Ik kijk uit naar Pinksteren, al weet ik niet goed wat ik moet verwachten. Misschien is dat het grote probleem trouwens als we met de heilige Geest te maken hebben. Hij verrast ons, brengt alles in de war en als je hem volgt, weet je nooit waar je aan begint. Ik associëer de heilige Geest nogal eens met een vraagteken. Het zou eigenlijk een uitroepteken moeten zijn. Teken van enthousiasme. En toch kijk ik er naar uit want ik ben er van overtuigd dat Gods Geest mooie dingen tot stand brengt.
Van binnen naar buiten
Het Pinksterverhaal kennen wij. De apostelen en enkele anderen afsluiten zich af van de buitenwereld. Nee, geen verplichte corona-lockdown maar wel uit angst om te sterven. Angst om net als Jezus opgepakt en ter dood veroordeeld te worden. Maar plots wordt alles anders. Wind, lawaai, vuur en andere talen. Het is hun God die zich openbaart. Diezelfde God die hen in oorverdovend lawaai, vuur en onweer op de berg de tien geboden gaf, hun grondwet. Het is diezelfde God die de mensen uit elkaar dreef door hen verschillende talen te laten spreken toen ze de toren van Babel wilden bouwen ‘tot ver in de hemel.’ De tijd van binnenzitten heeft een nieuwe openbaring klaargemaakt. Ze wéten nu dat God niet enkel geboden op stenen grift maar dat zijn Geest van Liefde een vuur is dat in het hart van mensen brandt. Ze spreken ieder aan in een taal die hij verstaat want eenheid in verscheidenheid is geen macht maar respect. Ze gaan naar buiten midden in de massa en getuigen van Jezus. Ze vertellen over hun leven met Hem. En ze doen wat Hij heeft gedaan. Vrijmoedig. De angst houdt hen niet meer binnen. Ze nemen de draad weer op maar anders, vanuit een innerlijke kracht. Ze gaan letterlijk en figuurlijk nieuwe wegen, gaan nieuwe relaties aan. Hun intuïtie maakt hen gevoelig voor wat Gods Geest hen vraagt.
Ondergronds gegroeid
Ook wij beginnen met kleine stapjes weer naar buiten te komen na een lange lockdown. Ik vraag me af wat er in die tijd ondergronds aan het groeien ging bij mezelf, bij mensen rondom mij, in onze maatschappij. Wat kan er met Pinksteren (of later) uitbreken en met de kracht van Gods Geest onze wereld anders maken? Welke nieuwe wegen kunnen we gaan?
Een eerste periode in de lockdown noem ik ‘het onwezenlijke’. Een tijd vol vragen: wat gebeurt er? Verwarring, stress, vermoeidheid om het ‘oude’ af te schudden. Maar ook direct de zorg om anderen en een veelheid van telefoontjes. Het verlangen van ‘nuttig’ bezig te zijn. Iedereen begon aan de grote kuis, letterlijk maar misschien ook wel innerlijk.
Na enkele weken hoorde ik hier en daar een verzuchting. ‘Van mij mag het zo blijven’. ‘Ik geniet van de stilte in de straten.’ ‘Als ik denk hoe druk het kon zijn’ ‘Het is lang geleden dat ik de lente nog zag.’ ‘We zijn blij s’ avonds gewoon samen thuis te zijn en niks te doen.’ Er groeide een verlangen naar een rustiger leven, naar meer stilte en verbondenheid met de natuur. De lente was mooier als anders, niet alleen omdat we hem minder verstoorden met luchtvervuiling en lawaai maar ook omdat we hem opnieuw opmerkten.
Dankbaarheid en zwakke plekken
Maar ook onze kijk op medemensen is veranderd. Ineens ontdekken we de ‘essentiële beroepen’ in onze maatschappij. De zorgkundigen krijgen terecht meer waardering maar ook de mannen van de vuilkar. En al wie in de voedingssector werkt. Ouders ontdekken hoe waardevol het werk van de leerkrachten is, en zeker de kleuterjuf! Er groeit dankbaarheid naar elkaar toe. Het doet deugd om dit aan elkaar te tonen.
We zien de zwakke plekken in onze maatschappij. Waarom hadden onze woon- en zorgcentra het zo moeilijk? Niemand kreeg nog bezoek uit veiligheidsoverwegingen. De eenzaamheid woog door. Maar we waren vergeten dat veel rusthuisbewoners nooit of zelden bezoek krijgen. Omdat ze geen familie meer hebben, omdat hun kinderen in het buitenland vertoeven of ooit met hen gebroken hebben, omdat hun vriendenkring weggevallen is of niet mobiel meer is… Voor veel grootouders en kleinkinderen was het moeilijk om elkaar niet te ontmoeten. Ik hoop dat kleinkinderen die nooit naar hun grootouders gaan er opnieuw zin in krijgen. Er waren niet alleen de WZC maar ook de seniorenresidenties die aan hun lot werden overgelaten.
Daklozen en thuislozen moesten in hun kot blijven dat ze niet hadden. Transmigranten, vluchtelingen en mensen zonder papieren hadden ineens ‘geen leven’ meer. Alle contacten, alle hulp viel ineens weg… Lang leve alle vrijwilligers die zorgden voor het noodzakelijke. Maar meer dan ooit zullen we de strijd tegen armoede moeten aanpakken. Wie op het randje zat, komt nu in armoede terecht.
Er groeit een kreet om meer rechtvaardigheid, meer menselijkheid en solidariteit. We werden opgeroepen tot zorg voor elkaar. Voorkeur voor de zwakste, het blijft een droom.
Er is veel onzichtbaar leed. Mensen rouwen om hun overledenen. Ze hebben geen of amper afscheid kunnen nemen. Anderen zijn psychisch getekend door angst, eenzaamheid of geweld omwille van het lange binnenzitten. Het is zo delicaat. Elk luisterend oor, elk bemoedigend gebaar is welkom. We hebben veel getelefoneerd en ‘anders’ met elkaar gepraat. Ook dat is iets om verder te laten gaan. Meer dan ooit hebben we de heilige Geest nodig.
Pinksteren 2020
Pasen 2020 zullen we niet rap vergeten. ‘Het werd te vroeg Pasen’. Maar Pinksteren 2020 zullen onze vormelingen ook niet snel vergeten: het was de dag die voorzien was voor de vormsel- en de communieviering. Maar ik vermoed sterk dat ook in hen van alles aan het groeien is en dat Gods Geest hen de weg toont die zij vandaag als jonge christenen mogen gaan.
Samen met p. Guido en de pastorale ploeg wens ik iedereen een mooi Pinksterfeest! Moge Gods Geest ons samenbrengen en laten uitbreken wat in ons groeit… (p.Tite)
