingen. Deze keer spreekt Jesaja in eerste lezing over de vreugde van allen die verlost zijn door God en terugkeren naar Sion. ‘Woestijn en steppe zullen zich verheugen, jubelen en bloeien de dorre vlakte.“
In het evangelie echter een andere toon: Johannes de Doper laat vanuit de gevangenis de vraag aan Jezus stellen: ”Zijt Gij de komende, of hebben wij een ander te verwachten?” Hij lijkt vanuit zijn benarde situatie toch even te twijfelen. Hij zal bevestigd worden door Jezus’ antwoord: “Blinden zien, lammen lopen, doven horen, doden staan op en aan armen wordt de Blijde Boodschap verkondigd”. Een opluchting voor Johannes de Doper die ons vorige zondag in het evangelie nog opriep tot bekering en zei: “Midden onder u staat Hij die gij niet kent.” Dit lied zingen we deze zondag, één van de sterke liederen tijdens de Advent. (ZJ 105). Ik nodig u uit om even de tekst te overwegen.
Omdat Hij niet ver wou zijn is de Heer gekomen,
midden in wat mensen zijn, heeft Hij willen wonen.
Dat gaat recht naar de kern van de kerstboodschap: God komt midden tussen ons wonen.
Zo vaak trok Hij mee met het volk Israël, in de ark, onder een tentzeil, in een vuurkolom, in een wolk: een tochtgenoot, met hen onderweg. Dan komt Hijzelf tot ons in Jezus. Nog steeds verlangt Hij naar mensen, alsof God niet zonder ons kan. Hij is geen verre God, maar een nabije die ook vandaag onder ons wil komen.
Overal nabij is Hij, mens’lijk allerwegen.
Maar geen mens herkent Hem, Hij wordt gewoon verzwegen.
Met hoeveel romantiek we Kerst ook omgeven, Gods komst onder de mensen was geen succes. Maria en Jozef vinden geen plaats in de herberg, Jezus’ wieg wordt een kribbe en alleen herders erkennen Hem. Daarenboven staan machthebbers Hem naar het leven
Het prille geluk van zijn ouders wordt verstoord door dreiging en op de vlucht gaan.
Ook vandaag vluchten mensen: voor geweld en oorlog, voor uitbuiting en onderdrukking. Herkennen we God in hen? Niets menselijk is Hem vreemd. Zijn zij welkom? Of sluiten wij de deur van de herberg, zoals ooit voor Maria en Jozef: ‘er is geen plaats’? Worden zij verzwegen, zoals Jezus verzwegen werd? Spreken we over Hem, ‘doen’ wij Hem? Geloven is een werk-woord niet?
God van God en licht van licht, aller dingen hoeder,
heeft een menselijk gezicht aller mensen broeder.
In de donkerste tijd van het jaar vieren we de komst van God in Jezus, licht voor de wereld. Ook in moeilijke momenten van ons leven wil Hij met zijn licht aanwezig komen. Hij wil er voor ons zijn als een broer, even menselijk, even attent, begaan met onze zorgen, onze pijnen maar ook met onze vreugdes. Die laatsten mogen we Hem niet onthouden. Zeggen we niet: ‘gedeelde vreugd, is dubbele vreugd?’ Zoals Hij voor ons een hoeder, een herder, wil zijn vraagt Hij aan ons om de hoeder van onze broeder, van onze zus te zijn. Dan krijgt Hij een menselijk gezicht doorheen ons. Dan wordt Hij zichtbaar in onze tijd.
Wilt daarom elkander doen alle goeds geduldig.
Weest elkaar om zijnentwil niets dan liefde schuldig.
Dat menselijk gezicht van de Heer, kunnen we gestalte geven door ons beminnen. Door ons omgaan met mekaar, de bekenden maar ook de onbekenden. Geduldig, zingt de het lied, want beminnen vraagt tijd en geduld. Beminnen is ook een keuze om de ander graag te zien. Het gaat voorbij de gevoelens van sympathie of antipathie. Bemin, want ook de ander is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, evenzeer kind van God, zoals u en ik. Doe het om zijnentwil, zegt de tekst. Een uitnodiging om ons spreken en handelen in relatie met God te zien. Dan zal het ook mogelijk zijn en vruchtbaar worden.
Weest verheugd, van zorgen vrij: God die wij aanbidden is ons rakelings nabij, wonend in ons midden.
Nog maar eens de uitnodiging om op deze 3e zondag de vreugde in ons hart toe te laten. Om onze hoop, onze vreugde niet te laten overspoelen door al het negatieve dat op ons afkomt.
Zorgen zullen er altijd zijn maar laat ze niet de diepe vreugde ontnemen die God ons wil meegeven. Hij woont in ons midden. Immanuël is zijn naam: God-met-ons, dat gaan we vieren met Kerst en dat is dus veel meer dan een verjaardag van een geboorte. Het is de geboorte zelf, opnieuw, heel actueel en reëel. Opdat het goed tot ons zou doordringen, herhaalt het refrein dit telkens: Midden onder u staat Hij die gij niet kent.
Nog een vreugdevolle Advent!
Pastor Guido
